Chapter 602: Cheap Thrills

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 05:30

Chapter 602: ความตื่นเต้นราคาถูก ร่มที่กางเหนือโต๊ะริมทางเดินเป็นหลังคาผ้าสีแดงเก่าๆ ขอบที่ลุ่ยรุ่ยโบกสะบัดไปตามสายลมยามค่ำคืนที่อบอ้าวและหนาแน่น มันพัดพาเอากลิ่นหอมฉุยของหัวหอม กลิ่นเบียร์ราคาถูก และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูมะพร้าวจากเรย์น่ามาเตะจมูกทุกครั้งที่เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ หัวเข่าของเธอเบียดเข้ากับเข่าของผมใต้โต๊ะอย่างจงใจ ความอบอุ่นแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเดนิม ดวงตาของเธอจ้องประสานกับผมขณะที่เธอเลื่อนแก้วสังกะสีบุบๆ ข้ามพื้นผิวโต๊ะที่โยกเยกไปมา หยดน้ำค้างเกาะตัวอยู่ระหว่างปลายนิ้วของเรา สัมผัสที่เกิดขึ้นนั้นเนิ่นนานและเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้า แสงนีออนจากร้านขายเหล้าสาดส่องเป็นสีชมพูและเขียวพาดผ่านจานพลาสติกที่มีรอยร้าว แสงกะพริบวับแวมบนใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นห่วงทองที่หู แผลเป็นเล็กๆ ที่ริมฝีปากล่าง และวิธีที่ผมสีเข้มของเธอปรกแก้มตอนที่เธอหัวเราะ เสียงหัวเราะต่ำและแหบพร่านั้นม้วนตัวเข้ามาในอกของผมราวกับควันไฟ เก้าอี้โลหะครูดไปกับพื้นตอนที่เธอโน้มตัวเข้ามา ลมหายใจของเธออุ่นรดใบหูผม ในขณะที่เตาย่างส่งเสียงฉ่าและรถแท็กซี่บีบแตรดังสนั่น มันฝรั่งทอดร้อนๆ ถูกนำมาเสิร์ฟพร้อมไอควันที่ลอยกรุ่น น้ำมันเงาวับ นิ้วหัวแม่มือของเธอสัมผัสค้างอยู่ที่ริมฝีปากล่างของผม เกลี่ยคราบมันและเกลือออก สายตาของเธอหนักแน่นและไม่กะพริบ "มันฝรั่งทอดราดพริกสองตะกร้า โค้กหนึ่งแก้วแบ่งกัน—เชื่อฉันสิ กินแบบนี้อร่อยกว่าเยอะ" เธอพูดโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองเมนู เสียงของเธอนั้นทุ้มต่ำและเย้าแหย่ เธอแอบหยิบมันฝรั่งจากตะกร้าของผม เป่ามันด้วยริมฝีปากที่เผยอออก กลิ่นพริกตลบอบอวลในอากาศ ก่อนจะกดชิ้นที่ยังร้อนๆ มาแตะที่ปากผม "เห็นไหม? ไม่เห็นต้องกินคาเวียร์เลยถึงจะรู้รสชาติที่แท้จริง" เธอพึมพำขณะเลียพริกที่นิ้วโป้ง สายตาท้าทายให้ผมโต้ตอบ "มันงี่เง่าสิ้นดี" ผมพูดพร้อมกับฉีกยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว "ความงี่เง่านี่แหละคือประเด็นของเรื่องนี้เลย" เธอสวนกลับพร้อมกับใช้หัวเข่าดันแรงขึ้น เราจากมาตอนที่พ่อครัวเริ่มมีปากเสียงจนกลายเป็นตะโกนด่าทอ มือของเรย์น่ากระชากเข้าที่ข้อมือผม จับแน่นด้วยความรู้สึกที่เป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ก่อนจะดึงผมเข้าสู่กระแสธารของผู้คนบนทางเดิน เสียงหัวเราะของเธอทิ้งตัวตามมาดุจดาวหางอันแสนหวาน อากาศบนถนนเต็มไปด้วยกลิ่นควันรถ กลิ่นแป้งทอด และประจุไฟฟ้าที่เกิดจากการมีเธออยู่ใกล้ๆ ไหล่ของเธอเบียดเข้ากับไหล่ผม เส้นผมของเธอสะบัดผ่านแก้มผมตอนที่เธอพุ่งตัวเข้าไปในตรอกซอกซอย แสงนีออนถูกความมืดกลืนกิน แสงสีส้มจากบุหรี่ในมือของเธอทำให้เห็นดวงตาคู่นั้นที่มืดมิดและเป็นประกาย ก่อนที่เธอจะพ่นควันออกสู่ท้องฟ้าแล้วดีดก้นบุหรี่ลงในแอ่งน้ำจนเกิดเสียงฉ่าดังสนั่น