Chapter 482: The Casual

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 05:26

Chapter 482: The Casual “ผมแค่กำลังวิเคราะห์ทางยุทธวิธีครับนายท่าน อีกอย่าง น้ำหอมที่เธอใช้อยู่มีราคาประมาณหกสิบดอลลาร์ต่อออนซ์ ไม่ถูกแต่ก็ไม่ถือว่าฟุ่มเฟือย เป็นตัวเลือกที่น่าสนใจสำหรับคนที่ทำงานในสภาพแวดล้อมที่เสียงดังขนาดนี้ เธอต้องการให้คนจดจำเธอได้” บาร์เทนเดอร์เดินมาถึงส่วนที่พวกเรานั่งอยู่ พอเห็นใกล้ๆ ยิ่งรู้สึกถึงแรงดึงดูดนั้นได้ชัดเจน เธอมีดวงตาคู่สวย—สีน้ำตาลเข้มเกือบดำ พร้อมด้วยความเข้มข้นบางอย่างที่ได้มาจากการถูกจ้องมองอยู่ตลอดเวลาจนต้องหัดมองตอบกลับไปบ้าง เครื่องสำอางของเธอแต่งแต้มอย่างมืออาชีพแต่ไม่มากเกินไป มันช่วยขับเน้นจุดเด่นตามธรรมชาติมากกว่าจะสร้างขึ้นมาใหม่ มีห่วงเงินเล็กๆ ที่จมูกและอีกห่วงที่คิ้ว รอยสักที่ไหล่ซ้ายซึ่งเลือนหายเข้าไปใต้ชุดสปอร์ตบรา—มองไม่เห็นว่าเป็นรูปอะไร แต่ตำแหน่งที่วางนั้นตั้งใจชัดเจน มันทำให้คุณรู้สึกอยากเห็นมากกว่านี้ “รับอะไรดีคะ?” เสียงของเธอเข้ากับทุกอย่างที่เป็นตัวเธอ ทั้งราบรื่น เป็นมืออาชีพ และแฝงไปด้วยความอบอุ่นที่ทำให้รู้สึกว่าเธอกำลังสนใจคำตอบของคุณจริงๆ ไม่ใช่แค่ทำตามหน้าที่ และเธอกำลังมองมาที่ผม ไม่ใช่ทอมมี่ สายตาของเธอจับจ้องมาที่ผม ภาษาท่าทางของเธอหันมาทางผม ความสนใจถูกโฟกัสราวกับสปอร์ตไลท์ มันคือเทคนิคของบาร์เทนเดอร์มือโปรที่ทำให้ลูกค้ารู้สึกเหมือนตนเองเป็นคนเดียวในห้อง เพียงแต่กับเธอ มันดูเหมือนไม่ใช่แค่เทคนิค แต่เป็นความสนใจที่มาจากใจจริงๆ ทอมมี่อ้าปากจะสั่งเครื่องดื่ม แต่เธอกลับโฟกัสที่ผมไปแล้ว เฝ้ารอคำตอบด้วยสีหน้าที่ผสมผสานระหว่างความสุภาพแบบมืออาชีพกับความอยากรู้อยากเห็นบางอย่าง “วิสกี้ท็อปเชลฟ์ แบบไม่ใส่น้ำแข็ง” ทอมมี่พูดเสียงดังเกินความจำเป็น พยายามดึงความสนใจกลับมาที่เขา เธอพยักหน้าโดยไม่ละสายตาไปจากผม “แล้วคุณล่ะคะ?” “ไวน์แดง อะไรก็ได้ที่รสชาติดีหน่อย” คิ้วของเธอเลิกขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เชิงล้อเลียน แต่ดูสนใจมากกว่า “คุณขับรถโรลส์-รอยซ์มา แต่สั่งไวน์ ’อะไรก็ได้ที่รสชาติดี’? นี่คือความมั่นใจที่สูงลิ่ว หรือคุณไม่แคร์อะไรเลยกันแน่?” “น่าจะทั้งสองอย่างครับ” เธอยิ้ม—คราวนี้เป็นยิ้มจากใจจริง ไม่ใช่ยิ้มแบบมืออาชีพ—และมีบางอย่างในแววตาของเธอเปลี่ยนไป เหมือนกับว่าผมได้ผ่านบททดสอบอะไรบางอย่างที่ผมเองก็ไม่รู้ตัวว่ากำลังทำอยู่ “ฉันชอบนะ ซื่อตรงดี ผู้ชายส่วนใหญ่ที่นี่คงสั่งไวน์ขวดแพงๆ ที่อ่านชื่อไม่ออกมาเพื่ออวดฉัน” “มันได้ผลไหมล่ะ?” “ไม่หรอก แต่ก็น่ารักดีเวลาเห็นพวกเขาพยายาม” เธอหยิบขวดจากชั้นวางด้านหลัง ขยับตัวด้วยความคล่องแคล่วแบบบาร์เทนเดอร์มือโปร เอื้อมมือไปที่สูงจนเสื้อเลิกขึ้นเผยให้เห็นหน้าท้องที่กระชับ แล้วรินวิสกี้ให้ทอมมี่ด้วยความแม่นยำที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี จากนั้นเธอก็หยิบขวดไวน์ ตรวจดูฉลาก ดูเหมือนจะพอใจ แล้วรินให้ผม เธอนำแก้วทั้งสองวางตรงหน้าพวกเราด้วยจังหวะสะบัดมือที่เป็นเอกลักษณ์ของบาร์เทนเดอร์เวลาอยากโชว์ว่าพวกเขาเก่งแค่ไหน “ทั้งหมดสี่สิบเจ็ดดอลลาร์ค่ะ” เธอมองมาที่ผมอีกครั้ง และผมก็ตระหนักได้ว่าเธอรินไวน์ราคาแพงให้ผมโดยไม่ถาม เป็นการลองใจว่าผมจะสังเกตไหม จะแคร์ไหม หรือว่าผมรวยจริงๆ หรือแค่ดูรวย ผมหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา—ใบที่ทำจากหนังบางเบาดูเกือบจะธรรมดาจนกระทั่งคุณสังเกตเห็นว่ามันคือแอร์เมสราคาแปดร้อยดอลลาร์—แล้วยื่นแบงก์ร้อยให้เธอโดยไม่ดู “เก็บไว้เถอะ” ตาของเธอเบิกกว้าง คราวนี้คือความประหลาดใจของจริง ทิปห้าสิบสามดอลลาร์จากบิลสี่สิบเจ็ดดอลลาร์ไม่ใช่เรื่องปกติ “แน่ใจนะคะ?” “ถือว่าเป็นการลงทุนกับการบริการที่ดีละกัน” “อ๋อ คุณได้รับบริการที่ดีแน่นอนค่ะ” น้ำเสียงที่เธอกล่าวแฝงไปด้วยน้ำหนัก นัยยะ และคำสัญญา เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย—ไม่ได้จงใจเกินไป แค่พอให้ขอบสปอร์ตบราดูน่าสนใจขึ้น—แล้วลดเสียงลง “ฉันชื่อเรย์น่าค่ะ และคุณก็เป็นไม่เด็กที่รวยมาก ก็เป็นนักต้มตุ๋นที่เนียนสุดๆ” “ปีเตอร์ครับ และผมรวยจริงๆ ส่วนเรื่อง ’เด็ก’ นั่นน่ะ... ค่อยว่ากัน” เธอหัวเราะ—หัวเราะออกมาจริงๆ แหงนหน้าขึ้น เสียงที่ดูจริงใจจนแทบจะกลบเสียงดนตรีในคลับ “ฉันชอบคุณนะปีเตอร์ อย่าทำอะไรโง่ๆ คืนนี้ล่ะเข้าใจไหม? ที่นี่อาจจะเละเทะได้เวลาเงินกับแอลกอฮอล์มาเจอกัน” “ไม่รับปากนะ” “คิดไว้แล้วล่ะ” เธอยังคงสบตาผมต่ออีกจังหวะ เป็นการสบตาที่จงใจและเต็มไปด้วยความรู้สึก ก่อนจะเดินไปให้บริการลูกค้าคนอื่น แต่ไม่ลืมหันกลับมามองครั้งหนึ่งด้วยสีหน้าที่บอกว่า ฉันจะจับตาดูคุณไว้ “เพื่อน” ทอมมี่คว้าแขนผม ด้วยแรงบีบแบบคนเมา ดึงผมกลับสู่ความเป็นจริง “นี่นายเพิ่งทิปไปห้าสิบดอลลาร์แล้วจีบบาร์เทนเดอร์ที่สวยที่สุดในร้านไปเหรอ?” “อาจจะนะ?” “นั่นแหละเพื่อนฉัน!” เขายกแก้วขึ้นสูงจนวิสกี้เกือบหก “แด่ความรวย! แด่การได้มาที่นี่! และแด่การได้มาถึงดินแดนแห่งพันธสัญญาซะที!” ผมชนแก้วกับเขาเบาๆ ก่อนที่เขาจะทำอะไรพัง “แด่ความฝันที่เราเคยคิดว่าเป็นไปไม่ได้” “และแด่เพื่อนที่ทำให้มันเป็นจริง” สีหน้าของทอมมี่เปลี่ยนเป็นจริงจังในชั่วครู่—ความซื่อตรงแบบคนเมาที่พุ่งตรงผ่านคำโกหกทั้งปวง “เอาจริงนะเพื่อน ขอบคุณนะที่จำได้ ขอบคุณที่มาจริงๆ ขอบคุณที่ไม่ทำตัวถือดีเกินไปจนลืมพวกเราไปแล้ว” หน้าอกผมไหววูบ “เราสัญญากันไว้แล้ว ฉันต้องมาอยู่แล้วล่ะ” “ใช่ แต่คำสัญญามันไม่ได้สำคัญเสมอไปเมื่อสถานการณ์มันเปลี่ยน” เขาจิบวิสกี้คำใหญ่ นิ่วหน้าเล็กน้อยจากความร้อนแรงของมัน “นายจะลืมไปก็ได้ นายจะตัดสินใจว่าที่นี่ต่ำกว่าระดับนายก็ได้ นายจะมูฟออนไปหาอะไรที่ใหญ่กว่าแล้วทิ้งความฝันเด็กๆ จนๆ ไว้ข้างหลังก็ได้” “ทอมมี่—” “แต่นายก็ไม่ทำ” เขาวางแก้วลงแรงเกินไปนิด “นายยังเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ยังเป็นปีเตอร์คนเดิมที่สาบานว่าจะทำเรื่องนี้ด้วยกัน เงินไม่ได้เปลี่ยนนาย นั่นแหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุด” แม่งเอ๊ย ผมไม่พร้อมรับมือกับความจริงใจที่อารมณ์พุ่งพล่านขนาดนี้ “นายเมาแล้ว” “เมาแล้วมีความลึกซึ้งด้วยนะ ขอบใจมาก” เขายิ้มกว้าง ความจริงจังหายไป “เอาล่ะ มาสนุกกันเถอะ มานั่งดื่มแอลกอฮอล์แพงๆ ที่เราซื้อไหวจริงๆ ได้ชื่นชมสถานที่ที่เราเคยบูชาจากข้างนอก แล้วแกล้งทำเป็นว่าเราเจ๋งพอที่จะอยู่ในนี้กัน” “ทอมมี่ เราก็อยู่ในนี้จริงๆ นะ เราจ่ายเงินเข้ามา” “เงินน่ะพาเราเข้ามาในประตูได้ แต่มันไม่ได้แปลว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่จริงๆ” เขาผายมือไปรอบคลับ “ดูที่นี่สิ ดูให้ชัดๆ” ผมมองไปรอบๆ ทางขวามือ เวทีของนักเต้นเปลื้องผ้าตั้งอยู่ในตำแหน่งที่ดีที่สุด กว้างยี่สิบฟุต ล้อมรอบด้วยไฟ LED เสาโครเมียมสามต้นตั้งอยู่อย่างเป็นระเบียบ ปัจจุบันมีนักศึกษาหญิงสองคนกำลังเต้นอยู่ พวกเธอขยับร่างกายราวกับได้รับการฝึกฝนมาจากมืออาชีพ และให้ตายเถอะ ข่าวลือพวกนั้นไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่นิดเดียว พวกเธอไม่ใช่พวกมือสมัครเล่นที่เต้นส่ายสะโพกไปมากับเพลงที่ตัวเองไม่เข้าใจ นี่คือผู้หญิงที่เข้าใจจังหวะการเคลื่อนไหว รู้ว่าร่างกายของพวกเธอส่งผลต่อสมองของผู้ชายยังไง รู้ว่าจะทำยังไงให้การถอดเสื้อผ้าดูเป็นศิลปะการแสดง คนหนึ่งเป็นชาวเอเชีย ตัวเล็ก สูงประมาณห้าฟุตสอง ความยืดหยุ่นของเธอทำให้คิดได้ว่าต้องเคยผ่านการยิมนาสติกหรือเต้นรำมาแน่ๆ อีกคนเป็นคนผิวสี ตัวสูงกว่า มีส่วนโค้งเว้าที่ท้าทายกฎฟิสิกส์ ขยับตัวด้วยความมั่นใจที่บอกว่าเธอรู้ดีว่าเวลาของเธอมีค่าแค่ไหน พวกเธอเป็นนักศึกษาแพทย์ที่กำลังหาเงินจ่ายค่าเทอม เป็นนักศึกษาบริหารที่กำลังเก็บออมเงิน เป็นนักศึกษาจิตวิทยาที่เข้าใจว่าพวกเธอมีของดีและกำลังเปลี่ยนมันเป็นเงินอย่างมีประสิทธิภาพ ทั้งคู่สวยมาก ทั้งคู่เคลื่อนไหวราวกับสะกดจิต ทั้งคู่ทำให้ผู้ชายทุกคนในคลับยกเว้นพวกเราจ้องมองจนตาค้างราวกับกำลังเห็นการเปิดเผยทางศาสนา แต่ทั้งผมและทอมมี่ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย ความตระหนักรู้นั้นพุ่งเข้ามาอย่างชัดเจนและแปลกประหลาด สิ่งที่เราอยากเห็นมากที่สุด—เหล่าเด็กมหาลัยที่ยอมเต้นเปลื้องผ้าเพื่อจ่ายค่าเทอม ผลไม้ต้องห้ามที่เราเคยจินตนาการถึง—กำลังเกิดขึ้นห่างออกไปยี่สิบฟุต แต่พวกเรากลับไม่รู้สึกอะไรเลย “นายท่านคะ” อาเรียกระซิบ “ดิฉันตรวจพบรูปแบบพฤติกรรมที่น่ากังวลค่ะ คุณและทอมมี่เป็นผู้ชายเพียงกลุ่มเดียวในสถานประกอบการนี้ที่ไม่ได้จ้องมองผู้หญิงกึ่งเปลือย นี่อาจจะเป็นการเติบโตที่น่ายกย่อง หรือไม่พวกคุณก็อาจจะถูกมนุษย์ต่างดาวสวมรอยแทนไปแล้ว ดิฉันกำลังรันการวินิจฉัยค่ะ” ผมแทบสำลักไวน์ “เป็นไรไป?” ทอมมี่มองมาด้วยท่าทางห่วงใยแบบคนเมาที่แสดงออกมาเป็นการจ้องเขม็ง “เปล่า แค่—ไวน์มันแรง” “ตอแหล แต่ก็นะ ช่างเถอะ” เขพิงหลังกับบาร์ กวาดสายตามองคลับด้วยความพึงพอใจที่ใกล้เคียงกับความศรัทธา “รู้ไหมอะไรแปลก? เราไม่ได้ดูพวกนักเต้นนั่นเลย” “ฉันก็สังเกตอยู่”

React

พูดคุย