Chapter 24 - Not Pure Anymore

เผยแพร่เมื่อ 12 มี.ค. 2569 20:00

Chapter 24 - ไม่ใสสะอาดอีกต่อไป เมิ่งเหยาและอวี่ซูตั้งใจว่าจะแอบดูสถานการณ์จากประตูห้องน้ำ สิ่งแรกที่พวกเธอเห็นหลังจากชะโงกหน้าเข้าไปคือ ‘ปืนฉีดน้ำ’ ของหลินอี้ที่กำลังฉีดใส่จงผิงเหลียงอย่างไม่ลดละ ซึ่งทำเอาพวกเธอถึงกับตะลึง ดวงตาของเมิ่งเหยาเบิกกว้างในขณะที่สมองพยายามประมวลผลภาพตรงหน้า จงผิงเหลียงไม่ได้บอกหรอกหรือว่าไม่มีใครจะเข้ามาใช้ห้องน้ำ? แล้วหลินอี้กำลังทำอะไรอยู่กันแน่? มือของเมิ่งเหยายกขึ้นปิดตาโดยสัญชาตญาณก่อนจะรีบถอยออกมาจากจุดนั้นทันที “ไอ้โรคจิต!!!” แม้แต่อวี่ซูก็ยังร้องอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็น ‘ปืนฉีดน้ำ’ นั่น ทว่าความอยากรู้อยากเห็นทำให้เธอยังคงมองต่ออีกนิดก่อนจะวิ่งตามเมิ่งเหยาออกมาโดยไม่ได้ปิดตา “ที่แท้มันก็เปลี่ยนขนาดใหญ่เล็กได้จริง ๆ ด้วย เหมือนในหนังสือที่อ่านเลย...!” อวี่ซูพึมพำ “เธอพูดว่าอะไรนะ ซู?” เมิ่งเหยาถามขณะที่เดินเร็ว ๆ โดยไม่เข้าใจสิ่งที่อวี่ซูพึมพำออกมา “ไม่มีอะไร...” ใบหน้าของอวี่ซูแดงซ่านในทันที มันไม่ใช่สิ่งที่เธออยากให้เมิ่งเหยาได้ยิน “อ๊า ฉันไม่ไหวแล้ว รับไม่ได้จริง ๆ!” เมิ่งเหยาไม่หยุดเดินจนกระทั่งถึงห้องเรียน เธอพูดพลางหอบหายใจ “เขาทำแบบนั้นได้ยังไง...? ไอ้บ้านั่นกล้าดียังไงถึงเอาอะไรที่น่ารังเกียจและอุบาทว์ขนาดนั้นมาให้ฉันเห็น!!! จบกัน... จบกันหมดแล้ว! ฉันไม่ใสสะอาดอีกต่อไปแล้ว!” อวี่ซูทำปากยื่นใส่ แค่เห็นแค่นี้ก็ทำให้เธอไม่ใสสะอาดแล้วงั้นเหรอ? ฉันยังยืนดูอยู่ตั้งนานหลังจากที่เธอวิ่งออกมา แบบนั้นฉันไม่กลายเป็นผู้หญิงร่านไปเลยหรือไง... แค่เห็นของแบบนั้นมันไม่ได้ทำให้ใครตายเสียหน่อย... ถ้าจะมีใครควรบ่น ก็น่าจะเป็นหลินอี้มากกว่า! ของสงวนของเขาไม่เป็นส่วนตัวอีกต่อไปแล้ว! “เหยาเหยา นั่นมันห้องน้ำชายนะ... เราต่างหากที่เป็นฝ่ายเดินไปแอบดูเขา!” “อา!” ความคิดนั้นทำให้เมิ่งเหยาเงียบไป เพราะมันดูสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรถ้าผู้ชายสักคนจะยืนปัสสาวะในห้องน้ำชาย จริงไหม...? แต่การที่เธอไปแอบดูเขานั่นแหละคืออีกเรื่องหนึ่ง แบบนั้นเมิ่งเหยาจะไม่กลายเป็นผู้กระทำความผิดหรือ? ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวขณะที่เธอกำลังหาทางเอาตัวรอด “อา-! ใช่แล้ว เธอเป็นคนลากฉันเข้าไป! เธอนั่นแหละที่ดึงฉันไป!” “หาาา? ไม่ใช่เราตัดสินใจจะเข้าไปดูหลังจากที่จงผิงเหลียงบอกเหรอ? ว่าไม่มีใครเข้าห้องน้ำช่วงเวลานี้?” เมิ่งเหยาไม่พอใจ อวี่ซูยังคงคิดว่าตัวเองไร้ความผิดเหมือนเช่นเคย เธอถึงกับโยนความผิดไปให้จงผิงเหลียงอีกต่างหาก! ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้แล้ว สิ่งที่เห็นไปแล้วก็ไม่อาจลบเลือน เมิ่งเหยาถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้มกับความโชคร้ายของตัวเอง นี่เป็นเรื่องที่ทำร้ายจิตใจบอบบางของเธอที่สุดเท่าที่เคยเจอมาเลย! การที่ต้องดื่มน้ำผลไม้ของหลินอี้เมื่อวานก็เป็นเพราะความซวยของตัวเองล้วน ๆ และไม่มีใครให้โทษได้เลย เมิ่งเหยาปรารถนาเพียงสิ่งเดียวเกี่ยวกับตัวหลินอี้ และเป็นสิ่งที่เธอพร้อมจะจ่ายทุกราคาเพื่อให้ได้มา เธอต้องการให้หลินอี้ไสหัวออกจากบ้านของเธอและออกไปจากชีวิตของเธอเสียที! เธอกำลังใช้ชีวิตอย่างสงบสุขก่อนที่ไอ้คนสารเลวนั่นจะโผล่เข้ามา! เพียงแค่สองวันเธอก็สูญเสียความไร้เดียงสาและความบริสุทธิ์ไป! เธอเสียจูบแรก และยังต้องมาเห็นสิ่งที่เด็กสาวอย่างเธอไม่ควรเห็น! ถ้าหลินอี้ยังอยู่ต่อ เธอจะต้องสูญเสียความบริสุทธิ์ไปถึงขั้นไหนอีก? ตัดสินใจได้แล้ว เมิ่งเหยาจะคุยเรื่องนี้กับพ่อของเธอตรง ๆ ทันทีที่เขากลับมา เธอจะให้เขาชดเชยค่าสัญญาให้หลินอี้ถ้าจำเป็น การเสี่ยงเอาตัวหลินอี้ไว้ข้างกายต่อไปนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ อันตรายเกินไปแล้ว! เสียงกรีดร้องของจงผิงเหลียงไม่ได้ส่งผลอะไรกับหลินอี้เลย ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกสดชื่นขึ้นเสียด้วยซ้ำ! แต่เสียงกรีดร้องอีกสองเสียงของเมิ่งเหยาและอวี่ซูนี่สิ ทำให้หลินอี้ถึงกับสั่นคลอนไปชั่วขณะ ...พวกผู้หญิงพวกนั้นเข้าไปทำบ้าอะไรในห้องน้ำชายกันแน่.....?! หลินอี้ถูนวดขมับขณะครุ่นคิด กรีดร้องหลังจากแอบดูเนี่ยนะ? งั้นก็อย่าไปแอบดูแต่แรกสิ! คิดว่าผู้ชายเขาจะทำอะไรในห้องน้ำชายกันล่ะ?! ฝีมือการแอบดูวันนี้ดูไม่เป็นมืออาชีพเอาเสียเลย มันไม่ใช่การแอบดูหรอกนะถ้าคุณกรีดร้องแล้วบอกให้เหยื่อรู้ตัวแบบนั้น หลินอดึงกางเกงขึ้นแล้วเดินออกจากประตูไป “หยุดนะ! แกคิดว่าจะไปไหน?” จางหน่ายเพ่าและเกาเสี่ยวฝูยืนขวางทางออกของหลินอี้ไว้ “แน่ใจนะว่าจะทิ้งหัวหน้าของพวกแกนอนกองอยู่บนพื้นแบบนี้? คนอื่น ๆ ใกล้จะกลับจากการพักออกกำลังกายแล้ว สิ่งสุดท้ายที่ฉันคิดว่าเขาคงไม่อยากให้ใครเห็นคือสภาพของเขาตอนนี้... เขาคงไม่สามารถฟื้นจากความอับอายหรือการเสียหน้าครั้งนี้ได้หรอก” หลินอี้กล่าวพลางมองคนที่กำลังครางอยู่ในกองปัสสาวะ ก้นของจงผิงเหลียงได้รับบาดเจ็บมากพออยู่แล้ว การล้มลงไปกระแทกซ้ำยิมทำลายเขาเข้าไปอีก ความเจ็บปวดทำให้เขาลุกขึ้นเองไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือดิ้นพราดด้วยความทรมานในกองปัสสาวะ “เอ่อ...” เสี่ยวฝูทำตัวไม่ถูก สิ่งที่หลินอี้พูดมันมีเหตุผลอย่างยิ่ง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชื่อเสียงคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้ จงผิงเหลียงคงไม่มีทางเงยหน้ามองใครได้อีกถ้ามีคนมาเห็นเขานอนคลานออกจากห้องน้ำในสภาพชุ่มไปด้วยปัสสาวะแบบนี้ “หึ เรายังจัดการแกไม่จบหรอก คอยดูเถอะ” หน่ายเพ่าเข้าใจว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาต่อกรกับหลินอี้ โอกาสหน้ายังมี “ตามใจ” หลินอี้เดินทอดน่องออกจากห้องน้ำไปโดยไม่สนใจ “ไอ้พวกเวร! ยังยืนบื้อทำอะไรกันอยู่?! ช่วยพยุงกูขึ้นมา!” ตอนแรกผิงเหลียงไม่ได้คิดอะไรมาก แต่คำพูดของหลินอี้กระตุ้นความวิตกกังวลของเขา เขาจะปล่อยให้ใครมาเห็นเขาในสภาพนี้ไม่ได้ “แต่พี่เหลียง... เสื้อผ้าของคุณ...” หน่ายเพ่าไม่อยากเข้าใกล้ผิงเหลียงเลย เขาคือคนที่ตัวเต็มไปด้วยปัสสาวะ! ถ้าเข้าไปช่วยตอนนี้ มือเขาต้องเปื้อนแน่ ๆ! เสี่ยวฝูเองก็ดูเหมือนจะคิดแบบเดียวกัน เขายกมือค้างไว้ด้วยความลังเล “โห... คิดว่าฉันสกปรกเกินไปสำหรับพวกแกงั้นสินะ?” จงผิงเหลียงโกรธจัด เขาเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อของทั้งสองคน ในเมื่อยังไงก็ต้องแปดเปื้อนไปด้วยปัสสาวะอยู่แล้ว ทั้งสองคนจึงยอมพยุงผิงเหลียงขึ้นมาพร้อมกับยิ้มแหย ๆ การกลับเข้าห้องเรียนในสภาพนี้ไม่ใช่ทางเลือกแน่ พวกเขาต้องหาที่ล้างตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะกลับไป โดยไม่รอช้า ทั้งสามรีบออกจากโรงเรียนทางประตูด้านหลังไป การที่ต้องเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำเช่นนี้ทำให้จงผิงเหลียงโกรธจนสั่น เขาปฏิญาณว่าจะทำให้หลินอี้ได้รับประสบการณ์ฝังใจที่ไม่มีวันลืม ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเขาเอง แต่เพื่อเมิ่งเหยาด้วย คนที่หลินอี้โชว์ของสงวนให้เห็นต่อหน้าต่อตา นั่นเป็นสิ่งที่เขาให้อภัยไม่ได้ มันเหมือนกับการที่ผู้หญิงของตัวเองถูกคนอื่นลวนลาม! แม้เมิ่งเหยาจะยังไม่ใช่ผู้หญิงของเขาอย่างเป็นทางการ แต่จงผิงเหลียงก็มั่นใจว่าวันนั้นคงใกล้เข้ามาถึง ด้วยความแข็งแกร่งอันไร้ปรานีและฐานะทางครอบครัวของเขา เมิ่งเหยาไม่มีทางหนีไปไหนพ้น ความคิดนั้นทำให้หัวใจของผิงเหลียงผ่อนคลายลงเล็กน้อยในขณะที่ลูกสมุนช่วยกันพาเขาออกจากโรงเรียน ในอีกด้านหนึ่ง หลินอี้กำลังครุ่นคิดถึงคำว่า ‘ช่วงพักออกกำลังกาย’ เขาไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองตอนที่ได้ยินครั้งแรกตอนอยู่บนภูเขา จริงจังเหรอเนี่ย นักเรียนทำกิจกรรมแบบนั้นระหว่างคาบเรียน? เมืองใหญ่นี่มันต่างจากที่เขาคิดจริง ๆ! (ต้นฉบับภาษาจีนมีสองความหมาย คือ การออกกำลังกาย และ การมีเพศสัมพันธ์) เขาเพิ่งจะมารู้ทีหลังว่ามันเป็นความเข้าใจผิด ช่วงพักออกกำลังกายก็คือการพักออกกำลังกายธรรมดา ๆ นี่เอง เห็นได้ชัดว่าหลินอี้ไม่ได้มีความไร้เดียงสาอย่างที่ควรจะมีสำหรับคนบ้านนอก ตรงกันข้าม เขากลับเป็นคนทะลึ่งตึงตังมากกว่าเด็กวัยรุ่นทั่วไปเสียอีก เมิ่งเหยาเพียงแค่ทำเสียง “หึ!” เมื่อหลินอี้กลับเข้ามาในห้องเรียน เธอคอตกด้วยความไม่พอใจที่หลินอี้กลับมาโดยไม่มีรอยขีดข่วน เธอแอบหวังให้จงผิงเหลียงและพรรคพวกสั่งสอนเขาเสียหน่อย! การที่หลินอี้กลับมาได้โดยไม่มีบาดแผล นั่นหมายความได้เพียงอย่างเดียว คือจงผิงเหลียงเป็นฝ่ายแพ้นั่นเอง

React

พูดคุย