ตอนที่ 1991 พี่น้องแท้จริง (1) จ้าวหยงจวินยืนอยู่ข้างอู๋เฉียง พลางยิ้มอยู่บนใบหน้า เซี่ยรั่วเฟยไม่ได้แปลกใจเลย เพราะเขาเป็นคนบอกให้อู๋เฉียงมารับ ดังนั้นจ้าวหยงจวินจะรู้ข่าวได้ก็เป็นเรื่องง่ายมาก แม้เขาจะบอกจ้าวหยงจวินไปแล้วว่าไม่ต้องมารับ แต่ก็ทนความกระตือรือร้นของจ้าวหยงจวินไม่ไหวอยู่ดี จริงๆ แล้ว จ้าวหยงจวิน ซ่งรุ่ย และคนอื่นๆ ไม่เพียงแต่เป็นเพื่อนสนิทของเซี่ยรั่วเฟยเท่านั้น แต่ยังเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจที่สำคัญอีกด้วย โครงการคลับเฮาส์ในปักกิ่งอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเซี่ยรั่วเฟยและจ้าวหยงจวิน แต่สำหรับซ่งรุ่ย โหวเหลียง และคนอื่นๆ แล้ว มันสำคัญมาก ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ผู้ใหญ่ในตระกูลของจ้าวหยงจวิน รวมถึงพลเอกจ้าวเฉิง ก็ยังสนับสนุนอย่างมากที่พวกเขาจะคบหากับเซี่ยรั่วเฟยด้วยดี ดังนั้น จ้าวหยงจวินจึงมารับเซี่ยรั่วเฟยด้วยตัวเอง เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาให้ความสำคัญกับเซี่ยรั่วเฟยมากแค่ไหน แน่นอนว่าครั้งนี้เซี่ยรั่วเฟยจู่ๆ ก็อยากไปยื่นขอเอกสารยืนยันตัวตนชุดใหม่ จ้าวหยงจวินจึงไม่ได้บอกซ่งรุ่ยและคนอื่นๆ เขาไปหาอู๋เฉียงเพื่อถามเวลาที่แน่นอนว่าเซี่ยรั่วเฟยจะมาถึงเมืองหลวง จากนั้นก็ขับรถตามอู๋เฉียงมาที่สนามบินเพียงลำพัง เซี่ยรั่วเฟยยิ้มแล้วรีบเดินเข้าไป กอดจ้าวหยงจวินหนึ่งครั้ง ก่อนจะพูดว่า “พี่จ้าว พวกเราเป็นพี่น้องกันหมดแล้ว ผมก็บอกแล้วว่าไม่ต้องมารับ ยังต้องเกรงใจกันอีกทำไม” “พี่ก็ว่างพอดี!” จ้าวหยงจวินหัวเราะพลางพูด “แค่อยากเจอนายเร็วๆ หน่อย” จากนั้นจ้าวหยงจวินก็พูดต่อ “ไอ้หนู นายเอาใหญ่แล้วนะ! ถึงกับใช้เครื่องบินส่วนตัวเลย ถ้าพี่ไม่ถามอู๋เฉียงไว้ก่อน คงต้องวิ่งไปเฝ้ารอที่อาคารผู้โดยสารทั้งวัน สุดท้ายก็ไม่ได้เจอนายหรอก!” เซี่ยรั่วเฟยหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “แค่พี่บอกมา ผมจัดให้แน่นอน!” “นายไม่ได้เช่าเหรอ?” จ้าวหยงจวินถาม “นายซื้อแล้ว?” เซี่ยรั่วเฟยหัวเราะ “ก็แทบจะไม่ต่างจากซื้อหรอก! เอาเป็นว่า ถ้าพี่ต้องใช้เมื่อไหร่ก็ใช้ได้เลย!” “ไม่เลวเลยนะนาย!” จ้าวหยงจวินพูด “พวกเรายังสู้กันไม่เท่าไร นายก็ใช้เครื่องบินส่วนตัวแล้ว ความเร็วในการหาเงินนี่ไม่มีใครเทียบได้จริงๆ! แต่ว่าช่วงนี้บริษัทของนายก็ดังเอามากๆ นะ ถ้าเราสามารถกวาดเงินร้อยล้านดอลลาร์จากการประมูลมาได้ การซื้อเครื่องบินลำใหญ่สักลำก็ไม่ใช่เรื่องอะไรเลย...” เซี่ยรั่วเฟยยิ้มและไม่ได้อธิบายเรื่องเครื่องบินมากนัก ทั้งสามคนเดินไปที่รถ แล้วขึ้นรถแลนด์โรเวอร์ของเซี่ยรั่วเฟย จ้าวหยงจวินไม่ได้ขับรถมาในวันนี้ เขาทิ้งรถไว้ที่ลานบ้านของเซี่ยรั่วเฟยในตรอกหลิวไห่ แล้วนั่งรถมาพร้อมกับอู๋เฉียง เซี่ยรั่วเฟยกับจ้าวหยงจวินนั่งอยู่เบาะหลังที่กว้างขวางของแลนด์โรเวอร์ อู๋เฉียงสตาร์ตรถแล้วขับออกจากสนามบิน มุ่งหน้าไปทางสี่เหอหยวน จ้าวหยงจวินโยนซองจดหมายขนาดใหญ่จากเบาะหลังให้เซี่ยรั่วเฟย