เธอก้าวเดินต่อไปด้วยความเร็วที่มากขึ้น เสียงหัวเราะดังก้องและผมก็ติดตามไป แรงดึงดูดนั้นยากจะต้านทาน ตรอกนั้นส่งกลิ่นเหม็นอับ พื้นผิวลื่นปรื๊ด เงาร่างของเธอเย้ายวนอยู่ในความมืด มือของเธอคว้ามือผมไว้ตอนที่เธอเสียหลัก นิ้วของเราประสานกันแน่น "เร็วเข้าสิ พ่อหนุ่มรวย! ตามให้ทันนะ!" เธอตะโกนบอกโดยหันกลับมามอง "เธอบอกว่าโตที่ลินคอล์นไฮทส์ แต่ไม่เคยเจอทางลัดตรงนี้เนี่ยนะ? ฉันไม่เชื่อหรอก" เธอหยอกล้อ เสียงของเธอสะท้อนไปมา "ฉันรู้ที่นี่หลายแห่งที่นายต้องใช้แผนที่ถึงจะหาเจอ—ที่ที่ไม่สนใจหรอกว่าในบัญชีธนาคารนายจะมีเงินเท่าไหร่" "นี่มันบ้าชัดๆ เราจะโดนปล้นเอาได้นะ" "นั่นแหละความตื่นเต้น ไม่ใช่เหรอ?" เธอโต้กลับ เรย์น่าหมุนตัวไปข้างหน้าบนทางเดินที่แตกร้าว รองเท้าผ้าใบของเธอเตะฝุ่นละอองฟุ้งกระจายภายใต้แสงไฟถนนที่กะพริบวับ เธอเดินถอยหลังหันหน้ามาหาผม ผมสีเข้มสะบัดตามสายลม ดวงตาเป็นประกายด้วยความซุกซน เมืองรอบตัวเราส่งเสียงหึ่งๆ ทั้งเสียงไซเรนจากที่ไกลๆ เสียงรถแต่งที่คำรามผ่านไฟแดง และกลิ่นหอมอ่อนๆ จากรถเข็นทาโก้รอบดึก แต่สิ่งที่ผมเห็นมีเพียงเธอ แขนที่กางออกเพื่อรักษาสมดุล สะโพกที่โยกย้ายอย่างยั่วยวน ชายเสื้อกล้ามของเธอเลิกขึ้นในทุกก้าว เผยให้เห็นผิวพรรณบางส่วนที่ต้องแสงสีส้ม เธอกัดริมฝีปากล่าง แผลเป็นเล็กๆ นั้นซีดลง ก่อนจะเงยหน้าหัวเราะดังลั่น เสียงนั้นดิบเถื่อนและอิสระ ดึงรั้งตัวผมไปข้างหน้าดุจเชือกที่พันธนาการอยู่กลางอก "นายเคยบอกฉันว่านายเคยพูดแบบนี้ด้วยนะ รู้ไหม" เธอตะโกน แข่งกับเสียงอึกทึกของการจราจร "เอาจริงๆ... ฉันจำบทสนทนาทั้งหมดที่นายบอกได้เลย... ตอนที่นายยังมีแต่ไฟแต่ไม่มีโชคชะตา— 'เงินมันก็แค่กระดาษ ทอมมี่ ความตื่นเต้นที่แท้จริงมันอยู่ข้างนอกนั่น' จำได้ไหม? สิ่งที่นายบอกว่าเคยพูดกับทอมมี่ของนาย?" "ฉันจำได้ว่าเคยพูดเรื่องโง่ๆ เยอะแยะที่ฉันจะเอามาใช้จีบสาว" "เอาเถอะ คืนนี้ฉันจะมาทวงคืนสิ่งที่นายเคยพูดไว้" เธอสวนกลับขณะที่ยังคงเดินถอยหลัง ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบา ท้าทายทางเท้าที่ไม่เรียบ "พิสูจน์ให้เห็นไงว่านายไม่จำเป็นต้องมีแบงก์ร้อยถึงจะรู้สึกว่ายังมีชีวิตอยู่ แค่ความสนุกที่โง่เขลาและบ้าระห่ำก็พอ" เธอหัวเราะหนักกว่าเดิม เสียงนั้นพรั่งพรูออกมาเหมือนสิ่งที่ถูกกักเก็บไว้หลายปี เธอหมุนตัวหนึ่งรอบ แขนกางกว้าง ก่อนจะหันหน้ากลับไปคว้ามือผมแล้วออกแรงดึงให้เร็วขึ้น "แล้วดูนายสิ หัวใจเต้นรัว แก้มแดงก่ำ ยอมรับมาเถอะว่าแบบนี้มันดีกว่าไปบาร์บนดาดฟ้าที่ไหนๆ" "ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน" ผมพูดพลางส่ายหัวขณะที่เราเลี้ยวเข้าสู่ตรอกที่มืดมิดอีกแห่ง ความตื่นเต้นแล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือด "นี่ก็ครั้งแรกของฉันเหมือนกัน" เธอหยุดกะทันหัน หันกลับมาเผชิญหน้ากับผม เดินถอยหลังอีกครั้ง ดวงตาหรี่ลงอย่างขี้เล่น "อย่าเข้าใจผิดนะ—ฉันเคยทำแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว" จากนั้นเธอก็ก้าวเข้ามาใกล้ แ

React

พูดคุย