บทที่ 197 การเปลี่ยนแปลงชะตา บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าวิญญาณปฐพี จูซวนมองไปยังเซี่ยงซิงที่ยังคงงุนงงอยู่แล้วกล่าวว่า “ฝึกฝนให้ดี อาณาจักรเทพไม่ใช่จุดจบของหนทางหรอก” “ครับ อาจารย์!” เซี่ยงซิงกลับเข้าไปยังมิติพกพาด้วยไฟแห่งการต่อสู้อันลุกโชน จูซวนครุ่นคิดว่าเมื่อใดถึงจะปล่อยให้เซี่ยงซิงกลับไปยังเขตตะวันออกของเขตใต้ บางทีคงต้องรอจนกระทั่งดินแดนโบราณอสูราสูรเปิดออกเสียก่อน บุตรแห่งชะตาไม่อาจอยู่หลบซ่อนตลอดไป เขาต้องออกไปผจญภัย ช่วงนี้ต้วนเยว่กับหวังหลัวไม่ก่อให้เกิดรางวัลจากระบบมานานแล้ว เพราะพวกเขาเกเรกันไม่พออย่างนั้นหรือ หรือเป็นเพราะเงื่อนไขในการกระตุ้นรางวัลสูงขึ้น หลังจากที่เขาทะลวงเข้าสู่อาณาจักรเต๋าแล้ว จูหยุนกับซูเซียนเอ๋อร์กลับมาแล้ว จูซวนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ และกำไลแสวงหาเวลาลูกหนึ่งก็เสร็จสมบูรณ์ เขายื่นมันให้จูหยุน “ขอบคุณพี่สิบสาม!” จูหยุนรับกำไลมาสวม ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี ตอนนี้นางรู้แล้วว่าสิ่งที่จูซวนมอบให้นั้นไม่ใช่ของธรรมดาแน่นอน กำไลวงนี้สีขาวราวหิมะ มีเส้นลายละเอียดอ่อนอยู่ทั่วทั้งวง ดูแล้วเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ ทว่าก็เพราะเช่นนี้เอง นางจึงรู้ว่ามันไม่ธรรมดา จูหยุนอยู่ในลานบ้านอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะกลับไปยังเรือนบรรพชนเพื่อชี้แนะทีมหลอมโอสถของตระกูลจู ภายในตระกูลจู จูหยุนแทบจะเป็นผู้ตัดสินใจหลักของตระกูล ไม่มีใครกล้าขัดคำพูดของนาง แม้แต่จูเทียนหมิงก็ยังเชื่อฟังนาง เพราะเขาเอ็นดูหลานสาวคนนี้อย่างยิ่ง จูซวนไม่ได้ยินเสียงคำรามของจูเทียนหมิงมานานแล้ว ดูเหมือนการพัฒนาของตระกูลจูจะราบรื่นมาก และไม่มีเรื่องใดให้เขาต้องกังวล จูซวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจไม่ไปยั่วให้คุณปู่จูเทียนหมิงเดือดดาล เขาไม่อยากให้ปู่ของเขาระเบิดความโกรธออกมาจริงๆ ล่วงเลยมาครึ่งเดือนแล้วนับจากวันที่จูผิงฟานออกเดินทางไปยังเขตตะวันออก เพราะความอยากรู้อยากเห็น จูซวนจึงหยิบกระจกส่องสวรรค์ออกมา เขาอยากดูว่าจูผิงฟานเดินทางไปไกลถึงไหนแล้วในการมุ่งหน้าไปยังเขตตะวันออก แล้วรางวัลจากระบบก็ปรากฏขึ้นอย่างไม่คาดคิด “ศิษย์ของท่านต้วนเยว่บังเอิญเข้าไปในแดนลับของเผ่าวิญญาณปฐพี และได้รับการแต่งตั้งเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าวิญญาณปฐพี ชะตาได้แปรเปลี่ยน ท่านได้รับคัมภีร์การกำเนิดปฐพี!” จูซวนตกตะลึง ต้วนเยว่กระตุ้นรางวัลจากระบบงั้นหรือ เข้าไปในแดนลับของเผ่าวิญญาณปฐพีโดยบังเอิญ? เผ่าวิญญาณปฐพีเป็นเผ่าที่ไม่คุ้นหูเลย จูซวนไม่เคยได้ยินมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น ต้วนเยว่ยังถูกแต่งตั้งเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าวิญญาณปฐพีอีก? เขาไม่ได้รีบร้อนรับรางวัลในทันที เขาเปิดใช้งานกระจกส่องสวรรค์ทันที แล้วเชื่อมต่อไปยังต้วนเยว่ ภาพฉายปรากฏขึ้น ท่ามกลางสีสันนานาชนิดรอบตัว ต้วนเยว่สวมหมวกสีขาวราวหิมะบนศีรษะ มือหนึ่งถือกระบี่สมบัติไว้ วิญญาณแห่งสายน้ำพสุธานั่งอยู่บนไหล่ของเขา ในขณะนี้ เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ซึ่งสร้างขึ้นจากเถาวัลย์โบราณและดอกไม้ มวลบุปผาสดล้อมรอบต้วนเยว่เอาไว้ ทุกดอกไม้ล้วนเป็นสมุนไพรวิญญาณ และดอกที่อ่อนแอที่สุดก็อยู่ในระดับสมุนไพรวิญญาณแล้ว เบื้องล่างต้วนเยว่มีคนยืนอยู่หลายสิบคน จูซวนพบว่าใบหูของคนเหล่านี้แตกต่างจากเผ่ามนุษย์ และร่างกายก็เล็กกว่า แถมยังมีดอกไม้ขึ้นอยู่บนศีรษะอีกด้วย ที่ปลายเปียของพวกเขาแต่ละคนมีดอกไม้ที่กำลังบานอยู่ และสีของดอกไม้ก็แตกต่างกันไป จูซวนยังรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายแห่งธรรมชาติจากคนเหล่านี้ด้วย นี่คือเผ่าวิญญาณปฐพีหรือ เป็นพืชบางชนิดที่ถือกำเนิดในร่างมนุษย์อย่างนั้นหรือ จูซวนสงสัยมากว่าต้วนเยว่กลายเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าวิญญาณปฐพีได้อย่างไร ต้วนเยว่มองลงไปยังเผ่าวิญญาณปฐพีด้านล่างแล้วรู้สึกจนปัญญาอยู่ในใจอย่างยิ่ง ทั้งหมดที่เขาทำก็แค่แอบกินผลไม้ไปไม่กี่ลูกเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น เขายังก่อให้เกิดปรากฏการณ์แปลกประหลาดบางอย่าง แล้วเหตุใดถึงกลายเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าวิญญาณปฐพีได้เล่า ทั้งหมดเป็นความผิดของวิญญาณแห่งสายน้ำพสุธาที่พาเขามาที่นี่ แถมยังยุให้เขาแอบขโมยของกินอีก! วิญญาณแห่งสายน้ำพสุธาที่นั่งอยู่บนไหล่ของต้วนเยว่นั้นรู้สึกคับข้องใจเหลือเกิน เห็นชัดๆ ว่าเป็นเจ้านายของมันที่ตะกละแท้ๆ แต่กลับโยนความผิดมาให้มันเสียอย่างนั้น ต้วนเยว่ไม่รู้ว่าเผ่าวิญญาณปฐพีคืออะไร อย่างน้อยตอนนี้พวกเขาก็ยังเป็นคนที่เขาไม่อาจไปยั่วโทสะได้ บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าวิญญาณปฐพีอย่างนั้นหรือ... อย่างน้อยในตอนนี้ ตำแหน่งนี้ก็มีแต่ประโยชน์ ไม่มีโทษอะไร เขาเองก็ได้รับความเคารพจากเผ่าวิญญาณปฐพีด้วย! แม้เผ่าวิญญาณปฐพีจะมีจำนวนน้อย แต่พลังของพวกเขากลับไม่อ่อนแอ ภายในเผ่านี้มีผู้อาวุโสอาณาจักรเทพหนึ่งคน