แล้วพูดว่า “รับไว้สิ! พี่ไม่ทำให้นายผิดหวังแน่!” เซี่ยรั่วเฟยรีบเปิดซองจดหมายออก ข้างในคือเอกสารสำหรับตัวตนใหม่ของเขา มีทั้งบัตรประชาชน ใบขับขี่ หนังสือเดินทาง และอื่นๆ ถึงขั้นมีบัตรวีซ่าด้วย จ้าวหยงจวินรู้ว่าเซี่ยรั่วเฟยกำลังจะไปอิตาลี จึงช่วยจัดการเรื่องบัตรให้อย่างรอบคอบ “รั่วเฟย พี่ไม่มีเงินสำรองมากนัก” จ้าวหยงจวินพูด “พี่เก็บเงินไว้ในบัตรให้แกหนึ่งแสนดอลลาร์ และยังสามารถถอนเพิ่มได้อีกหนึ่งแสน ถ้าใช้แบบประหยัดๆ ก็น่าจะพอ!” “ขอบคุณครับ!” เซี่ยรั่วเฟยยิ้มพลางเก็บเอกสารกับบัตรธนาคารใส่ซองจดหมายกลับไป จากนั้นก็พูดว่า “ส่งเลขบัญชีพี่มา เดี๋ยวผมโอนเงินคืนให้ทีหลัง เอ้อ พี่อยากได้เป็นดอลลาร์สหรัฐหรือเงินหยวนจีน...” “เพ้อเจ้อ!” จ้าวหยงจวินด่าออกมา “จะมาเคลียร์กับพี่เรื่องนี้อีกเหรอ แค่นี้เอง ไอ้เด็กบ้า เอ็งอยากโดนตีใช่ไหม!” “อย่านะ!” เซี่ยรั่วเฟยรีบพูด “เรื่องนี้ก็สร้างความลำบากให้พี่มากพอแล้ว ผมจะให้พี่ออกเงินแทนไม่ได้...” เซี่ยรั่วเฟยรู้ดีว่าการหาเอกสารตัวตนจริงจังแบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ต่อให้จ้าวหยงจวินลงมือเอง ก็ต้องใช้บุญคุณและเส้นสายไปไม่น้อย แล้วเขาจะยังรับเงินจากจ้าวหยงจวินได้อย่างไร “ถ้าไม่มองพี่เป็นพี่น้อง ก็พูดเรื่องเงินกับพี่ต่อไปสิ!” จ้าวหยงจวินพูด “ถึงพี่จะไม่รวยเท่าแก แต่เงินแสนดอลลาร์พี่ก็ยังจ่ายไหว! พี่เป็นคนของหลักการ ถ้าทำเรื่องให้พี่ชายคนหนึ่ง ก็ต้องทำให้ดี!” เซี่ยรั่วเฟยฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “โอเค โอเค โอเค! พี่จ้าว ผมจะไม่พูดเรื่องนี้อีกแล้วครับ!” เขากับจ้าวหยงจวินไม่ใช่แค่หุ้นส่วนทางธุรกิจ แต่เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รู้สึกว่าติดหนี้บุญคุณจ้าวหยงจวินเพียงเพราะเงินแค่หนึ่งแสนดอลลาร์ ซึ่งสำหรับทั้งสองคนแล้วมันไม่ใช่จำนวนมากอะไรเลย นอกจากนี้ ถ้าพูดถึงผลประโยชน์ในอนาคต เซี่ยรั่วเฟยยังมีโอกาสตอบแทนจ้าวหยงจวินและคนอื่นๆ อีกมาก ผลกำไรในอนาคตจากโครงการคลับเพียงอย่างเดียวก็มากเกินกว่าที่จ้าวหยงจวินคาดไว้แน่นอน เซี่ยรั่วเฟยคือเหตุผลสำคัญที่สุดที่ทำให้โครงการนี้ก่อตั้งขึ้นมาและได้รับความนิยม “แบบนี้ค่อยน่าเชื่อหน่อย” จ้าวหยงจวินพยักหน้าด้วยความพอใจ จากนั้นเขาก็หยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เซี่ยรั่วเฟย “พรุ่งนี้ไปหาคนนี้ เขาจะช่วยนายจัดการส่วนที่เหลือเอง!” เพราะอู๋เฉียงยังขับรถอยู่ จ้าวหยงจวินจึงไม่ได้พูดให้ชัดเจน ไม่ใช่ว่าเขาไม่ไว้วางใจอู๋เฉียง แต่การที่เซี่ยรั่วเฟยต้องเดินทางออกนอกประเทศครั้งนี้มันเร่งด่วนมาก และยังเป็นการจัดทำตัวตนขึ้นมาโดยเฉพาะ จ้าวหยงจวินจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ จนถึงตอนนี้ มีเพียงเขาคนเดียวที่รู้ว่าเซี่ยรั่วเฟยกำลังใช้ตัวตนนี้ แม้แต่ซ่งรุ่ยและคนอื่นๆ ก็ยังไม่รู้ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเซี่ยรั่วเฟยมาถึงเมืองหลวงแล้ว