Chapter 2156: ตบซ้ำอีกครา หยางเซิ่งผิงได้รับผลกระทบจากคำพูดนั้นจริง ๆ การที่หวังฮั่นสูญเสียอำนาจไม่ใช่เรื่องดีต่อสำนักกระบี่หลวงเลยแม้แต่น้อย เนื่องจากสำนักของพวกเขามีความใกล้ชิดกับสายของนางมาโดยตลอด “เพิ่งจะตระหนักได้ตอนนี้หรือไง?” เหว่ยจินรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่เห็นสีหน้าของเซิ่งผิงเปลี่ยนไป “ตอนนี้แผ่นหลังของเจ้าหมดสิ้นอำนาจแล้ว ใครจะช่วยเจ้าได้อีกล่ะ? คอยดูเถอะ ข้าไม่เพียงแค่จะเหยียบเจ้าให้จมดิน แต่จะทำให้สำนักของเจ้าหายไปจากโลกนี้ด้วย!” เหว่ยจินไม่ได้พยายามปกปิดความตื่นเต้นของตนเลยแม้แต่น้อย เขาเคยได้ยินข่าวลือในตระกูลหวังมาบ้างว่าผู้อาวุโสระดับสูงบางคนต้องการปลดหวังฮั่นและหาศิษย์ชายมาแทนที่ บางทีอาจเพื่อแต่งตั้งให้เป็นจักรพรรดิองค์ต่อไป ศิษย์ชายที่มีความสามารถย่อมรับมือกับตัวแทนจากขุมกำลังอื่นทั้งสามได้ดีกว่า เหล่าผู้เชี่ยวชาญคนอื่น ๆ ต่างก็ได้ยินคำพูดของเหว่ยจิน พวกเขาแลกเปลี่ยนสายตากันและกระซิบกระซาบด้วยความสงสัย “นั่นคือหยางเซิ่งผิง บรรพชนแห่งสำนักกระบี่หลวงสินะ ข้าเคยได้ยินว่าสำนักนั้นค่อนข้างใกล้ชิดกับตระกูลหวัง อืม... ตระกูลหวังพยายามจะเปลี่ยนตัวแทนจริง ๆ หรือนี่?” ผู้ยิ่งใหญ่จากขุมกำลังอื่นต่างประหลาดใจเมื่อได้ยินข่าวนี้ เหว่ยจินมาจากราชสำนัก เส้นสายข่าวสารของเขาจึงไวกว่าผู้อื่น เมื่อดูจากสถานการณ์ปัจจุบัน ก็น่าจะเป็นเช่นนั้นจริง เพราะไม่เหมือนกับขุมกำลังใหญ่ทั้งสาม ตระกูลหวังไม่ได้ปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในตอนนี้ คำขู่ที่โจ่งแจ้งเช่นนี้ทำให้เซิ่งผิงทั้งโกรธและหงุดหงิด แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าความบาดหมางเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้หลังจากการตบในครั้งก่อน และเขาก็ไม่รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย เขาหันไปทางหลี่ชีเย่เพื่อรอคำสั่งใด ๆ ก็ตาม อนิจจา หลี่ชีเย่ไม่ได้สนใจชายผู้นี้เลยและยังคงทำในสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ เหว่ยจินต้องการจะข่มขู่กลุ่มของหลี่ชีเย่ก่อนเพราะเขามั่นใจว่าพวกนี้กลายเป็นหมาจนตรอกแล้ว แม้จะอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น เซิ่งผิงก็เอาแต่มองหลี่ชีเย่โดยไม่โต้ตอบอะไรเลย ดวงตาของเหว่ยจินเย็นเยียบพร้อมประกายสังหาร เขาแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย “ไอ้หนู เจ้าหัวเราะได้อีกไม่นานหรอก ตระกูลหวังไม่ได้คุมอำนาจแล้ว ไม่มีใครปกป้องเจ้าได้อีก! ถึงเวลานั้นเจ้าจะต้องพบกับชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย! ตอนนี้เริ่มคุกเข่าอ้อนวอนยังไม่สาย