บทที่ 252 ตระกูลร็อกซ์ลีย์งั้นหรือ? ช่างบังเอิญเสียจริง... ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เดวิสยุ่งจนไม่มีเวลาแม้แต่จะกังวลเรื่องอื่นใด หลังจากซื้อที่พักแห่งนี้ได้ เขาก็เลือกห้องหนึ่งห้องแล้วเริ่มศึกษาการปรุงยาจากระดับขั้นต้น เนื่องจากเขามีความเชี่ยวชาญด้านการปรุงยาจากระดับขั้นที่สองอยู่แล้ว เขาจึงใช้เวลาเพียงหนึ่งเดือนในการทำความเข้าใจเนื้อหาของระดับขั้นต้นจนแตกฉาน ความรู้นี้ช่วยให้เขากลายเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูงสุดของระดับปฐพี แม้จะเปรียบเทียบกับความรู้ของผู้ปรุงยาในระดับขั้นที่หนึ่งแล้ว เขาก็ยังเหนือกว่าเพราะเขามีความรู้ของเหล่านักปรุงยาจากระดับขั้นที่สองด้วย ทว่าเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เขาเผชิญกับเหตุการณ์ลอบสังหาร ซึ่งในเวลาต่อมาเขาก็พบว่ามันเป็นฝีมือของตระกูลร็อกซ์ลีย์ เขาคาดไว้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้ต้องเกิดขึ้นจึงไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ และจัดการยุติเรื่องราวได้อย่างรวดเร็วพร้อมกับช่วยนาตาลยาไว้ในขณะเดียวกัน พูดตามตรง ตอนนั้นเขาจดจ่ออยู่กับการเรียนรู้จนปฏิกิริยาตอบสนองค่อนข้างช้า เขาคิดว่านาตาลยาคงตายไปแล้วก่อนที่เขาจะฆ่ามือสังหารทั้งสองคนที่เข้ามาหมายชีวิตเขาได้สำเร็จ แต่ก็น่าแปลกที่ผลลัพธ์ไม่เป็นเช่นนั้น และท้ายที่สุดเขาก็ช่วยชีวิตเธอไว้ได้ เขาเดาว่ามือสังหารที่ไปจัดการเธอคงมีความคิดอื่นแอบแฝง นอกเหนือไปจากการรีบกำจัดเป้าหมายทันที 'จะว่าไป ผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรของเขานะ? คอยแอบมองฉันอยู่ตลอดเวลา...' เดวิสคิดพลางลูบคางขณะปัดเรื่องราวที่เกิดขึ้นทิ้งไปจากหัว เมื่อย้อนนึกดู สิ่งที่เธอทำก็มีเพียงแค่การนำน้ำวิญญาณมาให้เขาในช่วงเวลาพัก ซึ่งไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำในแต่ละวัน และคอยแอบมองเขาด้วยความสงสัยเป็นระยะ นอกจากนี้ การใช้สัมผัสวิญญาณทำให้เขาเห็นว่าเธอคอยทำงานจิปาถะอย่างเช่นการทำความสะอาดที่พักทั้งหมดทุกเช้า นั่งอยู่หน้าสระน้ำที่เต็มไปด้วยปลา และถอนหายใจออกมาเป็นพักๆ ในขณะที่ทอดสายตามองพระอาทิตย์ตกดิน ทั้งหมดนี้ทำให้เขารู้สึกว่าเธอกำลังสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอก่อนที่จะมาพบกับเขา 'เอาเถอะ ถ้าไม่มีข้อมูลจากเธอ ฉันคงไม่ได้ครอบครองที่พักแห่งนี้แน่ๆ...' เขาหัวเราะขื่นๆ พลางคิดหาทางช่วยเหลือให้เธอกลับมามีสติสัมปชัญญะเหมือนเดิม