Chapter 458 - ความฝัน ทั้งสองคนนั่งลงบนผืนหญ้าสีเขียวขจีที่ทอดตัวยาวไปตามเนินเขา สายลมพัดโชยอ่อนๆ ทำให้เส้นผมของพวกเขาปลิวไสว เบื้องหน้าของทั้งคู่คือทิวทัศน์ที่งดงาม มหาสมุทรสีครามกว้างใหญ่สะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับขยายตัวออกไปจนสุดลูกหูลูกตาอย่างน่าอัศจรรย์ แม้สภาพแวดล้อมรอบตัวจะงดงามเพียงใด แต่เอเมอรี่กลับไม่รู้ตัวเลยว่าเขาเผลอพาเกว็นมายังสถานที่ที่โรแมนติกเช่นนี้ อันที่จริงเขาเพิ่งจะมารู้ตัวก็ตอนที่เจ้าหญิงเอนศีรษะลงบนไหล่ของเขาแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเพ้อฝัน เธอนิ่งค้างอยู่ในท่านั้นครู่หนึ่งโดยไม่ขยับเขยื้อน ลมหายใจเข้าออกลึกๆ ของเธอราวกับว่าเธอกำลังปลดเปลื้องความทุกข์และความเหนื่อยล้าทั้งหมดลงบนไหล่ของเขา เอเมอรี่ได้แต่จินตนาการว่าเธอต้องผ่านอะไรมาบ้างในช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา เกว็นถอนหายใจยาว “เวลานี่ผ่านไปเร็วจริงๆ เลยนะว่าไหม เอเมอรี่...” เอเมอรี่เพียงแค่พยักหน้า เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ระบายความในใจ “ดูพวกเราสิ ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไป...” เธอหยุดไปเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “ฉันหมายถึง คุณที่กลายเป็นจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ ส่วนฉันก็กลายเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาๆ แต่ทะเล... ทะเลนั้นดูเหมือนว่าจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงเลย” เกว็นยกแขนขึ้นแล้วยื่นออกไปข้างหน้า หรี่ตาข้างหนึ่งลงอย่างตั้งใจ ราวกับว่าเธอกำลังจินตนาการว่าหากพยายามมากพอ เธอจะสามารถคว้ามหาสมุทรนั้นไว้ในกำมือได้ “แต่มันก็ยังคงไกลเกินเอื้อมของพวกเราอยู่ดี” ชั่วขณะหนึ่ง เอเมอรี่ได้เห็นแววตาแบบเดียวกับที่เคยทำให้เขาหลงใหลตั้งแต่แรกพบ ภายใต้ท่าทางที่เต็มไปด้วยความถวิลหาของเกว็นนั้นมีความฝัน ความปรารถนาอันลึกซึ้งถึงสิ่งที่อยู่นอกเหนือจากท้องทะเลแห่งนี้ ก่อนหน้านี้เอเมอรี่ไม่แน่ใจว่าจะชวนเธอไปทำภารกิจด้วยดีหรือไม่ แต่ตอนนี้เขาคิดภาพการเดินทางโดยไม่มีเธอไม่ออกอีกต่อไปแล้ว ด้วยความมั่นใจที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างกะทันหัน เอเมอรี่จึงเอ่ยปากขึ้น “ไปกันเถอะ!” ความกระตือรือร้นที่คาดไม่ถึงของเขาทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเธอหันมาก็พบว่าดวงตาของเขากำลังเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น “คุณกำลังพูดเรื่องอะไรน่ะ เอเมอรี่...?” “ไปกันเถอะ! เราไปกันเถอะ ไปดูว่าสิ่งที่อยู่นอกเหนือท้องทะเลนั้นมีอะไรบ้าง