## บทที่ 905 - การพบพานกับไวท์โลตัส “นี่แม่สาวน้อยคนงาม ไยจึงมานั่งเอกาอยู่เพียงลำพังเช่นนี้เล่า? มิสู้ไปนั่งร่วมโต๊ะกับพวกเราหน่อยเป็นไร มื้อนี้พวกพี่ชายขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงเจ้าเอง” “มานั่งกับเพื่อนๆ ของข้าเถิดแม่นางน้อย พวกเราเพิ่งจะได้รับตอบรับเข้าสู่ ‘เจ็ดสถาบันวิญญาณ’ เชียวนะ กำลังฉลองกันอยู่พอดีเลย” “ปล่อยให้โฉมงามเช่นเจ้าต้องอยู่โดดเดี่ยวถือเป็นอาชญากรรมอย่างหนึ่ง มากับข้าเถิด ข้าจะปรนนิบัติเจ้าทั้งคืนให้สำราญใจ” โฉมงามผมขาวทอดถอนใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย “ข้ากำลังรอเพื่อนอยู่ พวกท่านเชิญไปหาความสำราญกันเองเถิด” ทว่า เหล่าชายหนุ่มเหล่านั้นกลับมิได้ล่าถอยไป ซ้ำร้ายพวกเขายังดูมีแรงฮึดอยากจะตอแยโฉมงามนางนี้ให้หนักยิ่งกว่าเดิม *‘เหตุใดพวกผู้ชายในโลกนี้ถึงได้น่ารำคาญกว่าโลกความจริงนักนะ...’* สาวงามผมขาวลอบทอดถอนใจอยู่ภายใน “ขออภัย ข้าขอทางหน่อย” ท่ามกลางเสียงเจี๊ยวจ๊าวนับสิบ เสียงที่ราบเรียบและเยือกเย็นสายหนึ่งพลันดังแทรกขึ้นมา “หือ? แกเป็นใครวะ? ไม่เห็นหรือไงว่าเขากำลังต่อแถวกันอยู่!” “ข้ารู้ว่าเจ้ากำลัง ‘อยาก’ จนตัวสั่น แต่วางทิฐิลงแล้วรอคิวไปก่อนเถอะเพื่อนฝูง” ทว่าในวินาทีนั้นเอง แรงกดดันมหาศาลพลันแผ่ซ่านเข้าปกคลุมทั่วทุกอณูพื้นที่ สร้างความสะท้านเยือกไปถึงขั้วหัวใจให้กับทุกคน ณ ที่แห่งนั้น แม้แรงกดดันนั้นจะพุ่งเป้าไปที่คนเพียงไม่กี่คนและคงอยู่เพียงชั่วกระพริบตา แต่มันก็รุนแรงพอที่จะทำให้ทั้งสถานที่ตกอยู่ในความเงียบงันโดยสิ้นเชิง โฉมงามผมขาวเฝ้ามองภาพที่คนรอบข้างต่างพากันถอยกรูดไปด้านข้างด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว เปิดทางให้ใครบางคนเดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย “สวัสดี คุณคงจะเป็นไวท์โลตัสสินะ” หยวนกล่าวทักทายโฉมงามผมขาวเมื่อเขาเดินมาถึงโต๊ะ ไวท์โลตัสจ้องมองหยวนด้วยดวงตาที่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างประหม่าโดยไม่รู้ตัว “ท่านคือ... เพลเยอร์หยวนงั้นหรือ?” นางเอ่ยถามหลังจากความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วครู่ “เรียกข้าว่าหยวนเฉยๆ ก็พอ” เขาพยักหน้าตอบ “ข้านั่งตรงนี้ได้ไหม?” เขาชี้ไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของนาง “เชิญตามสบายเถิด” ทันทีที่เขานั่งลง ผู้คนรอบข้างก็เริ่มสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว เสียงดนตรีบรรเลงขึ้นอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศโดยรวมในสถานที่แห่งนั้นกลับยังคงเงียบเชียบ ราวกับว่าทุกคนต่างเกรงกลัวที่จะส่งเสียงรบกวนใครบางคน “หวังว่าคงไม่ได้รอนานจนเกินไปนะ” หยวนเอ่ยกับนาง “ไม่เป็นไร ข้าเองก็มิได้คาดคิดว่าท่านจะมาถึงเร็วขนาดนี้เช่นกัน” นางกล่าวตอบ ก่อนจะเสริมขึ้นว่า “ข้าประหลาดใจมากตอนที่ประธานลีโทรหาข้า ไม่เคยนึกฝันเลยว่าจะได้รับการติดต่อจากเพลเยอร์หยวนผู้โด่งดัง ที่ยังคงเป็นปริศนามาตั้งแต่เริ่มเปิดตัวคัลทิเวชันออนไลน์” “ปริศนางั้นหรือ? ข้าก็แค่ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเสวนากับผู้เล่นคนอื่นเท่านั้นเอง” หยวนกล่าว “อย่างไรก็ตาม ข้าดีใจที่ท่านเป็นฝ่ายติดต่อมา ข้าอยากจะพบท่านมาตลอด” ไวท์โลตัสกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า “อยากพบข้า? เพราะเหตุใดกัน?” หยวนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย “ข้าเคยภาคภูมิใจนักหนาที่ได้เป็นผู้เล่นคนแรกที่มีข้ารับใช้ ทว่าท่านกลับทำให้ความสำเร็จของข้ากลายเป็นของไร้ค่าไปในทันทีด้วยข้ารับใช้ระดับเทวะของท่าน... ท่านพอจะจินตนาการออกไหมว่าข้ารู้สึกเช่นไร? ข้าไม่เคยรู้สึกเสียหน้าเช่นนี้มาก่อนเลย” “ขออภัยด้วย ข้ามิได้มีเจตนาเช่นนั้น” “ข้ารู้ และข้าก็มิได้ตำหนิท่าน” ไวท์โลตัสส่ายหน้า “เอาเถิด แล้วเหตุใดท่านจึงต้องการพบข้ากันล่ะ?” หยวนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน “ประธานลีมิได้บอกคุณงั้นหรือ?” เขาถาม “มิใช่ว่าเขาไม่บอกหรอก เพียงแต่ข้าคิดว่ามันจะดีกว่าหากได้ยินจากปากท่านโดยตรง แทนที่จะผ่านคนอื่น เช่นนั้นมันจึงจะดูจริงใจกว่า” “เข้าใจแล้ว...” “ถ้าเช่นนั้นก่อนที่ข้าจะบอกเหตุผล ขอให้ข้ามอบสิ่งนี้ให้คุณก่อน” หยวนหยิบ ‘หญ้าจิตเงิน’ ออกมาแล้ววางลงบนโต๊ะ ไวท์โลตัสจ้องมองมัดหญ้านั้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสน *‘เหตุใดเขาจึงมอบต้นหญ้าให้ข้าล่ะ?’* นางครุ่นคิดในใจ “ในเมื่อคุณเป็นผู้เล่นคนแรกที่ครอบครองข้ารับใช้ ข้าจึงคิดว่านี่เป็นของขวัญที่เหมาะสมที่สุดสำหรับคุณ มันเรียกว่าหญ้าจิตเงิน หากคุณให้ข้ารับใช้กินเข้าไป มันจะช่วยเพิ่มความเร็วในการบำเพ็ญเพียรถึงร้อยละห้าสิบ จนกว่าพวกเขาจะบรรลุระดับจอมยุทธ์วิญญาณ” “อะไรนะ?!” ไวท์โลตัสอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้านด้วยความตกใจ “ข้าทราบดีว่ามันอาจจะไม่มากมายนัก เพราะข้ามีเวลาเตรียมตัวไม่มากพอ—” “ขะ... ข้ามิอาจรับของขวัญเช่นนี้ไว้ได้หรอก มันล้ำค่าเกินไป!” ไวท์โลตัสรีบกล่าวขัดขึ้นมาทันที นางกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก “ข้าเคยเห็นสมบัติที่มีผลคล้ายๆ กันนี้มาก่อน แต่มันเพิ่มเพียงแค่ร้อยละสิบ ทว่ากลับมีมูลค่าสูงถึงหนึ่งล้านหินวิญญาณ... ข้ามิต้องจินตนาการเลยว่าสมบัติที่ให้ผลถึงร้อยละห้าสิบเช่นนี้จะมีค่ามหาศาลเพียงใด...” “อย่าได้กังวลไปเลย หากคุณไม่ใช้มัน ข้าคงต้องมอบให้คนอื่นแทน เพราะสำหรับข้าแล้วมันมิได้มีประโยชน์อันใดเลย” ไวท์โลตัสจ้องมองหญ้าจิตเงินด้วยสีหน้าลังเลใจ ทว่าก่อนที่นางจะได้ตัดสินใจสิ่งใด เงาร่างสายหนึ่งพลันพุ่งออกมาจากร่างของนางและเริ่มกัดกินหญ้าจิตเงินอย่างหิวกระหาย “สวี่เหยย! หยุดนะ!” ไวท์โลตัสแผดร้องด้วยความตระหนกเมื่อตระหนักได้ว่าข้ารับใช้ของนางกำลังเขมือบหญ้าจิตเงินที่ประเมินค่ามิได้นั้นลงไป แต่อนิจจา หญ้าจิตเงินอันตรธานหายไปในชั่วพริบตา “มะ... ไม่จริงนะ...” ไวท์โลตัสรู้สึกราวกับเรี่ยวแรงทั้งร่างถูกสูบหายไป นางได้แต่เฝ้ามองหินวิญญาณนับล้านสลายหายเข้าไปในท้องของข้ารับใช้ของตนเอง “แมวสองหางงั้นหรือ? นี่คือข้ารับใช้ของคุณสินะ?” หยวนจ้องมองแมวตัวนั้นด้วยความสนใจ “ขะ... ข้าต้องขออภัยจริงๆ!” ไวท์โลตัสรีบลุกขึ้นยืนและก้มศีรษะขอขมาอย่างร้อนรน *เมี๊ยว* แมวดำสองหางจ้องมองหยวนด้วยแววตาซาบซึ้งในพระคุณ “ข้าจะรับคำขอโทษของคุณ หากคุณยอมฟังคำขอของข้า” หยวนยิ้มออกมา “ได้ทุกอย่างเลยค่ะ!” ไวท์โลตัสรีบตอบตกลงทันควัน “คืออย่างนี้... ยวี่หรู น้องสาวของข้านั้น อันที่จริงนางเป็นสมาชิกในสำนักของพวกคุณ และใกล้จะถึงวันเกิดของนางแล้ว ข้าจึงอยากจะเซอร์ไพรส์นางด้วยการไปเยี่ยมเยียน ทว่าข้าได้ยินมาว่าสำนักของคุณไม่อนุญาตให้บุรุษย่างกรายเข้าไป ข้าจึงอยากจะลองมาเจรจากับคุณที่เป็นประธานสำนักดู ว่าพอจะหาทางออกในเรื่องนี้ได้หรือไม่” ไวท์โลตัสจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่โง่งม *‘นะ... นี่คือเหตุผลที่เขาต้องการติดต่อข้าอย่างนั้นหรือ?!’* นางร่ำร้องอยู่ในใจ “เดี๋ยวก่อน... เมื่อครู่ท่านพูดว่ายวี่หรูงั้นหรือ? ท่านคือพี่ชายของนางจริงๆ หรือนี่?” นางเอ่ยถามหลังจากนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ “ใช่แล้ว ข้าเอง... คุณรู้จักนางด้วยหรือ?” ไวท์โลตัสพยักหน้าตอบอย่างเหม่อลอย...