บางทีข้าอาจจะเมตตาไว้ชีวิตเจ้า” ในสายตาของเขา ตระกูลหวังกำลังยุ่งอยู่กับการแย่งชิงอำนาจภายใน จนไม่มีเวลามาสนใจเรื่องของคนอื่น ไม่ว่าหลี่ชีเย่จะเป็นใคร หากไม่มีตระกูลหวังหนุนหลัง เขาก็สามารถจัดการกับหลี่ชีเย่จนตายเหมือนปลาบนเขียงได้ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงอยากข่มขู่พวกเขาก่อน เพื่อให้วันเวลาต่อจากนี้ของพวกเขาตกอยู่ในความมืดมนและไม่มีวันได้นอนหลับอย่างเป็นสุข เมื่อทุกอย่างลงตัว เขาจะทรมานและฆ่าพวกมันทิ้งเสีย ด้วยเหตุนี้เขาจึงกล้าที่จะพ่นคำขู่เหล่านี้ออกมา มันเป็นวิธีระบายความแค้นและลิ้มรสความสุขจากการแก้แค้น สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่หลี่ชีเย่ พวกเขาไม่รู้ว่าชายหนุ่มผู้นี้ไปล่วงเกินเหว่ยจินและตระกูลเผิงได้อย่างไร หากเขาไม่มีเบื้องหลังที่แข็งแกร่งแต่ยังกล้ามายั่วยุเหว่ยจิน นั่นก็เท่ากับรนหาที่ตายชัด ๆ “ก้มลงไปคุกเข่าซะ แล้วข้าจะไว้ชีวิต” หลี่ชีเย่เอ่ยขึ้นมาเฉย ๆ โดยไม่แม้แต่จะชายตามองชายหนุ่มคนนั้น บรรยากาศภายในโรงเตี๊ยมแข็งค้างไปในทันที ขณะที่ทุกคนจ้องมองเขาด้วยความไม่เชื่อ “เวรเอ๊ย นี่มันเด็กที่ไหนกัน? ถึงกล้าพูดกับนายน้อยเผิงแบบนี้” คนผู้หนึ่งอุทานด้วยความตกใจ ศิษย์ของตระกูลหนึ่งต้องการประจบประแจงจึงแค่นเสียงเยาะ “ไอ้โง่เขลา เจ้ามันรนหาที่ตาย!” “ไอ้สวะ ข้าจะบดขยี้เจ้าให้เป็นชิ้น ๆ!” เหว่ยจินเดิมทีแค่ต้องการข่มขู่กลุ่มของหลี่ชีเย่ก่อน แต่หลี่ชีเย่กลับกล้ายั่วยุเขา เขาตะโกนลั่นและพุ่งตัวเข้าหาหลี่ชีเย่ “เพียะ!” เซิ่งผิงรีบปัดมือเขาออกอย่างรวดเร็ว เหว่ยจินเป็นเพียงระดับวีรบุรุษแท้ (True Hero) ในขณะที่เซิ่งผิงอยู่ในระดับยอดฝีมือแท้ (True Champion) ความต่างชั้นของพลังนั้นห่างกันมากเกินไป “ท่านอาเจ็ด จัดการไอ้หยางนั่นที ส่วนไอ้หนูนั่นข้าจัดการเอง!” เหว่ยจินตัดสินใจทุ่มสุดตัวพร้อมกัดฟันกรอด “ตกลง” เสียงหนึ่งตอบรับ ชายผู้นี้ไม่ได้มาด้วยแต่แรกเพราะมีกลุ่มผู้ติดตามจากตระกูลเผิงอยู่ด้วย ในบรรดาคนเหล่านั้นมีผู้อาวุโสถือกระบี่คนหนึ่งก้าวออกมาและตรงดิ่งไปหาหยางเซิ่งผิง ชายผู้นี้ก็เป็นระดับยอดฝีมือแท้เช่นกัน ซึ่งไม่ใช่สถานการณ์ที่เซิ่งผิงอยากให้เกิดขึ้นเลย “ไอ้สวะ คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้ไม่งั้นพวกข้าจะหักขาเจ้าซะ!” สมาชิกตระกูลที่เหลือไม่จำเป็นต้องรอให้เหว่ยจินสั่งก็พากันล้อมหลี่ชีเย่ด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม “หยางเซิ่งผิง เจ้าไม่น่าหาเรื่องพวกเราเลย ถึงเวลาตายแล้ว!” ชายชราที่ถูกเรียกว่าท่านอาเจ็ดค่อย ๆ ชักกระบี่ออกจากฝัก “ตบมันอีกที” หลี่ชีเย่ออกคำสั่งกับเซิ่งผิงโดยไม่สนใจพวกที่เหลือ เซิ่งผิงรีบคว้าตัวเหว่ยจินทันที