Chapter 1942: เมฆดำทั่วท้องฟ้ากระจาย (1) “อย่างนั้นหรือ?” เซี่ยรุ่ยเฟยยิ้มแล้วพูด “ผมได้ยินมาว่างานของพี่เฉียนที่ชางผิงดูเหมือนจะไม่ค่อยราบรื่นนัก ...” “คุณเซี่ย สุดท้ายแล้วทั้งหมดก็เป็นเพราะผมไม่ยึดหลักการของตัวเองในฐานะรองหัวหน้าชั้นเรียน” จูจื้อหังพูดอย่างจริงใจ “นั่นจึงทำให้ความกระตือรือร้นในการทำงานของอู๋ลี่เชียนลดลง แน่นอนว่าเลขาเจิ้งเองก็มีความลำบากของเขา บางครั้ง พวกเราก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน!” บนใบหน้าของเซี่ยรุ่ยเฟยมีรอยยิ้มจางๆ และไม่ได้พูดอะไร จูจื้อหังพูดต่อ “คุณเซี่ย ที่จริงแล้วหัวหน้าอำเภออู๋ก็ให้ความสำคัญกับโครงการโรงงานยาอย่างมาก เธอไม่ได้ใส่ใจกับผลได้ผลเสียส่วนตัวเลย หลังจากรู้ว่าตัวเองไม่ได้รับผิดชอบงานเฉพาะของโครงการนี้แล้ว เธอก็ยังอยากผลักดันให้โครงการนี้มาลงที่ชางผิงของเรา ...” “อืม! เธอเป็นคนโง่ ...” เซี่ยรุ่ยเฟยถอนหายใจ สำหรับจูจื้อหังและคนอื่นๆ คำพูดของเซี่ยรุ่ยเฟยไม่ใช่การเยาะเย้ยอู๋ลี่เชียนเลยสักนิด ตรงกันข้าม พวกเขากลับรู้สึกว่าเซี่ยรุ่ยเฟยกับอู๋ลี่เชียนนั้นสนิทกันมาก จูจื้อหังยังเอ่ยด้วยความรู้สึก “จิตสำนึกของหัวหน้าอำเภออู๋สูงจริงๆ! ตั้งแต่เข้ารับตำแหน่ง เธอก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับงานของอำเภอชางผิง ช่วงนี้เธอมีปัญหาในการทำงานอยู่บ้าง ผมก็เป็นห่วงเธอ แต่ความสามารถของผมก็มีจำกัด ... ครั้งนี้เธอได้มีโอกาสไปอบรมที่เมืองหลวงด้วยความพยายามของตัวเอง พวกเราก็ยินดีกับเธอจริงๆ!” เซี่ยรุ่ยเฟยเห็นว่าจูจื้อหังไม่ได้แกล้งกลัวจริงๆ เพราะแท้จริงแล้ว ต่อหน้าเขตะผู้บำเพ็ญที่มีพลังจิตแข็งแกร่งอย่างเซี่ยรุ่ยเฟย หากคนธรรมดาคนหนึ่งโกหก สีหน้าแววตาอันละเอียดอ่อนของเขาย่อมไม่อาจรอดพ้นสายตาไปได้ สิ่งที่ควรทำเขาก็ทำไปแล้ว อำเภอชางผิงได้ลดท่าทีลงแล้ว อีกอย่าง เซี่ยรุ่ยเฟยก็ไม่มีความคิดจะเปลี่ยนที่ตั้งโรงงานไปที่อื่นอยู่แล้ว สถานที่ที่เหมาะสมที่สุดก็ยังคงเป็นอำเภอชางผิง อย่างไรก็ตาม เขาย่อมปล่อยไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ เรื่องนี้ควรเป็นผลงานทางการเมืองของอู๋ลี่เชียน ต่อให้ฮ่องเต้มาก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายแล้วก็ต้องยกให้กับอู๋ลี่เชียนเท่านั้น เซี่ยรุ่ยเฟยแสร้งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “หัวหน้าจู ผมดูออกว่าชางผิงจริงใจมาก การพัฒนาขององค์กรหนึ่งจะขาดการสนับสนุนจากรัฐบาลท้องถิ่นไม่ได้ ผมเชื่อว่าถ้าโครงการโรงงานยาเถาหยวนตั้งอยู่ที่ชางผิงจริงๆ พวกคุณก็คงได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากหัวหน้าอำเภอเหมือนกัน!” จูจื้อหังมีสีหน้าดีใจ รีบพูดว่า “แน่นอนอยู่แล้ว! บริษัทคุณภาพสูงอย่างบริษัทเถาหยวน ต้องอยู่ในรายชื่อสนับสนุนลำดับต้นๆ ของรัฐบาลอำเภอเราแน่นอน!” เซี่ยรุ่ยเฟยยิ้มแล้วพูด “หัวหน้าจู เป็นแบบนี้ดีไหม? สถานที่ตั้งของโรงงานยาเถาหยวนยังไม่ได้ตัดสินใจแน่ชัด เพราะอำเภอชางผิงของพวกคุณก็มีความตั้งใจเช่นนี้เหมือนกัน งั้นให้พวกคุณส่งทีมมาประสานงานกับโรงงานยาของเรา