บทที่ 1914: คำทำนายระดับเทพ (1) ในวินาทีนั้น ศีรษะของหลิวตงอื้ออึง ราวกับถูกค้อนหนักทุบเข้าอย่างแรง ในรูปตรงหน้าเขา มีคนเปลือยกายอยู่สองคน ฝ่ายชายนั้นหันหลังเข้าหากล้อง เขาจึงมองไม่เห็นใบหน้า ส่วนฝ่ายหญิงหันหน้าเข้าหากล้อง ทั้งสองกำลังจูบกันอย่างเร่าร้อน และใบหน้าของผู้หญิงก็ถูกบังไปครึ่งหนึ่ง ทว่า หลิวตงจำผู้หญิงคนนั้นได้ในทันที เธอคือภรรยาคนแรกของเขา ฟางเฉินเฉิน หลิวตงไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตัวเองเห็น ตอนที่เขาอยู่กับฟางเฉินเฉิน เขาจะตามใจเธอทุกอย่าง ในความคิดของเขา ความรักที่มีต่อฟางเฉินเฉินนั้นมาถึงขีดสุดแล้ว แม้ฟางเฉินเฉินจะชอบบ่นใส่เขา แถมยังเรียกเขาว่าไอ้ไร้ค่าบ่อยครั้ง เขาก็ไม่เคยสงสัยในความรู้สึกระหว่างสามีภรรยา และไม่เคยคิดเลยว่าฟางเฉินเฉินจะนอกใจเขา "ต้องปลอมแน่ ๆ ..." หลิวตงพึมพำกับตัวเอง "รูปนี้ต้องปลอมแน่! มัน... มันตัดต่อมา..." จากนั้นเขาก็ได้สติขึ้นมาทันที ก่อนจะเปิดข้อความมัลติมีเดียด้วยมือที่สั่นเทา เขาไล่หาเบอร์ที่ส่งข้อความมา แล้วกดโทรออก "ฉันอยากเห็นนักว่าใครมันชั่วถึงขนาดจงใจมายุแยงให้พวกเราแตกคอกัน!" ริมฝีปากของหลิวตงสั่นระริกขณะพึมพำกับตัวเอง "รับสิ! ทำไมถึงไม่รับสายอีก..." อีกฝ่ายดูเหมือนจงใจทำให้หลิวตงกระวนกระวาย นอกจากเสียงรอสายเย็นเยียบแล้ว ก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีก ขณะที่หลิวตงคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่รับสายแล้ว อยู่ ๆ สายก็ถูกเชื่อมต่อ "ฮัลโหล! คุณเป็นใคร?" "ส่งรูปปลอม ๆ แบบนี้มาหาฉันทำไม" หลิวตงถามอย่างร้อนรน อีกฝ่ายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะถามอย่างนิ่ง ๆ ว่า "คุณหลิว คุณคิดจริง ๆ เหรอว่านี่คือรูปปลอม?" หลิวตงชะงักไป เขาพยายามกล่อมตัวเองตลอดว่านี่คือรูปที่ตัดต่อมา มันก็สมเหตุสมผลหากจะพูดแบบนั้น เพราะยังไงฟางเฉินเฉินก็เป็นคนดัง รูปของเธอสามารถหาเจอได้ง่ายบนอินเทอร์เน็ต ไม่ใช่เรื่องยากที่จะใช้ซอฟต์แวร์นำศีรษะของเธอไปประกบกับรูปแบบนี้ ทว่าในจิตใต้สำนึกของหลิวตงกลับมีเสียงหนึ่งคอยเตือนเขาอยู่ตลอดว่ารูปนี้ไม่ใช่ของปลอม! แค่เห็นรูปในวินาทีนั้น เขาก็เกิดลางสังหรณ์แรงกล้า แววตาของหลิวตงไหววูบ แต่เขาฝืนพูดว่า "ไร้สาระ! ฉันเข้าใจภรรยาของฉันดี เธอไม่ใช่คนแบบนั้น! พูดมา! แกมีจุดประสงค์อะไรกันแน่? ทำไมถึงจงใจมาทำลายความสัมพันธ์ของเรา?" อีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น คุณหลิว ก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันแล้ว คุณก็จมอยู่ในความฝันของตัวเองต่อไปเถอะ! คำพูดนั้นว่าอย่างไรนะ คนที่แกล้งหลับอยู่ ไม่มีทางปลุกให้ตื่นได้หรอก! คุณหลิว โชคดีนะ ลาก่อน..." "เดี๋ยวก่อน!" "บอกมาว่าคุณได้รูปนี้มาจากไหน" หลิวตงถาม อีกฝ่ายพูดอย่างเฉยชาว่า "ถ้าอยากรู้มากกว่านี้ ก็แอดวีแชตฉันสิ! นี่คือเบอร์..." จากนั้นชายคนนั้นก็วางสาย หลิวตงเริ่มลนลาน เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายคงไม่ส่งรูปแบบนี้มาให้เขาโดยไม่มีเหตุผลแน่ ต้องมีจุดประสงค์อะไรบางอย่าง ดังนั้นเขาจึงคิดว่าอีกฝ่ายจะค่อย ๆ เปิดเผยข้อมูลเพิ่มเติม แล้วสุดท้ายก็จะเฉลยจุดประสงค์ออกมา แต่ไม่คาดคิดเลยว่าคนคนนี้จะไม่เล่นตามกติกาแม้แต่น้อย พูดเพียงให้แอดวีแชต แล้วก็วางสายไปเฉย ๆ หลิวตงกดโทรกลับไปอย่างบ้าคลั่ง แต่เพิ่งดังได้แค่ครั้งเดียวก็ถูกตัดทิ้ง เขาไม่ยอมแพ้ โทรซ้ำหลายครั้งติดต่อกัน ทว่าก็ไม่มีข้อยกเว้น ทุกสายถูกตัดอย่างเฉียบขาด บางครั้งยังไม่ทันดังด้วยซ้ำก็ถูกวางสายเสียก่อน หลิวตงรู้แล้วว่าอีกฝ่ายน่าจะบล็อกเบอร์ของเขาไปเสียแล้ว ให้แอดวีแชตอย่างนั้นเหรอ? คุยกันทางโทรศัพท์ไม่ง่ายกว่าหรือ ทำไมต้องให้แอดวีแชตด้วย? หลิวตงไม่เข้าใจ แต่เขาแทบไม่เหลือความสามารถในการคิดแล้ว ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเปิดแอปวีแชต แล้วเพิ่มอีกฝ่ายเป็นเพื่อนด้วยเบอร์โทรศัพท์ของตัวเอง มือของหลิวตงสั่นจนเขากดตัวเลขสั้น ๆ ผิดไปถึงสี่ครั้ง สุดท้ายเขาก็กรอกเบอร์ที่ถูกต้องแล้วกดปุ่มค้นหา บัญชีวีแชตชื่อเล่น “ความยุติธรรมไม่เคยขาดหาย” ก็ปรากฏขึ้น รูปโปรไฟล์เป็นรูปดาบที่ชักออกมาครึ่งหนึ่ง และคำโปรยส่วนตัวเขียนว่า “เจอความอยุติธรรมระหว่างทาง ฉันจะช่วยคุณ!” หลิวตงอดยิ้มอย่างขมขื่นปนประชดตัวเองไม่ได้ ก่อนจะกดขอเป็นเพื่อน ครั้งนี้อีกฝ่ายตอบรับรวดเร็วมาก เพียงไม่กี่วินาทีต่อมาคำขอเป็นเพื่อนก็ถูกยอมรับ ยังไม่ทันที่หลิวตงจะได้ถาม “ความยุติธรรมไม่เคยขาดหาย” ก็ส่งรูปมาให้เขาสามรูปพร้อมพิมพ์ว่า "คุณตัดสินเอาเองว่ามันตัดต่อหรือไม่! คิดให้ดีก่อนแล้วค่อยมาหาฉัน" มือของหลิวตงสั่นเทาขณะมองรูปในโทรศัพท์ ดวงตาของเขาแดงก่ำ ราวกับอสูรกินคน คนในรูปทั้งสามคือฟางเฉินเฉินกับชายคนนั้น จุดเดียวที่เหมือนกันคือฝ่ายชายไม่ได้เผยหน้า ส่วนใบหน้าของฟางเฉินเฉินปรากฏชัดเจนในทั้งสามรูป หลิวตงไม่จำเป็นต้องพึ่งหน่วยงานมืออาชีพเพื่อยืนยันว่ารูปเหล่านี้ไม่ได้ตัดต่อ เขาเป็นช่างภาพสมัครเล่น จึงคุ้นกับโฟโต้ชอปพอสมควร แค่มองแวบเดียว เขาก็รู้ว่าโฟโต้ชอปไม่มีทางผสานคนในภาพเข้ากับแสงโดยรอบได้แนบเนียนขนาดนั้น แสงที่ตกบนศีรษะและลำตัวก็ดูเป็นธรรมชาติมาก อีกฝ่ายดูเหมือนจะตั้งใจเลือกรูปแบบนี้มาหลายใบโดยเฉพาะ เหนือคนทั้งสองในรูปมีโคมไฟระย้าแขวนอยู่ และแสงที่ส่องลงมาทอดเงาซับซ้อนบนร่างของทั้งคู่ ภายใต้สภาพแบบนั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่จะตัดต่อภาพที่ไร้ที่ติได้ถึงเพียงนี้