โชคดีที่เขาเห็นท่าทีลังเลเล็กน้อยของเธอในตอนนั้น ไม่อย่างนั้นตอนนี้เขาก็คงยังต้องพักอยู่ในโรงแรมเสียค่าหินวิญญาณไปวันๆ หากเขาต้องเสียหินวิญญาณระดับต่ำวันละ 100 ก้อนเพื่อเช่าห้องพักของโรงแรมหรูอาราชิเพื่อความปลอดภัยและจุดประสงค์อื่นๆ เขาคงต้องสิ้นเปลืองหินวิญญาณระดับต่ำไปถึง 3,000 ก้อนในหนึ่งเดือน ซึ่งนับว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับหินวิญญาณระดับต่ำจำนวน 25,000 ก้อนที่เขาใช้ซื้อที่พักแห่งนี้ แต่ถ้าเขาต้องพักอยู่ที่โรงแรมหรูอาราชิเป็นเวลาหนึ่งปีล่ะ? เขาจะไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายไปถึง 36,500 ก้อนหรอกหรือ? การซื้อที่พักย่อมคุ้มค่าและประหยัดกว่าในระยะยาว นอกจากนั้นยังมีเหตุผลอีกมากมายในการซื้อที่พักแห่งนี้ ประการแรก ในฐานะนักปรุงยา เขาจะต้องสร้างชื่อเสียงในเมืองหลวงซวนแห่งนี้ ดังนั้นการพักในโรงแรมคงจะเป็นเรื่องที่เสื่อมเสียต่อชื่อเสียงของเขา ประการที่สอง หากเขาถูกเชิญจากขุมอำนาจใดให้ไปพักในที่พักของพวกเขา เขาจะต้องติดค้างบุญคุณพวกนั้น ซึ่งเขาไม่ต้องการ ประการที่สาม เนื่องจากที่พักแห่งนี้เป็นของเขา เขาจึงสามารถปรับเปลี่ยนทุกอย่างให้เหมาะกับความต้องการได้อย่างอิสระ และสามารถไล่ใครก็ตามที่แวะเวียนมาหาด้วยความเสแสร้งหรือข่มขู่ให้ออกไปได้ ยังมีเหตุผลอื่นอีกข้อ แต่ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนสำหรับเขาเพราะมันเกี่ยวข้องกับสุขภาพจิตของนาตาลยา ไม่ใช่ของเขา จนถึงตอนนี้ ข้อเสียเพียงอย่างเดียวที่ได้รับคือการไปทำให้ตระกูลร็อกซ์ลีย์ขุ่นเคืองโดยหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่เขาก็รู้ดีว่านั่นไม่ใช่ปัญหา ส่วนใหญ่เป็นเพราะคุณภาพของมือสังหารที่พวกนั้นส่งมาจัดการเขานั่นแหละ เขาเดาว่าอาจจะเป็นคนระดับล่างในตระกูลร็อกซ์ลีย์ที่อยากได้ที่พักแห่งนี้ไปครอบครอง หากไม่ใช่เช่นนั้น พวกเขาคงส่งศัตรูที่ทรงพลังมาจัดการเขาตั้งแต่แรกแล้ว จนเขาไม่มีโอกาสได้รอดชีวิตมาถึงตอนนี้ เมื่อการลอบสังหารล้มเหลว เขาคิดว่าพวกมันคงจะเลิกส่งมือสังหารมาหรือไม่อย่างนั้นก็คงจ้างผู้เชี่ยวชาญที่เก่งกาจยิ่งกว่าเดิม ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับว่าพวกมันให้ความสำคัญกับสถานที่แห่งนี้มากแค่ไหน เขาคิดว่าพวกมันน่าจะเลือกทางเลือกแรกมากกว่า เพราะสถานที่แห่งนี้ไม่ได้มีค่าอะไรในสายตาของระดับสูงของตระกูลร็อกซ์ลีย์ ในขณะที่เขากำลังจะเข้านอน