ทั้งเมืองและผู้คนที่เราเคยเห็นแค่ในภาพวาด เราไปดูของจริงกันเถอะ” ทันทีที่พูดจบ เอเมอรี่ก็สังเกตเห็นว่าดวงตาของเกว็นสว่างไสวขึ้นด้วยความดีใจราวกับเด็กๆ “นั่นมันต้องวิเศษมากแน่ๆ เอเมอรี่... ฉันอยากเห็นโรมจริงๆ และอยากเห็นวิหารทั้งหมดในกรีซด้วย” “ใช่!” เขาตอบพลางฉีกยิ้มกว้าง “เราหาเรือสักลำแล้วเริ่มออกเดินทางได้ เราไปไกลกว่านั้นอีก ไปทางตะวันออกที่พวกคนเอเชียอยู่ คุณว่าไงล่ะ?!” รอยยิ้มของเกว็นกว้างขึ้นกว่าเดิม และเสียงหัวเราะเบาๆ ก็หลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอ แต่ทว่าเมื่อเอเมอรี่ไม่ได้ตอบสนองอะไร สีหน้าของเธอก็ค่อยๆ กลายเป็นความสับสน “...เอเมอรี่” เธอเริ่มพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว “คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?” “แน่นอนว่าไม่” จอมเวทตอบ มุมปากของเขาเริ่มอ่อนแรงลง “คือว่า... ทำไมล่ะ? เรามาทำให้มันเกิดขึ้นจริงกันเถอะ” เกว็นรู้สึกตกใจ ราวกับว่าเอเมอรี่เพิ่งพูดเรื่องที่ไร้สาระที่สุดออกมา ความคิดนับพันแล่นเข้ามาในหัวของเธอทันที และสีหน้าที่ดูหม่นลงของเธอก็ทำให้ดูเหมือนว่าเธอเพิ่งจะหลุดออกจากภวังค์ฝัน “เรา... เราไปไม่ได้” หน้าอกของเอเมอรี่รู้สึกบีบคั้น “ทำไมเราถึงไปไม่ได้?” เกว็นรับรู้ได้ว่านี่ไม่ใช่คำตอบที่เขาต้องการ เธอรีบคว้ามือเขาไว้แน่นเป็นการปลอบประโลม ความเป็นจริงของสถานการณ์เริ่มแจ่มชัดในใจของเธอ และเธอตระหนักได้ว่าคำขอของเอเมอรี่ทำให้เธอกังวล “เอเมอรี่...” เธอเริ่มพูดช้าๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เราทำไม่ได้... ฉันทำไม่ได้... ฉันจะจากไปเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้... มีบางสิ่งที่ฉันต้องทำ... ฉันไปจริงๆ ไม่ได้...” เอเมอรี่พอจะเดาออกว่าสิ่งเหล่านั้นคืออะไรจากสิ่งที่เขาเห็นในวันนี้ โดยเฉพาะท่าทางที่เธอพูดกับกษัตริย์เพนดรากอนและเหล่าอัศวินที่อยู่รอบตัวเธอ “เอเมอรี่... คนพวกนี้... พวกเขาขึ้นอยู่กับฉัน... ถ้าคุณได้เห็นสิ่งที่ฉันเห็นในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา... ฉัน... พวกเขาต้องการฉันจริงๆ ฉันจากไปไม่ได้... ไม่ใช่ตอนนี้” ความเงียบงันอันหนักอึ้งปกคลุมไปทั่วระหว่างทั้งสองคน เสียงคำรามของทะเลที่เคยฟังดูผ่อนคลายในตอนแรก บัดนี้กลับดังจนน่ารำคาญ มันกรีดแทงแก้วหูของเอเมอรี่อย่างทรมาน เขาหลับตาลงชั่วขณะ และทันใดนั้น เขาก็เกิดตระหนักรู้ขึ้นมา เขาจับมือเจ้าหญิงและลูบฝ่ามือของเธอ “เกว็น ผู้คนเหล่านี้... พวกเขาจะต้องการอะไรบางอย่างจากคุณเสมอ และฉันมีความรู้สึกว่าถ้าคุณไม่ปล่อยวางตอนนี้ คุณก็จะไม่มีวันได้ไปไหนเลย” คำพูดของเอเมอรี่ดูเหมือนจะกระทบเข้ากับบางสิ่งที่อยู่ลึกข้างในใจเธอ ราวกับสายฟ้าฟาดลงไปที่แก่นแท้ของตัวตนเธอ เธอยังคงนิ่งเงียบอยู่พักใหญ่ และเอเมอรี่ก็กลั้นหายใจรอคอยคำตอบจากเธอ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีถ้อยคำใดเหลือให้พูดอีกแล้ว “เกว็น” เขาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นได้ชัดว่าเธอจะไม่ตอบ “อันที่จริง... เป็นนักบวชหญิงระดับสูงต่างหากที่ต้องการให้ฉันไป” “อะไรนะ...” ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นทันทีจ้องมองมาที่เขา แต่เธอก็ยับยั้งตัวเองไม่ให้พูดอะไรที่หุนหันพลันแล่นออกไป “ค่ะ... คงเป็นเรื่องสำคัญแน่ๆ ฉันมั่นใจ ฉันคงไม่มีทางเข้าใจได้” “ฉันอยากจะอธิบายจริงๆ นะ แต่ว่าฉันทำไม่ได้” คราวนี้เอเมอรี่พูดความจริง เพราะสถาบันห้ามไม่ให้เขาเปิดเผยข้อมูลที่เป็นความลับใดๆ ตลอดหลายเดือนที่พวกเขาใช้เวลาด้วยกัน เจ้าหญิงผู้ชาญฉลาดในที่สุดก็คงตระหนักได้ว่าเรื่องราวของเขามีช่องโหว่มากมายที่เขาไม่สามารถอธิบายได้ เกว็นดูเหมือนจะตั้งสติได้ “คุณต้องไปเมื่อไหร่คะ เอเมอรี่? ไปไกลแค่ไหน? นานเท่าไหร่?” เอเมอรี่ไม่แน่ใจนัก แต่เขารู้ว่าเขาจำเป็นต้องทำภารกิจนี้ให้เสร็จก่อนการเรียกตัวกลับในปีที่สาม ดังนั้นเขาจึงบอกไปว่าเขาจะจากไปนานที่สุดประมาณหนึ่งปีครึ่ง “แต่เอเมอรี่ คุณมีเวทมนตร์ของพวกคุณใช่ไหมคะ? ฉันหมายความว่าเรากลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ที่ต้องการ” โชคร้ายที่เอเมอรี่ไม่มั่นใจว่าคาถาของเขาจะสามารถส่งผลไปได้ไกลแค่ไหน แม้จะมีกลุ่มหินเวทมนตร์ติดตั้งอยู่ เขาก็ไม่มั่นใจว่าจะสามารถไปกลับได้อย่างง่ายดายเช่นนั้น เกว็นรู้สึกขัดแย้งในใจ สำหรับเธอแล้ว หนึ่งปีนี้จะเป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดช่วงหนึ่งสำหรับผู้คนของเธอ สำหรับเธอแล้วจะมีเวลาสำหรับเอเมอรี่เสมอในอนาคต เพียงแต่เธอจำเป็นต้องจัดการธุระปัจจุบันให้เรียบร้อยเสียก่อน “เอเมอรี่... ฉัน... ฉันไม่รู้ค่ะ โปรดให้เวลาฉันหน่อยสักหนึ่งสัปดาห์ หรือแค่สองสามวันก็ได้ แค่ขอเวลาอีกสักนิด” คำว่าเวลาเป็นปัญหาที่ยากลำบากสำหรับเขา ยังมีคนอื่นๆ ที่กำลังรอเขาอยู่ ทั้งนักบวชหญิงระดับสูง ทั้งคิลกรากอห์ มีผู้คนมากมายที่พึ่งพาให้เขาเร่งแก้ไขปัญหาที่เผชิญอยู่ให้จบโดยเร็ว เอเมอรี่ไม่ได้ตอบ และเกว็นก็เข้าใจดีว่ามันคงเป็นคำถามที่ยากสำหรับเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เธอจึงไม่ได้เซ้าซี้ สิ่งเดียวที่เธอทำได้ในตอนนี้คือการเอนตัวนอนลงบนตักของเขา มองดูดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าเหนือมหาสมุทรเบื้องหน้า สีม่วงและสีส้มที่สาดส่องไปทั่วท้องฟ้าดุจภาพวาดสีน้ำ มันเป็นทิวทัศน์ที่งดงามท่ามกลางภาระอันหนักอึ้งในใจของเธอ