แล้วหารือปัญหาเฉพาะบางอย่างเกี่ยวกับโครงการนี้ได้ไหม ถ้าจำเป็น พวกเราก็จะลงพื้นที่ไปตรวจสอบด้วย!” “ได้! ได้เลย!” จูจื้อหังดีใจยิ่งนัก รีบพูดว่า “คุณเซี่ย วันนี้พวกเราจะตั้งคณะทำงานขึ้นมาเป็นพิเศษ เพื่อรับผิดชอบการติดต่อกับบริษัทของคุณเกี่ยวกับโครงการโรงงานยา!” เซี่ยรุ่ยเฟยพยักหน้าแล้วพูดอย่างสบายๆ “หัวหน้าจู หัวหน้าอำเภออู๋เป็นคนรับผิดชอบโครงการโรงงานยาเถาหยวนมาตลอด ดังนั้นเธอจึงคุ้นเคยกับสถานการณ์มากกว่า คุณคิดว่า ... ครั้งนี้พวกเราให้หัวหน้าอำเภออู๋มารับผิดชอบคณะทำงานนี้ดีไหม?” จูจื้อหังตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วคิดในใจว่า ‘ก็รู้อยู่แล้วว่าโลกนี้ไม่มีอาหารฟรี ฉันก็เพิ่งสงสัยว่าทำไมคุณเซี่ยถึงคุยง่ายขึ้นมาทันที! ที่แท้เขายังพยายามจะปั้นผลงานให้หู๋ลี่เชียนอยู่นี่เอง! ตอนนี้จากพี่เฉียนก็กลายเป็นหัวหน้าอำเภออู๋ไปแล้ว ...’ แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น แต่จูจื้อหังก็ไม่แสดงความไม่พอใจใดๆ บนใบหน้า ยิ่งไปกว่านั้น เขาเองก็ไม่มีความคิดจะมาแย่งผลงานทางการเมืองของอู๋ลี่เชียนอยู่แล้ว คนในวงการทางการเมืองล้วนเชื่อเรื่องลี้ลับมากหรือน้อย หรือไม่ก็ต้องบอกว่าเป็นการสะกดทางจิตใจ! คนสุดท้ายที่คิดจะแย่งผลงานของอู๋ลี่เชียน ตอนนี้เก็บข้าวของออกไปแล้ว แถมยังลาออกตรงๆ และถูกขับออกจากระบบไปแล้วด้วย แม้จูจื้อหังจะรู้ดีว่าอู๋ลี่เชียนซึ่งอยู่ไกลถึงปักกิ่งเพื่อเข้าอบรม ย่อมไม่มีความสามารถทำให้หลิวฮ่าวจวินกลายเป็นสภาพน่าสังเวชเช่นนั้นได้ แน่นอนว่าเรื่องของหลิวฮ่าวจวินครั้งนี้ก็เป็นผลจากการกระทำของตัวเองเป็นหลัก คงไม่เกี่ยวกับการที่เขาไปพัวพันกับอู๋ลี่เชียนและแย่งผลงานทางการเมืองของอู๋ลี่เชียนเท่าไร แต่ถึงอย่างนั้น เรื่องนี้ก็ยังทำให้จูจื้อหังรู้สึกว่าโครงการนี้มีความแปลกๆ อยู่บ้าง เขาไม่เคยคิดจะไปแตะมันเลย แต่ปัญหาตอนนี้ไม่ใช่ว่าจูจื้อหังอยากแย่งผลงานชิ้นนี้หรือไม่ หากเป็นปัญหาที่อู๋ลี่เชียนกลับมาไม่ได้ต่างหาก! “คุณเซี่ย ตามหลักแล้ว หัวหน้าอำเภออู๋เป็นผู้สมัครที่เหมาะสมที่สุด ผมคิดว่าเลขาเจิ้งต้องสนับสนุนแน่!” จูจื้อหังพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ “แต่ ... คุณก็รู้ ตอนนี้หัวหน้าอำเภออู๋กำลังเข้าอบรมที่เมืองหลวง และต้องใช้เวลาถึงสองเดือน! อีกอย่าง มาตรฐานของหลักสูตรอบรมที่กระทรวงการต่างประเทศในปักกิ่งก็สูงมาก เกรงว่าเธอคงกลับมารับผิดชอบคณะทำงานในช่วงเวลานี้ไม่ได้!” เซี่ยรุ่ยเฟยยิ้มแล้วพูด “หัวหน้าจู ขอแค่พี่เฉียนอยากกลับมา ลางานสักไม่กี่วันก็ไม่ใช่ปัญหา” และก็ไม่จำเป็นต้องให้ทางอำเภอออกหน้า ...” ในใจของเซี่ยรุ่ยเฟยเสริมต่อว่า ‘ต่อให้ทางอำเภอออกหน้าก็ไร้ประโยชน์ หลักสูตรอบรมของกระทรวงจะปล่อยคนกลับมาเพราะคำพูดของผู้นำระดับอำเภอได้ยังไงกัน’ จูจื้อหังได้ยินแล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ได้! ในเมื่อคุณเซี่ยพูดแบบนี้ ผมก็เห็นด้วยเป็นการส่วนตัว! แน่นอนว่าเมื่อกลับไปแล้วเราต้องรายงานเลขาเจิ้งด้วย ผมคิดว่าเลขาเจิ้งคงไม่คัดค้านหรอก!”