สัมผัสวิญญาณที่ครอบคลุมทั่วทั้งที่พักตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ครั้งนั้น ก็มีการตอบสนองอย่างฉับพลัน ทำให้ประสาทสัมผัสของเขาตื่นตัว ในสายตาของเขา เขาเห็นสัตว์เวทขนาดเท่ากับนกพิราบตัวหนึ่งบินผ่านลานด้านนอกอย่างรวดเร็วก่อนจะหยุดลงที่หน้าบ้านของเขา สัตว์เวทตัวนั้นหันซ้ายหันขวาก่อนจะยืนนิ่งเหมือนกำลังรอใครบางคน เดวิสสังเกตเห็นและมองเห็นจดหมายแผ่นเล็กๆ ผูกอยู่ที่ขาของมัน เขาจึงรีบไปที่หน้าสัตว์ตัวนั้นแล้วแกะจดหมายออกมาอ่าน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างห้ามไม่ได้ขณะที่ปล่อยให้สัตว์เวทคล้ายนกตัวนั้นบินจากไป น่าประหลาดใจที่ข้อความนั้นมาจากทีน่า ร็อกซ์ลีย์ โดยระบุว่าเธอได้จัดการปัญหาที่เกิดจากครอบครัวของเธอเรียบร้อยแล้ว เธอไม่ได้กล่าวขอโทษและไม่ได้ส่งการชดเชยใดๆ มาให้ เพียงแค่เขียนบรรทัดสั้นๆ ว่าเธอได้จัดการปัญหาให้แล้ว เดวิสไม่รู้ว่าทำไม แต่ผู้หญิงคนนี้ให้ความรู้สึกที่ดี ราวกับว่าเธอกำลังคอยดูแลเขาอยู่ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกได้ว่าเธอกำลังจับตาดูเขาอยู่เช่นกัน เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ และไม่ได้ประหลาดใจกับเครือข่ายข่าวกรองของตระกูลเธอ เพราะพวกเขาสามารถตามหาเขาเจอในที่พักเล็กๆ แห่งนี้ได้จริงๆ ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เคยบอกชื่อเล่นของเขาให้เธอรู้ไปแล้ว ซึ่งก็คือ "เคียว" 'ทำไมเธอถึงช่วยฉัน? เธอส่งจดหมายฉบับนี้มาเพื่อให้ฉันเป็นหนี้บุญคุณเธอหรือเปล่านะ?' ความคิดต่างๆ วนเวียนอยู่ในหัว เขาไม่สามารถเดาได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้กำลังคิดอะไร 'หรือบางที ตระกูลร็อกซ์ลีย์อาจจะไม่ได้เต็มไปด้วยคนชั่วร้ายทุกคน...' เมื่อคิดถึงเรื่องการเดาใจคน ความสนใจของเขาก็กลับไปที่นาตาลยา 'ฉันปล่อยให้เธอจัดการตัวเองมาเดือนหนึ่งแล้ว ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป เธอคงจะต้องพึ่งพาฉันหรือคนอื่นแน่ๆ' เดวิสครุ่นคิดและตัดสินใจว่าจะให้คำแนะนำบางอย่างแก่เธอเพื่อตัวเขาเอง เพื่อที่เธอจะได้ไม่มาคอยกวนใจเขาในตอนที่เขาต้องออกเดินทาง เขาลุกจากเตียงและเดินไปยังห้องของเธอ ซึ่งตั้งอยู่ไกลจากห้องของเขาพอสมควร ที่พักแห่งนี้มีเรือนพักประมาณ 34 หลัง ซึ่งมีห้องหับมากมายที่รองรับครอบครัวได้ถึง 34 ครอบครัว โดยแต่ละครอบครัวประกอบด้วยพ่อแม่และลูกๆ นอกจากนั้นยังมีห้องขนาดเล็กอีกจำนวนมากที่เอาไว้ใช้สำหรับวัตถุประสงค์อื่นๆ