Chapter 570: Reyna ประเด็นของของขวัญขอโทษเล็กๆ น้อยๆ จากเคย์ล่าก็คือ ราวกับว่าเธอเพิ่งยื่นจรวดมาให้ผม ทั้งที่ผมมียานอวกาศอยู่แล้ว แต่จรวดลำนี้ดันมาพร้อมกับฐานลูกค้าที่พร้อมสรรพ โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังจ่ายเงินให้กับของที่ผมทำ ผมมีกองทุนเฮดจ์ฟันด์อยู่แล้ว ซึ่งเธอไม่รู้เรื่องนี้หรอก ก็แหงล่ะ เพราะผมไม่ได้ใส่ประวัติในอินสตาแกรมว่า “มหาเศรษฐีคริปโตผู้ทรงอิทธิพล” เสียหน่อย แต่ในกรณีของเคย์ล่า กองทุนเฮดจ์ฟันด์ของผมเปรียบเสมือนการมีลูกค้าขาประจำที่เป็นเจ้าของกิจการด้วย ลองจินตนาการดูสิว่าคุณเปิดสตูดิโอทำบล็อกเชนเพื่อขอโทษแฟนเก่า แล้วปรากฏว่าแฟนเก่าคนนั้นเป็นเจ้าของกองทุนเฮดจ์ฟันด์ที่ต้องการระบบเทรดที่ปลอดภัยและสัญญาอัจฉริยะ (Smart Contracts) ทันใดนั้น กองทุนของคุณก็จ่ายเงินให้สตูดิโอของเธอเพื่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานคริปโตทั้งหมด เป็นเงินที่การันตีว่าจะได้ตั้งแต่วันแรกโดยไม่ต้องไปปั่นยอดขายให้เหนื่อย แต่มันดียิ่งกว่านั้น เพราะสำหรับผม เรื่องพวกนี้มันมักจะดีขึ้นเรื่อยๆ กองทุนเฮดจ์ฟันด์รายอื่นเห็นปีเตอร์ คาร์เตอร์ มหาเศรษฐีปริศนาคนนี้ไว้วางใจระบบคริปโตของสตูดิโอเธอ พวกเขาก็คิดว่า ‘เวรเอ๊ย ถ้าเขายังใช้ระบบพวกนี้ แสดงว่ามันต้องของจริงแน่นอน’ พวกเขาเลยตบเท้ากันเข้ามาหา แล้วเธอก็มีรายการรอคิวจากพวกนักการเงินที่พร้อมจะยื่นเงินให้เธอไม่หยุดหย่อน แถมสิ่งที่ทำให้ผมคึกคักมากกว่าเรื่องเงินก็คือ ผมรู้น่ะสิว่าโปรเจกต์คริปโตไหนกำลังจะพุ่งทะยาน ข้อมูลวงในจากเครือข่ายการลงทุนของผม จากโมเดลการทำนายของ ARIA ดังนั้น สตูดิโอของเคย์ล่าจึงได้สิทธิ์ก่อนใครในการสร้างแพลตฟอร์มให้กับตัวตายตัวแทนของบิทคอยน์ ตัวตายตัวแทนของอีเธอเรียม หรือไอ้อะไรก็ตามที่จะทำให้คนรวยได้ในชั่วข้ามคืน และทีเด็ดจริงๆ คืออะไรน่ะเหรอ? เมื่อกองทุนของผมทำเงินได้หลายล้านจากการลงทุนในสกุลเงินดิจิทัลตัวใหม่ และสตูดิโอของเคย์ล่าได้รับเงินสองแสนดอลลาร์เพื่อสร้างระบบทั้งหมดของสกุลเงินนั้น เราทั้งคู่ก็ได้กำไรจากดีลเดียวกัน เหมือนกับที่เรากำลังกระทำชำเราตลาดเดียวกันจากคนละมุม และตลาดนั้นก็ดูจะชอบใจทุกวินาทีด้วย เธอคิดว่าเธอกำลังให้ธุรกิจมูลค่า 2-3 ล้านดอลลาร์เป็นคำขอโทษ แต่ผมแค่เสียบมันเข้ากับอาณาจักรคริปโตพันล้านของผม