Chapter 2398 ใยแมงมุม โอริซ่าสูดหายใจเข้าลึก ความเคร่งขรึมปรากฏชัดระหว่างคิ้วของเธอ เธอขยุ้มด้ามขวานแน่นจนเลือดซึมออกมาตามง่ามนิ้ว ท่อนแขนสั่นเทาจากความเจ็บปวดของกระดูกที่ร้าว บนใบหน้าของเธอมีความดุดันที่เทียบได้กับปีศาจเท่านั้น เธอเกลียดชังการหนีจากการต่อสู้ แต่เธอก็ไม่ใช่คนโง่ สิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นเหนือความคาดหมายของเธอไปไกลจนเธอไม่สามารถเข้าใจได้ด้วยซ้ำ เธอสัมผัสได้ถึงออร่าเพียงหนึ่งสาย แต่ในพายุขนนกเหล่านั้นมีเงาร่างสองเงาอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น การที่ปีศาจที่ทรงพลังขนาดนั้นหยุดพักเพียงเพื่อสำเร็จความใคร่ในดินแดนระหว่างโลกแห่งนี้มันไร้สาระเกินไป ไม่ใช่ว่าการที่ปีศาจสองตนมีเพศสัมพันธ์กันกลางสนามรบจะดูไร้สาระน้อยไปกว่ากันนัก ‘ออร่านั่นให้ความรู้สึกเหมือนปีศาจ... แต่ก็ไม่เชิง... มันไม่ใช่ปีศาจราคะอย่างแน่นอน ออร่านั่นไม่มีผลของพลังเสน่ห์แม้แต่น้อย...’ “ใครน่ะ?!” หัวของโอริซ่าหันขวับไปทางด้านข้าง เธอผ่อนคลายลงเมื่อเห็นว่าเป็นลาร์คาน เขาดูสะบักสะบอมและเต็มไปด้วยเลือดมากกว่าเธอ แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าการที่เขารอดชีวิตมาได้นับว่าเป็นเรื่องดี “เมื่อกี้มันอะไรกัน?” ลาร์คานถามขณะหอบหายใจ โอริซ่าขมวดคิ้ว เธอไม่มีคำตอบที่ชัดเจน แต่แล้วดวงตาของเธอก็พลันมีประกายขึ้น “หรือว่าจะเป็น...” เธอพึมพำ “เราจำเป็นต้องรายงานเรื่องนี้” “เธอคิดอะไรอยู่?” “ผนึก ผนึกที่แบ่งแยกโลกของเราออกจากโลกของพวกมันและคอยกักขังพวกมนุษย์สารเลวนั่นเอาไว้ มันเคยตั้งอยู่ที่นี่ มันครอบคลุมทั่วทั้งภูมิภาคนี้และดูเหมือนจะยังคงตั้งตระหง่านอยู่ได้ท่ามกลางการโจมตีของพลังอนาธิปไตย (Anarchic Force)” “แล้วไง?” ลาร์คานทำหน้ามึนงง “ในช่วงเวลานั้น ที่นี่แทบจะเป็นโลกของมันเอง และมีความเป็นไปได้ว่ามันได้สร้างระบบนิเวศของตัวเองขึ้นมา” ลาร์คานขมวดคิ้ว “จะมีเวลาพอสำหรับเรื่องนั้นเชียวหรือ?” “สำหรับมนุษย์คงไม่ แต่เวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้วล่ะ? อย่างน้อยก็สามหรือสี่ชั่วอายุคนตั้งแต่ผนึกปรากฏขึ้นครั้งแรก นั่นก็เกือบสี่หมื่นถึงห้าหมื่นปีเชียวนา ต้องมีพวกเราบางส่วนที่ถูกทิ้งไว้และติดอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน พวกปีศาจชั้นต่ำเหล่านั้นไม่เหมือนพวกเรา พวกมันกินทุกอย่างที่ขวางหน้า พัฒนาตัวเองด้วยวิธีไหนก็ได้ พวกมันไม่มีเส้นแบ่งทางศีลธรรมใดๆ ทั้งสิ้น” “ถ้าพวกมันติดอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้เป็นเวลานาน ก็ไม่น่าแปลกใจหากเผ่าพันธุ์ปีศาจชนิดใหม่จะถือกำเนิดขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อยังมีเผ่าพันธุ์อื่นๆ ที่ถูกทิ้งไว้และติดอยู่ในที่แห่งนี้ด้วยเช่นกัน” “ระดับสูงอาจไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้มากนัก