ชายหนุ่มตกใจจนร้องลั่น “แก... อย่าบังอาจนะ!” เขาชักหอกสั้นออกมาหวังจะขัดขืน ทว่ามันช่างไร้ประโยชน์เพราะเขาถูกกดข่มในทันที ท่านอาเจ็ดรีบโจมตีด้วยกระบวนท่าแทงกระบี่ที่พริ้วไหวดุจสายน้ำเพื่อหยุดยั้งไม่ให้ลูกหลานของเขาถูกรังแก “ตูม!” กระบี่ของเขายังไม่ทันถึงเป้าหมายก็แตกกระจายไปเสียก่อน หลี่ชีเย่เพียงแค่แบฝ่ามือออกเพื่อทำลายกระบี่นั้นแล้วกดฝ่ามือลงบนร่างของชายชราด้วยน้ำหนักดุจขุนเขา “คุกเข่าลงไป” เขาออกคำสั่ง ชายชราจะยอมฟังได้อย่างไร? เขาเร่งเร้าพลังปราณทั้งหมดที่มีเพื่อหวังจะโจมตีกลับอีกครั้ง โดยไม่รู้เลยว่าสถานการณ์นั้นสิ้นหวังเพียงใด “ปัง!” หลี่ชีเย่กดนิ้วลงเพียงนิ้วเดียว เข่าของชายชราก็กระแทกลงกับพื้นจนแผ่นอิฐแตกละเอียดและเลือดไหลนองออกมา “ไม่!” ชายชราแผดร้องและรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายเพื่อต้านทานแรงกด ขาของเขาขยับขึ้นเล็กน้อย แต่หลี่ชีเย่กลับแสยะยิ้มและเพิ่มแรงกดเข้าไปอีก ร่างกายของชายชราถึงกับแหลกละเอียด “ปัง!” เขาล้มลงกับพื้นจมกองเลือดเพราะกระดูกทุกส่วนในร่างกายแตกหักจนไม่สามารถขยับได้แม้แต่นิ้วเดียว “ตายซะ!” เหล่าศิษย์ตระกูลเผิงเห็นท่าไม่ดีจึงพุ่งเข้าหาหลี่ชีเย่เพื่อช่วยผู้ใหญ่ เขาเพียงแค่สะบัดแขนเสื้อเบา ๆ ทั้งหมดก็กระเด็นกระดอนออกไปและไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก เหล่าผู้คนที่อยู่ในโรงเตี๊ยมต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง เหล่าผู้อาวุโสจากตระกูลต่าง ๆ มองออกว่าท่านอาเจ็ดเป็นถึงระดับยอดฝีมือแท้ แต่กลับแพ้ให้กับชายผู้นี้เพียงแค่ยกมือขึ้นเท่านั้น “ปัง!” ในขณะเดียวกัน เหว่ยจินก็ถูกเซิ่งผิงกดลงให้คุกเข่ากับพื้น “นายน้อยเผิง ท่านล้ำเส้นเกินไปแล้ว” เซิ่งผิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา เหว่ยจินหวาดกลัวจนตัวสั่น เขาพาผู้อาวุโสมาด้วยและมั่นใจมาก ไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะพบกับจุดจบเช่นนี้ “เซิ่งผิง... ถ้า... ถ้าแกกล้าแตะ... แตะแม้แต่เส้นผมของข้า ตระกูลของข้าจะล้างบางสำนักกระบี่หลวงให้สิ้นซาก การเป็นศัตรูกับตระกูลข้า... ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับขุมอำนาจเบื้องบน...” เหว่ยจินร้องลั่น “ปัง!” เซิ่งผิงคว้าผมของเขาแล้วตบลงไปอย่างไร้ความปรานี “งั้นก็ขอโทษทีนะ นายน้อยเผิง” “ปัง! ปัง! ปัง!” ฝ่ามือชุดเดิมกระหน่ำลงไปอีกครั้ง เลือดเต็มปากของเหว่ยจิน “จำไม่เคยเข็ดจริง ๆ” หลี่ชีเย่ส่ายหัวแล้วพึมพำอย่างใจเย็น เหว่ยจินแทบคลั่ง อย่างน้อยครั้งก่อนยังมีหวังฮั่นอยู่แถวนั้นเพื่อยับยั้งเขาไว้ แต่ครั้งนี้เขากลับถูกตบต่อหน้าสาธารณชนอีกครั้ง ความอัปยศที่ยากจะรับได้นี้!