แล้วเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเหมืองทองคำมูลค่า 50-100 ล้านดอลลาร์ เธอใกล้จะรู้ตัวแล้วว่าของขวัญ “ขอโทษนะ” ของเธอ กำลังจะทำให้เธอรวยยิ่งกว่างานที่เธอขโมยไปจากผมเสียอีก คิดแบบนี้ก็ได้ ปีเตอร์มีบริษัทที่เดิมพันว่าแอปฯ ไหนจะป๊อปปูลาร์ (กองทุนเฮดจ์ฟันด์ของเขา) ส่วนเคย์ล่ามีบริษัทที่สร้างแอปฯ เหล่านั้น (สตูดิโอของเธอ) ทีนี้ลองจินตนาการว่าปีเตอร์พูดขึ้นมาว่า “ผมวางเดิมพัน 10 ล้านดอลลาร์ว่าแอปฯ ตัวนี้ต้องดังแน่ๆ เคย์ล่า ผมจะจ่ายให้คุณ 5 แสนดอลลาร์เพื่อสร้างมันให้ผม” บริษัทเขาได้เงินถ้าแอปฯ ประสบความสำเร็จ บริษัทเธอก็ได้เงินค่าจ้างสร้าง เราทั้งคู่ต่างชนะจากโปรเจกต์เดียวกัน เมื่อบริษัทเดิมพันรายอื่นเห็นว่ากองทุนเฮดจ์ฟันด์ของมหาเศรษฐีอย่างผมใช้ทีมงานของเคย์ล่าสร้างแอปฯ ให้... ทันใดนั้นเคย์ล่าก็มีอีกสิบบริษัทที่มาขอร้องให้เธอสร้างงานให้ ผมเปลี่ยนสตูดิโอของเธอให้กลายเป็นผู้สร้างงานอย่างเป็นทางการสำหรับอาณาจักรของผมทั้งหมด สิ่งที่ควรจะทำเงินได้ไม่กี่ล้านต่อปีน่ะเหรอ? เมื่อมีเครือข่ายและเงินของผมหนุนหลัง? มันอาจจะทำเงินได้ถึง 50-100 ล้านดอลลาร์เลยทีเดียว ปีเตอร์ไม่ได้ต้องการสตูดิโอของเคย์ล่าเพื่อตัวเองหรอก เขาทำระบบที่เทพกว่านี้ในห้องใต้ดินตั้งแต่อายุสิบหกแล้ว แต่คนอื่นไม่รู้เรื่องนั้น สิ่งที่ผมได้คือหน้าฉากธุรกิจที่ถูกต้องตามกฎหมายซึ่งผมสามารถนำเทคโนโลยีของผมไปตีตรา (White-label) ผ่านบริษัทของเธอได้ เมื่อลูกค้ารวยๆ มาที่สตูดิโอของเคย์ล่าเพื่อถามหาระบบคริปโต ผม (หลังฉาก) เป็นคนจัดหาเทคโนโลยี สตูดิโอเป็นคนส่งมอบงาน และเราก็แบ่งกำไรกัน ผมได้ทำเงินจากความรู้ของตัวเองโดยไม่ต้องเผยให้ใครรู้ว่าผมคืออัจฉริยะที่อยู่เบื้องหลัง ส่วนเธอได้ขายเทคโนโลยีล้ำสมัยที่เธอไม่มีวันสร้างเองได้ มันเหมือนกับผมเป็นเชฟมือทองที่ไม่อยากดัง เลยแอบทำอาหารให้ร้านของเคย์ล่าในขณะที่เธอยืนรับออเดอร์และเสิร์ฟ ลูกค้าคิดว่าพวกเขาจ้างเธอ แต่จริงๆ แล้วพวกเขาได้รับผลงานจากอัจฉริยภาพของผม เธอคือใบหน้า ส่วนผมคือเงา และเราทั้งคู่ต่างก็รวย ใช่ ผมมีเครื่องมือและเทคโนโลยีทุกอย่างที่ต้องการอยู่แล้ว ผมนำหน้าเคย์ล่าไปไกลมาก แล้วทำไมต้องรับสตูดิโอของเธอ? เพราะมันเป็นหน้ากากที่สมบูรณ์แบบยังไงล่ะ ผมคือนักสร้างมือฉกาจที่สร้างอะไรก็ได้ แต่ผมไม่อยากให้ทุกคนรู้ว่าผมเก่งแค่ไหน เคย์ล่ามีบริษัทก่อสร้างที่มีลูกค้ามาจ้างให้สร้างตึก ผมแอบออกแบบทุกอย่าง บริษัทของเคย์ล่าสร้างมันขึ้นมาโดยใช้แบบของผม ลูกค้าก็คิดว่าจ้างเธอ เธอเลยกลายเป็นหน้าฉากให้ผมเหมือนกับทอมมี่ ส่วนผม... ก็ยังคงซ่อนตัวอยู่ในเงามืด *** หลังจากส่งเคย์ล่าและมองดูรถเบนท์ลีย์ลับตาไปในยามค่ำคืน ผมก็ไม่ได้กลับบ้าน รถไครอนครางเบาๆ เหมือนสัตว์ร้ายที่เริ่มเคลื่อนไหวในเส้นเลือดของเมือง ก่อนจะออกตัว ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจองห้องสวีทที่โรงแรมเซเลสเชียล แกรนด์ โดยใช้ชื่อของเคย์ล่า สำหรับตอนนี้ มันเป็นแค่การจอง แต่พรุ่งนี้ ห้องสวีทนี้... และทั้งโรงแรมนี้... จะต้องเป็นของผม เพราะคืนนี้ งานประมูลได้เริ่มขึ้นแล้ว รถไครอนกลับมาโลดแล่นและกลืนกินถนน ผมไม่ได้พยายามทำตัวให้แนบเนียน ผมขับไปจอดเทียบฟุตบาทหน้าลินคอล์นคลับ ครั้งสุดท้ายที่ผมมาที่นี่ มันเป็นเหตุการณ์ที่น่าจดจำ ด้านใน ความวุ่นวายยังคงเหมือนเดิม แจ็คและลูกสมุนของเขากำลังนั่งหน้าบูดอยู่ในมุมหนึ่ง ความกร่างของพวกมันถูกแทนที่ด้วยความแค้นเคืองที่รอวันระเบิดซึ่งพวกมันไม่กล้าทำอะไรเลย มันเป็นดั่งซิมโฟนีแห่งความมั่วสุมและความรุนแรงที่ถูกกดทับ และผมก็เดินผ่านมันทั้งหมดไปราวกับวิญญาณ ในชุดสีเข้มและเสื้อโค้ทตัวหนาที่เป็นดั่งเกราะคุ้มกัน ผมทำตัวให้ต่ำโปรไฟล์ เป็นเงาอยู่ที่ขอบของพายุ แทบไม่มีใครสังเกตเห็นผม เกือบไม่มีเลย สายตาของผมกวาดไปทั่วห้อง ผ่านร่างกายที่กำลังเต้นยั่วเย้าและเครื่องดื่มที่หกเลอะเทอะ แล้วผมก็พบเธอ หลังบาร์ไม้เนื้อแข็งที่มีรอยขีดข่วน เรย์น่ากำลังเคลื่อนไหวราวกับความมืดมิดในยามเที่ยงคืนที่ถูกรินลงสู่บาป เธอสวมบอดี้สูทสีดำ เป็นชุดที่ชวนให้หลงใหลอย่างไร้ยางอาย มันโอบกอดทุกตารางนิ้วบนผิวของเธอด้วยความแม่นยำไร้ปรานี เนื้อผ้าบางเบาราวกับถูกทาสีลงไปบนผิว มันรัดแน่นไปกับหน้าอกคู่สวยที่สมบูรณ์แบบจนเห็นยอดอกนูนเด่นกดดันออกมาสู้เนื้อผ้า ราวกับกำลังอ้อนวอนให้ฟันของใครบางคนมาขบกัด ช่วงคอเสื้อที่คว้านลึกเผยให้เห็นหุบเขาระหว่างเนินอก รอยแยกที่เป็นเงาซึ่งกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่เชื่องช้าและตั้งใจ ผิวของเธอเป็นประกายเล็กน้อยด้วยความร้อนแรงของห้องที่แออัดและ