เพราะโอกาสที่พวกมันจะกลายเป็นภัยคุกคามในเวลาอันสั้นนั้นมีน้อยมาก แต่เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้ว” ลาร์คานถึงกับตาสว่าง ปีศาจชั้นต่ำก็คือสิ่งที่เรียกกันว่าปีศาจระดับต่างๆ ที่ลีโอเนลและไอน่าเคยเผชิญตอนเข้าไปในเขตวิบัติ (Cataclysm Zone) เป็นครั้งแรก ปีศาจขึ้นชื่อเรื่องความสามารถในการปรับตัวและพวกมันมีเส้นทางการพัฒนามากมาย ไม่ต่างจากมนุษย์และพวกโนแมดเท่าใดนัก “...ฉันคิดว่าเป็นไปได้ที่เผ่าพันธุ์ปีศาจแห่งความโกลาหล (Chaos Demons) สายพันธุ์ใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้น” ดวงตาของลาร์คานเบิกกว้าง - “ฉันขอโทษ ไม่ใช่ว่าฉันพูดไปแล้วหรือไง!” “แบบนั้นมันยังไม่จริงใจพอ ฉันว่าเธอต้องการการลงโทษเพิ่มอีกหน่อยนะ” เสียงของลีโอเนลและไอน่ายังคงก้องกังวานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งสองดูเหมือนจะลืมไปสนิทว่าพวกเขาควรจะอยู่ระหว่างทำภารกิจ ในที่สุด พวกเขาก็หยุดสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วโลกด้วยความเร่าร้อนของตน และก้าวออกมาจากพายุหมุนขนนกสีดำ ไอน่าทำปากยื่น “ฉันรับ ‘การลงโทษ’ มาตั้งเยอะเพราะไอ้สองตัวนี้ หวังว่าพวกมันจะมีอะไรน่าสนใจติดตัวมาบ้างนะ” ลีโอเนลแทบสำลักอากาศ เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าผู้หญิงคนนี้กลายเป็นพวกมาโซคิสต์ไปได้อย่างไร มันไม่เข้ากับบุคลิกด้านอื่นของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว แม้กระทั่งตอนที่เธอพูดคำว่า ‘การลงโทษ’ เมื่อครู่ ดวงตาของเธอยังเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น ราวกับว่ากำลังยั่วให้ลีโอเนลทำแบบนั้นอีกครั้ง ท้ายที่สุด เขาก็หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ‘รอไปก่อนเถอะ’ เขาคิดในใจ เมื่อเขาเริ่มทะลวงผ่านมิติได้อีกครั้ง เขาจะมีพละกำลังมากกว่าที่เธอจะรับมือไหวแน่นอน ทั้งคู่เดินตรงไปยังซากศพของปีศาจวัวและตรวจสอบพวกมันทีละตัว ดูเหมือนจะไม่มีอะไรน่าสนใจให้พบ พวกมันไม่ได้สวมใส่อุปกรณ์มิติ ซึ่งแปลกในตอนแรก จนกระทั่งลีโอเนลสรุปได้ว่าคงเป็นเพราะสภาพแวดล้อม นอกเหนือจากนั้นก็มีเพียงแค่หนังสัตว์ชั้นดีที่ใช้เป็นกระโปรง อาวุธ และ... “แผนที่งั้นเหรอ?” ลีโอเนลตกใจยิ่งกว่าที่เขาสามารถจดจำมันได้ในทันทีที่มอง จริงๆ แล้วเขาต้องใช้การสแกนถึงสองครั้ง กระดาษนั้นแปลกประหลาดและดูเหมือนจะปิดกั้นสัมผัสของเขา เมื่อละสายตาออกมา ก็เป็นเรื่องง่ายที่จะลืมสิ่งที่เห็น ลีโอเนลต้องประทับมันลงในจิตใจด้วยวิธีการเฉพาะเพื่อให้ตัวเองจำได้ แต่แล้วมันก็สร้างความเชื่อมโยงที่ประหลาดกับความรู้สึกที่เลื่อนลอยซึ่งเขาไม่ชอบใจนัก เขาจึงลบความทรงจำนั้นทิ้งในเวลาต่อมา ‘นั่นมันอะไรกัน?’ คิ้วของลีโอเนลกระตุก เขาตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว แต่เหตุการณ์นี้เป็นเหมือนเสียงเตือนภัย เขาไม่สามารถทำอะไรตามอำเภอใจเหมือนที่เคยทำในจักรวาลมิติได้อีกต่อไป เมื่อครู่เขาเกือบทำให้ตัวเองและไอน่าตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง “พวกมันกำลังทำแผนที่ของภูมิภาคนี้ และรู้สึกว่ามันสำคัญพอที่จะต้องปกป้อง ถ้าฉันเดาไม่ผิด แผนที่สองฉบับนี้อาจจะไม่ได้เหมือนกันด้วยซ้ำ” ลีโอเนลหยิบแผนที่ฉบับที่สองขึ้นมาและยืนยันข้อสันนิษฐานของเขา เป็นไปได้ว่าสองตัวที่หนีไปมีแผนที่นี้อยู่อีกสองฉบับ และในความเป็นจริงแล้ว นี่อาจจะไม่ใช่ทั้งหมดด้วยซ้ำ การมองเห็นภายใน (Internal Sight) ของเขามีจำกัดอย่างยิ่งในโลกกึ่งกลางแห่งนี้ แม้ว่าเขาจะพัฒนาขึ้นจนมองเห็นได้ไกลหลายร้อยกิโลเมตรแล้วก็ตาม เขามองเห็นปีศาจวัวเหล่านี้ตั้งแต่ก่อนที่พวกมันจะได้ยินเสียงของเขาและไอน่าเสียอีก “พวกมันกำลังเตรียมตัวทำศึกงั้นเหรอ?” ไอน่าถาม “การทำแผนที่ภูมิประเทศก็สมเหตุสมผลอยู่หรอก แต่ทำไมภารกิจของเราถึงไม่ใช่แบบนั้นด้วยล่ะ? ทำไมถึงบอกให้เราแค่ฆ่าอย่างเดียว?” “ลายเส้นบนแผนที่นี้ ถึงจะดูจางๆ แต่มันเหมือนกับศิลปะพลัง (Force Art) ขนาดใหญ่ ลายเส้นเหล่านั้นน่าจะเป็นศิลปะพลังประเภทป้องกัน ชนิดที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อหยุดการไหลเข้ามาของปีศาจ” “อย่างไรก็ตาม มันแตกกระจายและชำรุด ถ้าฉันเข้าใจไม่ผิด ผนึกนี้เคยถูกใช้เพื่อกักขังปีศาจเอาไว้ และมันเพิ่งจะพังทลายลงเมื่อไม่นานมานี้ ทำให้พวกปีศาจเริ่มเคลื่อนไหว” “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ภูมิประเทศที่นี่ก็น่าจะถูกพวกมนุษย์เข้าใจอย่างถ่องแท้หมดแล้ว และไม่มีความจำเป็นต้องส่งคนมาทำแผนที่ในสิ่งที่พวกเขาเข้าใจดีอยู่แล้ว” ไอน่ากวาดสายตามองแผนที่แล้วเบะปาก เธอไม่เข้าใจเลยว่าลีโอเนลสรุปแบบนั้นจากลายเส้นขยุกขยิกพวกนี้ได้อย่างไร เธอเองก็คุ้นเคยกับศิลปะพลัง แต่สิ่งที่เห็นนี้ไม่เหมือนศิลปะพลังแม้แต่นิดเดียว ถึงอย่างนั้นเธอก็เชื่อในการตัดสินใจของลีโอเนล ‘ผนึกที่ทรงพลังอะไรอย่างนี้...’ ลีโอเนลคิด ‘...ทำไมมันถึงดูคุ้นตาขนาดนี้นะ?’ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง รูนเหล่านี้ มันคือรูนชนิดเดียวกันกับที่อยู่บนโซ่ตรวนที่พันธนาการภาพลักษณ์ของตัวเขาเองในทะเลเลือด! ประกายสายฟ้าแลบแปลบอยู่ในห้วงฝันของลีโอเนล เขารู้สึกว่าใยแมงมุมที่เขาติดอยู่นั้นจู่ๆ ก็ชัดเจนขึ้นเล็กน้อย หากเขารู้ว่าการแตกสลายของผนึกนี้เกิดขึ้นพร้อมกับการแตกสลายของโซ่ตรวนภายในจิตใจของเขา เขาคงจะมั่นใจยิ่งกว่านี้ ในตอนนั้น เป็นเพราะผนึกนี้แตกสลาย ลีโอเนลและไอน่าถึงได้รับความช่วยเหลือจากเงื้อมมือของ ‘อาจารย์’ ของไอน่า ผู้เป็นเจ้าของตำหนักสนธยานิรันดร์ (Endless Twilight Pavilion) ท่านเจ้าตำหนักโอฟีเลีย