ผู้แข็งแกร่งอาณาจักรสวรรค์ห้าคน และที่เหลือของเผ่าวิญญาณปฐพีก็อยู่ในอาณาจักรสูงสุดหรืออาณาจักรจักรพรรดิ ไม่มีใครในหมู่พวกเขาที่ไม่ถึงอาณาจักรจักรพรรดิ พวกเขาเป็นกำลังที่แข็งแกร่งมาก “ผู้อาวุโส เผ่าวิญญาณปฐพีมีมรดกเต๋ากระบี่หรือไม่?” ผู้อาวุโสของเผ่าวิญญาณปฐพีที่กำลังใช้ไม้เท้าพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “มี มีแน่นอน เผ่าวิญญาณปฐพีของเราเคยมีบรรพชนอัจฉริยะด้านเต๋ากระบี่อยู่ผู้หนึ่ง ทิ้งเอาไว้ซึ่งเต๋ากระบี่แห่งเผ่าวิญญาณปฐพี” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ต้วนเยว่ก็ดีใจยิ่ง “รีบพาข้าไปเดี๋ยวนี้” “บุตรศักดิ์สิทธิ์ โปรดตามข้ามา” ผู้อาวุโสพาต้วนเยว่เดินไปยังสถานที่แห่งนั้น ต้วนเยว่เดินตามหลังผู้อาวุโสไปพลางมองสำรวจรอบด้านไปพลาง บนพื้นเต็มไปด้วยสมุนไพรวิญญาณ และยังมีผลวิญญาณมากมายที่รสชาติหวานฉ่ำ ดินแดนสมบัติชัดๆ! ก่อนจากไป เขาต้องเอาบางอย่างพวกนี้ติดมือกลับไปด้วย พอกลับไปแล้ว หวังหลัวก็ไม่ต้องกังวลเรื่องสมุนไพรวิญญาณสำหรับใช้หลอมโอสถอีกต่อไป ต้วนเยว่กำลังคิดว่าจะหาเหตุผลอะไรใช้ในการจากไปดี และจะหาเหตุผลอะไรใช้เอาของพวกนี้กลับไปด้วยดี เผ่าวิญญาณปฐพีแข็งแกร่งเกินไป หากเขาคิดจะขโมยสมบัติของพวกเขาอย่างโจ่งแจ้ง เกรงว่าคงจบไม่สวย เขาไม่แน่ใจว่าตำแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าวิญญาณปฐพีที่เพิ่งได้มา จะคุ้มครองความปลอดภัยของเขาได้หรือไม่ ต้วนเยว่รู้สึกมาตลอดว่ากระบวนการที่เขาได้รับการยอมรับให้เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าวิญญาณปฐพีนั้นช่างเหมือนเรื่องตลก เขาเป็นมนุษย์ แล้วเขากลายเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าวิญญาณปฐพีได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังบอกอีกว่านี่เป็นชะตาที่บรรพชนเผ่าวิญญาณปฐพีกำหนดไว้ ต้วนเยว่เริ่มสงสัยว่ามีแผนการสมคบคิดบางอย่างอยู่ เขาเดินตามผู้อาวุโสไปจนมาถึงหน้าไม้โบราณต้นมหึมา ต้วนเยว่เงยหน้ามองแล้วเห็นไม้โบราณสูงถึงหลายหมื่นจั้ง บนกิ่งก้านมีผลขนาดเท่าเศียรคนห้อยอยู่เต็มไปหมด ผลเหล่านั้นเปล่งแสงฟลูออเรสเซนต์จางๆ ออกมา กลืนน้ำลาย! ต้วนเยว่รู้สึกละโมบขึ้นมานิดหน่อย ตั้งแต่ได้กินผลวิญญาณที่นี่ เขาก็หลงใหลในผลวิญญาณเข้าอย่างจัง ผลบนไม้โบราณต้นนี้ต้องมีระดับสูงมากแน่ ต้องอร่อยมากแน่ๆ! ไม่รู้ว่าในฐานะบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าวิญญาณปฐพี เขาจะกินได้สักลูกหรือสองลูกหรือไม่ วิญญาณแห่งสายน้ำพสุธาก็กลืนน้ำลายอยู่เช่นกัน “บุตรศักดิ์สิทธิ์ นั่นคือเต๋ากระบี่ของเผ่าวิญญาณปฐพี” ผู้อาวุโสหยุดลงหน้าบางสิ่ง ต้วนเยว่ได้สติกลับมาแล้วมองตามไป ด้านใต้ไม้โบราณมีรูปสลักตั้งอยู่ รูปสลักนั้นเป็นชายรูปงามผู้หนึ่งในมือถือกระบี่ กระบี่เล่มนั้นเปล่งแสงเจิดจ้า และถูกรายล้อมด้วยเงาของดอกไม้ ต้วนเยว่เห็นแวบเดียวก็รู้ว่ามันไม่ธรรมดา “บุตรศักดิ์สิทธิ์ ท่านสามารถนั่งลงห่างจากรูปสลักของบรรพชนสามฉื่อ แล้วเรียกหาบรรพชนด้วยความจริงใจ ย่อมต้องได้รับอะไรบางอย่างแน่นอน” ผู้อาวุโสทำท่าเชื้อเชิญ ต้วนเยว่พึมพำอยู่ในใจว่า ‘คงไม่มีอันตรายอะไรหรอกนะ’ ไม่เหมาะที่เขาจะถามออกไปตรงๆ เขาคิดว่าในเมื่อเขาเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าวิญญาณปฐพี ก็น่าจะไม่มีอันตรายอะไร ดังนั้นเขาจึงก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง เดินไปไม่กี่ก้าว เขาก็มาหยุดอยู่ห่างจากรูปสลักสามฉื่อ จูซวนจ้องมองรูปสลักของบรรพชนเผ่าวิญญาณปฐพี รูปสลักนั้นรายล้อมด้วยกลิ่นอายเต๋าอ่อนจาง บรรพชนเผ่าวิญญาณปฐพีน่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งในอาณาจักรเต๋า ทว่าเขาไม่รู้ว่าคนผู้นี้ไปถึงระดับใดแล้ว และยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ที่ต้วนเยว่สามารถกลายเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าวิญญาณปฐพีได้ก็เพราะชะตาของเขา ส่วนสาเหตุหลักเบื้องหลังเรื่องนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับวิญญาณแห่งสายน้ำพสุธา จูซวนยังอดสงสัยไม่ได้ว่าผู้ก่อตั้งเผ่าวิญญาณปฐพีน่าจะเป็นวิญญาณจากสายน้ำพสุธาโบราณสายหนึ่ง เพราะวิญญาณแห่งสายน้ำพสุธายอมรับต้วนเยว่เป็นเจ้านายของมัน บางทีบรรพชนอาจรับรู้ถึงชะตาของต้วนเยว่ และหวังว่าเขาจะสามารถนำเผ่าวิญญาณปฐพีกลับมายืนขึ้นอีกครั้งได้ นี่จึงเป็นเหตุผลที่พวกเขาแต่งตั้งเขาเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์กระมัง ตอนนี้ต้วนเยว่ยืนอยู่ห่างจากรูปสลักสามฉื่อ ทันใดนั้น รูปสลักนั้นราวกับมีชีวิตขึ้นมา ดวงตาค่อยๆ ลืมขึ้นและเปล่งประกาย กระบี่ในมือของมันเบ่งบานด้วยกลีบดอกไม้ เส้นพลังวิญญาณพุ่งออกมา ปิดล้อมต้วนเยว่ไว้ภายในในพริบตา ความรู้สึกอันตรายรุนแรงเข้าปกคลุมเขาในทันที สีหน้าของต้วนเยว่เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาสบถในใจขึ้นมาทันทีว่ามีอันตรายจริงด้วย เขาเป็นมนุษย์ แล้วจะกลายเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าวิญญาณปฐพีได้อย่างไร เขาไม่มีสายเลือดของเผ่าวิญญาณปฐพีเลย! ในชั่วขณะคับขัน ต้วนเยว่ตอบสนองอย่างรวดเร็ว ยกมือขึ้นคว้าอะไรบางอย่าง...