บทที่ 4: บอนไซเกิดใหม่ บรรณาธิการ: แอตลาส สตูดิโอส์ ท่ามกลางความตื่นเต้น ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่เซี่ยรั่วเฟยไม่อาจเข้าใจได้ นั่นก็คือ... ภาพม้วนนี้อยู่ในตระกูลของพวกเขามาหลายชั่วคนแล้ว ในความทรงจำของเซี่ยรั่วเฟย เคยมีช่วงหนึ่งที่ปู่ของเขาชอบเปิดออกมาชื่นชม แม้ตอนที่เซี่ยรั่วเฟยยังเด็ก เขาเองก็เคยแอบเปิดภาพม้วนนี้อย่างซุกซนเหมือนกัน แต่ทั้งปู่ของเขาและตัวเขาเองไม่เคยถูกดึงเข้าไปในมิติของภาพโดยตรงมาก่อน! เซี่ยรั่วเฟยครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ทำได้เพียงโยนเหตุผลนี้ให้กับเลือดจากบาดแผลของตัวเองที่เปื้อนลงบนภาพ นอกจากเหตุผลนี้ เขาก็นึกไม่ออกอีกแล้วว่ามีอะไรเป็นไปได้อีก เขาไม่สนใจเรื่องนี้อีก แล้วหันไปศึกษาภาพม้วนลึกลับนี้แทน หลังจากทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่าครึ่งวัน ในที่สุดเซี่ยรั่วเฟยก็เข้าใจฟังก์ชันพื้นฐานบางอย่างของมิติในภาพได้ อย่างแรก การเข้าออกมิตินี้ของเขาง่ายมาก ขอแค่คิดก็เข้าไปหรือออกมาได้ นอกจากนี้ เขายังสามารถนำสิ่งของเข้าไปในมิติได้ แต่ต้องจับของชิ้นนั้นไว้ด้วย อย่างที่สอง หากเขาเข้าออกมิติซ้ำๆ ดูเหมือนจะทำให้จิตใจอ่อนล้า ทว่าบ่อน้ำในมิตินี้กลับช่วยฟื้นสภาพจิตใจได้อย่างยอดเยี่ยม และยังช่วยรักษาบาดแผลทางกายได้ด้วย หลังจากเซี่ยรั่วเฟยดื่มน้ำจากบ่อน้ำไปเล็กน้อย เขาก็พบว่าบาดแผลจากมีดบนแขนเริ่มมีสัญญาณว่าจะตกสะเก็ดแล้ว การค้นพบนี้ทำให้เซี่ยรั่วเฟยทั้งประหลาดใจและดีใจ ห้องเช่าคับแคบเกินไป หลังจากขายบ้านแล้ว เขาก็ทิ้งข้าวของของปู่ไม่ลง หลายอย่างจึงแทบวางเต็มห้อง ตอนนี้มีมิติวิเศษนี้แล้ว เซี่ยรั่วเฟยจึงขนของทั้งหมดเข้าไปหลังจากเดินไปมาหลายรอบ ห้องทั้งห้องก็โล่งกว้างขึ้นในทันที เขาดื่มน้ำจากบ่อไปสองสามอึกเพื่อฟื้นแรง จากนั้นก็นั่งลงข้างบ่อ จ้องมองน้ำวิญญาณใสสะอาดพลางครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง เมื่อค่อยๆ สงบลง เซี่ยรั่วเฟยก็เริ่มคิดว่าจะใช้มิติอันมหัศจรรย์นี้หาเงินให้ได้มากที่สุดอย่างไร แม่ของหูจื่อถูกวินิจฉัยว่าเป็นภาวะยูรีเมีย เงินทั้งหมด 500,000 ที่เซี่ยรั่วเฟยหาได้จากการขายบ้านและเงินเก็บเพื่อเกษียณของตัวเองถูกมอบให้แม่ของหูจื่อไปแล้ว ทว่าครอบครัวของหูจื่อยังติดหนี้ก้อนโต และเงินที่เซี่ยรั่วเฟยให้ไปก็แน่นอนว่ายังไม่พอสำหรับการปลูกถ่ายไต ดังนั้นเซี่ยรั่วเฟยจึงอยากหาเงินให้ได้มากที่สุดเท่าที่เขายังมีแรง เซี่ยรั่วเฟยรู้ดีว่าเวลาของเขาเหลือน้อยแล้ว ผู้ป่วยโรคเอแอลเอสมักมีชีวิตอยู่ได้มากสุดเพียงสองถึงสามปี เดิมทีเซี่ยรั่วเฟยอยากหาเงินให้ได้มากที่สุดเท่าที่ร่างกายยังขยับได้ แล้วค่อยทิ้งไว้ให้แม่ของหูจื่อ ตอนนี้จู่ๆ เขากลับได้มาซึ่งภาพม้วนวิญญาณลึกลับ ทำให้สมองของเขาเริ่มแล่นเร็วขึ้น เซี่ยรั่วเฟยปัดความคิดที่จะขายมันเป็นเงินทิ้งไปทันที เพราะภาพม้วนวิญญาณนี้มหัศจรรย์เกินไปจริงๆ มันล้ำเกินขอบเขตจินตนาการของคนธรรมดาไปมากแล้ว เซี่ยรั่วเฟยรู้ดีว่าหากรีบขายภาพนี้ออกไปอย่างบุ่มบ่าม ไม่เพียงแต่จะได้เงินไม่มากอย่างที่หวัง มันยังจะนำหายนะมาสู่ตัวเขาอีกด้วย เซี่ยรั่วเฟยตัดสินใจอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงขายมันอย่างเปิดเผยไม่ได้ เขายังต้องเก็บมันเป็นความลับสุดยอดด้วย ต่อให้เป็นเพื่อนสนิทที่สุดก็ห้ามแพร่งพราย! ในเมื่อขายเป็นเงินไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องใช้สมบัติล้ำค่านี้หาเงินให้ตัวเองบ้าง ไม่อย่างนั้นก็น่าเสียดายเกินไป... เซี่ยรั่วเฟยคิด ทว่าเรื่องจะใช้ภาพม้วนวิญญาณนี้หาเงินอย่างไร ตอนนี้เซี่ยรั่วเฟยยังไม่มีความคิดดีๆ เลย เพราะเขารู้จักมิตินี้น้อยเกินไป สิ่งเดียวที่เขารู้ก็คือน้ำในบ่อน้ำดูเหมือนจะช่วยฟื้นพลังจิตกับอาการบาดเจ็บทางกายได้ แต่บ่อน้ำมีรัศมีแค่หนึ่งเมตร เขาจะตักน้ำออกมาขายคงเป็นไปไม่ได้! นี่เท่ากับมีขุมสมบัติอยู่ตรงหน้า แต่กลับแลกเป็นเงินจริงไม่ได้ เซี่ยรั่วเฟยอดยิ้มขมขื่นไม่ได้ เขาขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าแล้วพึมพำกับตัวเอง "ช่างเถอะ ออกไปหาอะไรกินก่อนดีกว่า คนหิวโซจะเอาแรงที่ไหนมาทำอะไรได้" ว่าแล้ว เซี่ยรั่วเฟยก็เตรียมจะออกจากมิติ ในตอนนั้นเอง สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับกระถางต้นไม้ใบเล็ก เขาอดไม่ได้ที่จะมองค้างอยู่ครู่หนึ่ง เซี่ยรั่วเฟยจำได้ว่ากระถางต้นไม้นี้เป็นของผู้เช่าคนก่อนทิ้งไว้ ไม่รู้เพราะเหตุใด ตอนที่เขาเก็บกวาดของจุกจิก ก็เผลอเอากระถางต้นไม้นี้ติดเข้ามาในมิติด้วย ในกระถางมีต้นไม้เล็กๆ สีเขียวรูปดอกบัวอยู่ต้นหนึ่ง ใบอวบอิ่มหนา และมีลายเส้นสีน้ำตาลคล้ายเส้นใบอยู่บ้าง มันดูค่อนข้างสวยงาม ทว่าด้วยการถูกละเลยดูแล ต้นไม้นั้นจึงดูซึมเซาไร้ชีวิต เซี่ยรั่วเฟยส่ายหน้าแล้วเอื้อมมือไปยกกระถางขึ้น เตรียมจะเอาออกไปข้างนอก เขาไม่ได้มีงานอดิเรกปลูกไม้กระถางอยู่แล้ว ในเมื่อมันไม่มีเจ้าของ เขาก็จะหาเวลาเอาไปทิ้งข้างนอกเสีย เขาแทบเลี้ยงตัวเองยังไม่รอด จะเอาเวลาที่ไหนไปเลี้ยงไม้กระถาง! แต่พอคิดอีกที เขาก็พึมพำกับตัวเองว่า "ช่างเถอะ ช่างเถอะ ในเมื่อฉันเอาแกเข้ามาเมื่อกี้ ก็ถือว่าเป็นวาสนาต่อกัน ฉันจะปล่อยแกไว้ที่นี่ก็แล้วกัน" ดินในกระถางยังเต็มไปด้วยก้อนกรวดเล็กๆ จำนวนมาก ดูแห้งผากไร้ความชื้นโดยสิ้นเชิง เมื่อเซี่ยรั่วเฟยเห็นภาพนี้ เขาก็อุ้มกระถางไปไว้ข้างบ่อ แล้วใช้มือตักน้ำมารดต้นไม้ รอจนดินในกระถางชุ่มน้ำทั่วแล้วจึงลุกขึ้นออกจากมิติ ส่วนไม้กระถางนั้น เซี่ยรั่วเฟยก็ปล่อยมันไว้ในมิติวิญญาณ กลับมาที่ห้อง เซี่ยรั่วเฟยทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปง่ายๆ หนึ่งชามเป็นมื้อกลางวัน จากนั้นเขาก็ทำความสะอาดห้อง เขาเหนื่อยจนหอบหายใจเบาๆ ถึงขั้นเหงื่อออกมาก นับตั้งแต่เป็นโรคเอแอลเอส ความแข็งแรงของร่างกายเซี่ยรั่วเฟยก็ลดลงอย่างรวดเร็ว ตอนที่ยังอยู่ในกองทัพ การออกแรงแค่นี้อย่าว่าแต่ทำให้เหงื่อออกเลย แค่ให้รู้สึกเหนื่อยยังยาก เขาหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วออกไปห้องน้ำส่วนกลางด้านนอกอาบน้ำอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กลับเข้าห้องแล้วล้มตัวลงบนเตียงพักผ่อน ไม่รู้ตัวเลยว่าเซี่ยรั่วเฟยเผลอหลับลึกไปตั้งแต่เมื่อไร ... เมื่อเซี่ยรั่วเฟยตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ด้านนอกก็เริ่มมืดแล้ว เขามองเวลาบนโทรศัพท์ก๊อปปี้ในมือ ก็พบว่าตอนนี้เป็นหกโมงครึ่งเย็นแล้ว นั่นหมายความว่าเขาหลับไปสี่ถึงห้าชั่วโมง พอตื่นขึ้นมา ปากของเซี่ยรั่วเฟยก็แห้งเล็กน้อย เขาสะบัดภาพม้วนที่กำแน่นไว้ตอนหลับ ด้วยความคิดหนึ่ง เขาก็หายวับจากห้องแล้วเข้าไปในมิติของภาพ น้ำในบ่อน้ำทำให้เซี่ยรั่วเฟยรู้สึกหิวขึ้นมา พอคอแห้ง เขาก็นึกถึงการไปหาน้ำมาดื่มทันที เขาปรากฏตัวในมิติแล้วเดินตรงไปยังบ่อ ทว่าเมื่อเห็นกระถางต้นไม้ข้างบ่อ สายตาของเขาก็พลันแข็งค้าง สีหน้าไม่อยากเชื่อปรากฏขึ้น เขารีบเดินเข้าไปดูกระถางต้นไม้อย่างรวดเร็ว เซี่ยรั่วเฟยพบว่าต้นไม้ในกระถางแตกต่างไปจากเดิม ความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดที่สุดคือขนาด มันโตขึ้นจนมีขนาดเท่าลูกโป่ง นอกจากนี้ มันก็ไม่เหี่ยวเฉาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ดูราวกับจะตายได้ทุกเมื่อ ใบของมันกลายเป็นใสวาวราวกับถูกสลักขึ้นจากหยก มันทั้งมหัศจรรย์และงดงาม สดใหม่และสง่างาม ราวกับงานศิลปะที่มีชีวิต ยังมีการเปลี่ยนแปลงที่เห็นชัดยิ่งกว่า นั่นคือสีของใบ บริเวณชั้นนอกยังคงเขียวสดเหมือนเดิม แต่สีด้านในกลับเปลี่ยนไป กลายเป็นการไล่ระดับจากอ่อนไปเข้ม ส่วนที่อยู่ลึกที่สุดกลายเป็นสีม่วงงดงาม ตรงปลายใบยังมีเส้นใสๆ อยู่บ้าง มองปราดเดียวก็เห็นเนื้อใบที่เป็นประกายและโปร่งแสงอยู่ข้างในชัดเจน ราวกับโคมน้ำแข็งที่ใสสะอาด ไม้กระถางที่เกือบตายกลับกลายเป็นพืชที่มหัศจรรย์และงดงามเช่นนี้ ต่อให้บอกว่ามันเกิดใหม่ก็คงไม่เกินจริง! นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยรั่วเฟยได้เห็นไม้กระถางที่สวยงามถึงเพียงนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะจ้องมองอย่างเหม่อลอย ชั่วขณะหนึ่ง เขาถึงกับลืมไปเสียด้วยซ้ำว่าเข้ามาเพื่อหาน้ำดื่มเพราะกระหายน้ำ