บทที่ 468 - คืนฝนพรำ ไม่กี่ชั่วโมงก่อนเขายังเพิ่งเขียนจดหมายลาตาย... เอ้ย จดหมายลาจากสั้นๆ ทิ้งไว้ให้เธอ แต่ตอนนี้เธอกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว นี่โชคชะตากำลังเล่นตลกอะไรกับเขากันแน่? ร่างกายของเธอเกร็งแน่น ไหล่ตั้งตรง สายตาที่จ้องมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณของเขา เธอช่างงดงาม แต่ท่าทางเหล่านั้นทำให้เขารู้ว่าต้องมีเรื่องสำคัญเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง เอเมอรี่เปิดปากพูดขึ้น "ผมขอโทษ ผมนึกว่าคุณคือ..." เอเมอรี่เริ่มพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อหาคลีอา เหมือนกับว่าอ่านใจเขาออก เกว็นรีบพูดขึ้นทันที "ถ้าคุณกำลังมองหาเธออยู่ เธอเพิ่งออกไปน่ะ เธอพูดอะไรทำนองว่าต้องไปเตรียมเรือสำหรับการเดินทาง" จากคำตอบนั้น เขาสรุปได้ว่าคลีอาคงเล่าเรื่องแผนการของวันพรุ่งนี้ให้เธอฟังหมดแล้ว "งั้นเหรอ... แสดงว่าคุณรู้เรื่องแล้วสินะ" เอเมอรี่กลืนน้ำลาย คอของเขาแห้งผากด้วยความประหม่า แต่เขาก็ยังฝืนถามเธอออกไป เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ จ้องมองใบหน้าอันงดงามของเธอด้วยสายตาที่จริงใจที่สุดแล้วถามว่า "ตกลงว่าคุณตัดสินใจแล้วใช่ไหม... คุณจะร่วมเดินทางไปกับผมด้วยหรือเปล่า?" เกว็นมองลึกลงไปในดวงตาของเขาแล้วพยักหน้า การพยักหน้าเล็กๆ นั้นช่วยยกภูเขาออกจากอกของเขาไปได้มาก ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาเอาแต่คิดเรื่องนี้จนหยุดไม่ได้ ก่อนที่เอเมอรี่จะทันได้พูดอะไร เกว็นก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน "ฉัน... ฉันขอโทษสำหรับสิ่งที่ฉันทำลงไปที่คาเมลอต..." เธอทำท่าทางกระสับกระส่ายและหันหน้าหนี เห็นได้ชัดว่ารู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำไป "ไม่ต้องขอโทษหรอก" เอเมอรี่ปอบโยนเธอพลางส่งยิ้มอย่างจริงใจ "ที่สำคัญคือตอนนี้คุณอยู่ที่นี่แล้ว" คำยืนยันของเขาทำให้เธอเผลอยิ้มออกมา ความอึดอัดในห้องมลายหายไปอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเขามองดูเธอให้ดีอีกครั้ง เขายังคงเห็นบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มนั้น ความรู้สึกผิดเล็กๆ หรืออาจจะเป็นความเศร้าที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น บางทีเธออาจจะกำลังรู้สึกหนักใจอยู่หรือเปล่านะ? ความเข้าใจนั้นฟาดเข้าที่หน้าเขาเหมือนถูกตบ ตั้งแต่วันที่เขาได้รับเลือกจากสถาบันจอมเวท เขาปฏิบัติกับชีวิตที่นี่เหมือนเป็น 'ชีวิตที่สอง' ที่เขาจะใช้พักผ่อนจนกว่า 'ชีวิตหลัก' ในสถาบันจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แต่สำหรับเกว็น ผู้ซึ่งไม่มีความหรูหราแบบนั้น การตัดสินใจทิ้งบ้านเมืองที่เธออยู่มาตั้งแต่จำความได้เพื่อไปดูโลกกว้างหลังเส้นขอบฟ้านั้นถือเป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่มาก "ฉัน... ไม่สิ ฉันไม่เป็นไร เอเมอรี่" เกว็นขยับมือซ้ายสอดประสานนิ้วเข้ากับมือซ้ายของเอเมอรี่ ขณะที่เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา แล้วใช้มือขวาดึงตัวเอเมอรี่ให้เข้ามาใกล้ ร่างกายของเธออุ่นและนุ่มนิ่ม เป็นสัมผัสที่เขาโหยหามาโดยตลอด เมื่อเขาโน้มตัวลงไป เกว็นก็ประทับริมฝีปากลงบนปากของเขา จูบของเธอนุ่มนวลราวกับถ่านไฟที่จุดประกายความปรารถนาในหัวใจของเขา ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ เพราะความรู้สึกของพวกเขาสอดประสานเป็นหนึ่งเดียว เมื่อริมฝีปากผละออกจากกัน ทั้งคู่ต่างหอบหายใจถี่... เขาเหลือบมองออกไปที่หน้าต่างเห็นท้องฟ้ามืดครึ้มอย่างรวดเร็วในยามค่ำคืน พร้อมกับเสียงฟ้าร้องคำราม เสียงหยาดฝนเริ่มโปรยปรายกระทบพื้นดินราวกับท้องฟ้าเองก็กำลังร่ำไห้ให้กับพวกเขา เอเมอรี่ผละออกจากเธอและกำลังจะเดินไปที่หน้าต่าง แต่เกว็นไม่ยอมปล่อยมือเขา เธอรั้งตัวเขาไว้ เธอจูงเขาเดินผ่านโถงทางเดิน และที่น่าประหลาดใจคือเธอหยุดลงตรงหน้าประตูห้องนอนพอดี เธอยังคงจับมือเขาไว้แน่นพลางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เพราะไม่อยากปล่อยเขาไป มันเป็นการแสร้งทำใจดีสู้เสือที่น่าเอ็นดู เธอช่างกล้าหาญเหลือเกิน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่สามารถมองตาเขาได้จริงๆ "คืนนี้... คุณจะ... อยู่... กับฉันไหม?" หัวใจของเอเมอรี่เริ่มเต้นแรง เขาเข้าใจทันทีว่าเกว็นกำลังร้องขออะไรและพยายามสงบใจตัวเอง นี่เป็นช่วงเวลาที่เขาจะเสียการควบคุมไม่ได้เด็ดขาด เขาใช้มืออีกข้างเปิดประตู ในขณะที่เกว็นดึงเขาเข้าไปทางเตียงนอน เขารู้อยู่เสมอว่าแม้เกว็นจะดูขี้อายเพียงใด แต่เธอก็สามารถมีความกล้าหาญขึ้นมาในยามคับขัน และบางทีนี่ก็อาจเป็นหนึ่งในห้วงเวลานั้น พวกเขายืนอยู่ข้างเตียงด้วยมือที่สั่นเทา เธอค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อผ้าของเอเมอรี่ออกอย่างอ่อนโยน เพียงครู่เดียว ทั้งคู่ก็เปลือยเปล่า ใบหน้าของเธอแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม ผมสีทองทิ้งตัวลงมาปิดปทุมถูทั้งสองข้าง ในขณะที่มืออีกข้างของเธอปิดบังจุดสงวนไว้ราวกับพยายามจะซ่อนมัน เอเมอรี่สูดลมหายใจเข้าลึก... จ้องมองเทพธิดาตรงหน้า... เขาเชื่อว่านี่คือจังหวะที่เขาต้องเป็นผู้นำ เขาเอื้อมมือไปสัมผัสเส้นผมนุ่มสลวยก่อนจะอุ้มเธอวางลงบนเตียงนุ่มอย่างแผ่วเบา เขาค่อยๆ คลานขึ้นไปคร่อมร่างของเธอ สายฝนยังคงตกหนักไม่ขาดสาย ลมหนาวเริ่มเล็ดลอดเข้ามาในห้องทำให้อุณหภูมิลดต่ำลง แต่ร่างกายของทั้งคู่กลับร้อนระอุ ความปรารถนาและความรักกลายเป็นเตาหลอมที่คอยให้ความอบอุ่นแก่กันและกัน ดวงตาของเอเมอรี่ไม่เคยละไปจากเธอ สายตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ ใบหน้าของพวกเขาอยู่ใกล้กันมากจนเขาสามารถได้กลิ่นหอมจางๆ ที่ดูเหมือนจะติดตัวเธอไปทุกที่ ลมหายใจหอบกระเส่าของเขาทำให้อารมณ์ยิ่งพุ่งพล่าน หรือบางทีมันอาจจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาจูบลงบนริมฝีปากนุ่มนวลของเธออีกครั้ง ขบเม้มริมฝีปากล่างของเธออย่างหยอกเย้า เขาเริ่มไล้จูบจากริมฝีปากลงมาที่ลำคอและกลับไปที่ใบหูอย่างแผ่วเบา เกว็นตอบสนองด้วยเสียงครางแผ่วเบา แทบจะกลบไปด้วยเสียงฝนที่ตกลงมาข้างนอก เอเมอรี่นึกสงสัยว่าเขาทำถูกวิธีหรือไม่ แต่เขาก็ไม่สามารถถามเธอได้ในตอนนี้ เมื่อเขาตั้งใจจะชะลอจังหวะ เ