## **บทที่ 4759 – ไร้ผู้ใดกล้าต่อกร** **ผู้แปล:** Silavin & Tia **ตรวจทานการแปล:** PewPewLazerGun **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร:** Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys --- เหล่าปรมาจารย์ระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกทั้งหมดที่เฝ้าดูการต่อสู้นี้จากเงามืดต่างพากันตื่นตระหนกจนขวัญผวา พวกเขาได้ประจักษ์แก่สายตาแล้วในการต่อสู้ระหว่างหยางไค่กับหวังเกาหยางและศิษย์พี่หญิงโจวก่อนหน้านี้ จึงไม่อาจปฏิเสธความแข็งแกร่งของหยางไค่ได้เลย แม้แต่ปรมาจารย์ระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกผู้ช่ำชองอย่างหวังเกาหยางและศิษย์พี่หญิงโจวก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ถึงกระนั้น พลังที่หยางไค่แสดงออกมาก็ยังคงอยู่ในขอบเขตที่พวกเขายังพอจะเข้าใจได้ แต่ในทางกลับกัน ภาพเหตุการณ์ล่าสุดนี้มันช่างเหลือเชื่อเกินไปแล้ว ศิษย์พี่ชายจ้าวซึ่งแข็งแกร่งกว่าหวังเกาหยางและศิษย์พี่หญิงโจวอย่างเห็นได้ชัด กลับพ่ายแพ้ด้วยหมัดเดียวจากศัตรูและได้รับบาดเจ็บสาหัสในทันที! [เจ้าหมอนี่อยู่ระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกจริงๆ หรือ!? หรือว่ามันคือปรมาจารย์ระดับเจ็ดที่ซ่อนเร้นการบ่มเพาะของตนเองกันแน่?!] แต่ถึงจะคิดเช่นนั้น คลื่นพลังงานที่แผ่ออกมาจากร่างของหยางไค่ก็บ่งชี้อย่างชัดเจนว่าเขาอยู่เพียงระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกเท่านั้น ผู้สังเกตการณ์อาจไม่รู้ว่าเหตุใดศิษย์พี่ชายจ้าวจึงได้รับบาดเจ็บอย่างกะทันหัน แต่ตัวเขาเองกลับเข้าใจอย่างถ่องแท้ แม้หมัดนั้นจะดูเหมือนแทบไม่มีพลังอะไร ทว่าในชั่วพริบตานั้น พลังอันดุร้ายก็ได้ปะทุขึ้นภายในจักรวาลน้อยของเขา ส่งผลให้จักรวาลน้อยสั่นสะเทือนและปั่นป่วน จนพลังโลกของเขาแทบจะคลุ้มคลั่งไปในบัดดล “คนต่อไป!” ในความว่างเปล่า หยางไค่กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยท่วงท่าที่สง่างามและน่าเกรงขาม เหล่าปรมาจารย์ระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกจำนวนมากที่เคยกระตือรือร้นจะลงมือก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับเงียบกริบ หวังเกาหยาง ศิษย์พี่หญิงโจว และศิษย์พี่ชายจ้าว ล้วนพ่ายแพ้สิ้น ดังนั้นความแข็งแกร่งของหยางไค่จึงทำให้พวกเขารู้สึกสิ้นหวัง เป็นไปได้อย่างไรที่ผู้บำเพ็ญตนซึ่งไม่ได้มาจากถ้ำเทวาหรือแดนสุขาวดีใดๆ จะทรงพลังได้ถึงเพียงนี้? เท่าที่พวกเขารู้ ปรมาจารย์ระดับสวรรค์เปิดจากถ้ำเทวาและแดนสุขาวดีนั้นแข็งแกร่งกว่าผู้บำเพ็ญตนทั่วไปเสมอมา นั่นเพราะมรดกตกทอดของพวกเขานั้นแตกต่างกัน ภายในระดับขั้นเดียวกัน หากไม่มีช่องว่างด้านการสั่งสมพลังที่ห่างกันจนเกินไป ศิษย์จากถ้ำเทวาและแดนสุขาวดีจะแข็งแกร่งกว่าเสมอ ดังนั้น ผู้เฝ้ามองทุกคนจึงรู้สึกขุ่นเคืองใจอย่างยิ่ง หยางไค่ไม่เพียงแต่เล่นกับความรู้สึกของศิษย์น้องหญิงเล็กกู้พ่านที่น่ารักของพวกเขาเท่านั้น แต่หลังจากหลับนอนกับนางอย่างไม่ไตร่ตรอง เขายังกล้าที่จะทอดทิ้งนางอีก! ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขายังมาอวดโอ้ความแข็งแกร่งของตนเองอย่างไม่เกรงกลัวและท้าทายต่อหน้าพวกเขา! แม้ว่าพวกเขาต้องการจะช่วยทวงความยุติธรรมให้กู้พ่าน แต่พวกเขาก็ไม่สามารถเอาชนะหยางไค่ได้ การขึ้นไปเผชิญหน้ากับเขา มีแต่จะนำความอัปยศมาสู่ตนเองมากขึ้นเท่านั้น ถึงขั้นที่ว่าตอนนี้พวกเขาได้สร้างความเสื่อมเสียให้แก่แดนสุขาวดีหลางหยาอย่างสิ้นเชิงแล้ว ร่างหนึ่งยืนอยู่บนดินแดนจิตวิญญาณแห่งหนึ่ง เฝ้ามองฉากนั้นจากระยะไกล เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยกับภาพที่เห็น ครู่ต่อมา เขาก็ถอนหายใจเบาๆ ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างของเขาก็พร่าเลือนในทันที การเคลื่อนไหวของเขาไม่เร่งรีบหรือเชื่องช้า แต่ความเร็วของเขานั้นกลับน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง เมื่อก้าวที่สองของเขามาถึง เขาก็มายืนอยู่กลางความว่างเปล่าแล้ว และในก้าวที่สาม เขาก็มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าหยางไค่ ผมสีดำของเขายุ่งเหยิงจากสายลม แต่ร่างของเขากลับมั่นคงและตั้งตรง ที่สำคัญที่สุดคือพลังโลกของเขาพลุ่งพล่านอย่างรุนแรงอยู่รอบกาย หยางไค่หันหน้าไปมองบุคคลผู้นี้และยิ้มกว้าง “มรดกของถ้ำเทวาและแดนสุขาวดีช่างไม่ธรรมดาจริงๆ!” คนที่มาท้าทายเขาแต่ละคนล้วนแข็งแกร่งกว่าคนก่อนหน้า เริ่มจากหวังเกาหยาง ตามด้วยศิษย์พี่หญิงโจว แล้วก็ศิษย์พี่ชายจ้าว และตอนนี้กลิ่นอายของบุคคลผู้นี้ก็ทรงพลังยิ่งกว่าสามคนก่อนหน้านั้นเสียอีก “ศิษย์พี่ใหญ่เล่อม่าน! นั่นคือศิษย์พี่ใหญ่เล่อม่าน!” ใครบางคนอุทานขึ้นจากเงามืด “ในที่สุดศิษย์พี่ใหญ่เล่อม่านก็ปรากฏตัว! เจ้าสารเลวนั่นจะต้องได้รับผลกรรมของมัน!” อีกคนหนึ่งอุทานด้วยความยินดี “กล้าดีอย่างไรมาข่มเหงคนของแดนสุขาวดีหลางหยา? เจ้าเด็กนั่นมันหยิ่งผยองเกินไปแล้ว! ต้องซ้อมมันให้หนักจนกระอักเลือดสามลิตร!” “ศิษย์พี่ใหญ่เล่อม่านจะเอาชนะเขาได้หรือไม่? ข้าแค่หวังว่าท่านจะไม่แพ้ นั่นจะทำให้แดนสุขาวดีหลางหยาเสียหน้าจนหมดสิ้นจริงๆ…” “ถุย! ท่านเจ้านิกายเคยกล่าวไว้ว่าศิษย์พี่ใหญ่เล่อม่านคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนสุขาวดีหลางหยาภายใต้ระดับสวรรค์เปิดขั้นที่เจ็ด! เป็นไปได้อย่างไรที่ท่านจะเอาชนะเจ้าเด็กนั่นไม่ได้!? ยิ่งไปกว่านั้น ศิษย์พี่ใหญ่เล่อม่านยังคว้าอันดับหนึ่งในการประลองยุทธ์ของนิกายเมื่อ 300 ปีก่อนได้อย่างง่ายดาย” “จริงด้วย! อย่าได้ออมมือให้มันเด็ดขาด ศิษย์พี่ใหญ่เล่อม่าน! ซ้อมมันจนหน้าเขียวหน้าดำไปเลย!” เมื่อปรมาจารย์ระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกนามว่าเล่อม่านปรากฏตัว ประสาทสัมผัสเทวะมากมายก็พลุ่งพล่านและสอดประสานกันในความว่างเปล่าโดยรอบ ขณะที่คนอื่นๆ สนทนากันอย่างเผ็ดร้อน หยางไค่เหลือบมองเล่อม่าน “ดูเหมือนว่าท่านจะค่อนข้างเป็นที่นิยมในแดนสุขาวดีหลางหยานะ!” เล่อม่านหัวเราะเบาๆ “ในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ ข้าก็ต้องทำตัวให้สมกับเป็นศิษย์พี่ใหญ่” หยางไค่พลันนึกถึงความทรงจำตอนที่เขาฝึกฝนในโลกยุทธภัณฑ์เทวะและพยักหน้าเบาๆ “ข้าเองก็เคยเป็นศิษย์พี่ใหญ่อยู่ช่วงหนึ่งเช่นกัน” ดวงตาของเล่อม่านเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย “ข้ามั่นใจว่าเราคงมีหัวข้อสนทนาที่เหมือนกันมากมาย” “ตัวอย่างเช่น?” หยางไค่มองเล่อม่านด้วยรอยยิ้ม เล่อม่านตอบ “ตัวอย่างเช่น ความบาดหมางควรได้รับการแก้ไขมากกว่าสะสาง ในความเห็นของข้า ข้อพิพาทนี้ไม่จำเป็นเลย เหตุใดศิษย์น้องไม่เพียงแค่ขอโทษศิษย์น้องหญิงกู้หรืออะไรทำนองนั้น? จากนั้นเราก็สามารถแลกเปลี่ยนอาวุธสงครามเป็นของขวัญหยกและแพรพรรณแทนได้ ท่านคิดว่าอย่างไร?” หยางไค่ส่ายหน้าแล้วกล่าว “ข้าไม่มีเจตนาจะก่อเรื่องในแดนสุขาวดีหลางหยาเลย เพียงแต่เหล่าสหายศิษย์ของท่านไม่ยอมฟังคำอธิบายของข้า” เล่อม่านกล่าว “แต่ท่านต้องยอมรับความผิดของท่านหากท่านทำผิดพลาด ในโลกนี้ เป็นเรื่องปกติที่ชายหญิงจะรักกัน หากท่านสามารถซื่อสัตย์ต่อศิษย์น้องหญิงกู้ได้ เหล่าศิษย์น้องชายและศิษย์น้องหญิงก็จะไม่สร้างความลำบากให้ท่าน ศิษย์น้องหญิงกู้อายุยังน้อยและเพิ่งเริ่มบ่มเพาะได้ไม่นาน ในสายตาของพวกเราเหล่าศิษย์พี่ชายและศิษย์พี่หญิง นางไม่ต่างอะไรกับเด็กสาวตัวเล็กๆ ไม่มีใครยอมให้นางต้องทนทุกข์กับความคับข้องใจใดๆ หากใครก็ตามทำผิดต่อนาง คนผู้นั้นก็จะเป็นศัตรูของเรา... อั่ก!” ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็พลันยกมือขึ้นกุมตาข้างหนึ่ง เขามองหยางไค่อย่างไม่น่าเชื่อ “ศิษย์น้อง ทำไมเจ้าถึงต่อยข้า? ข้ายังพูดไม่ทันจบ!” หยางไค่ยกหมัดที่ใหญ่เท่าหม้อขึ้นมาและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าขออภัย ข้าอดใจไม่ไหวจริงๆ เชิญท่านพูดต่อ” เล่อม่านเหลือบมองหยางไค่อย่างเคลือบแคลงก่อนจะพูดต่อ “ข้าได้ยินเรื่องของเจ้ากับชูฮวาชางมาแล้ว แต่มันไม่สำคัญ เจ้ายังไม่ได้ทำพิธีแต่งงานให้เสร็จสิ้น ดังนั้นเจ้าก็แค่เขียนจดหมายไปที่แดนสวรรค์ถ้ำเทวาหยิน-หยางเพื่อยกเลิกการแต่งงานนี้เสีย ชื่อเสียงของศิษย์แดนสวรรค์ถ้ำเทวาหยิน-หยางนั้นไม่ค่อยดีนัก ชูฮวาชางจะมาเทียบกับศิษย์น้องหญิงเล็กได้อย่างไร... อึ่ก... ทำไมเจ้าถึงต่อยข้าอีกแล้ว!?” เขากุมตาอีกข้างหนึ่งและบ่นอย่างไม่พอใจเล็กน้อย “เจ้าคิดจะฟังข้าให้จบไหม?” หยางไค่พุ่งไปข้างหน้าราวกับพยัคฆ์ร้ายกระโจนลงจากภูเขาพร้อมกับยิ้มกว้าง “ท่านพูดต่อไปได้เลย ข้าจะเริ่มโจมตีแล้ว...” เล่อม่านโกรธจัด “เช่นนั้นข้าก็เสียเปรียบอย่างใหญ่หลวงน่ะสิ!?” ขณะที่พูด เขาก็พุ่งเข้าปะทะกับการโจมตีของหยางไค่ พลังโลกของทั้งสองปะทะกัน และร่างของพวกเขาก็พันกันนัวเนียราวกับลูกข่าง ในชั่วขณะหนึ่ง พวกเขาทะยานขึ้นลง ซ้ายขวา การต่อสู้ของพวกเขาแผ่ขยายไปทั่วทุกทิศทางในความว่างเปล่า เสียงกึกก้องของการต่อสู้ดังขึ้นไม่ขาดสาย และคลื่นพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวก็แผ่กระจายไปทั่วโลก ร่างทั้งสองเคลื่อนไหวเร็วมากจนคนส่วนใหญ่มองไม่เห็นว่าการต่อสู้เป็นอย่างไร ไม่สามารถบอกได้ว่าใครกำลังได้เปรียบและใครกำลังเสียเปรียบ ทว่าในเวลาเพียงไม่กี่สิบลมหายใจ ร่างทั้งสองก็พลันแยกจากกัน คนหนึ่งยืนผงาดอย่างภาคภูมิใจ ขณะที่อีกคนหนึ่งทรุดลงในสภาพน่าสังเวช ผู้ชมต่างหันไปมองในทิศทางนั้นอย่างกระวนกระวาย แต่ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้เลือดในกายของพวกเขาเย็นเฉียบ คนที่ยืนตระหง่านอยู่ในความว่างเปล่าไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหยางไค่ ในทางกลับกัน คนที่ถูกซัดจนร่วงลงไปคือปรมาจารย์ที่แข็งแกร่งที่สุดภายใต้ระดับสวรรค์เปิดขั้นสูงในแดนสุขาวดีหลางหยา เล่อม่าน เสียงอันน่าสงสารของเล่อม่านดังมาจากระยะไกล “ข้าอาจจะเอาชนะเจ้าไม่ได้ แต่คำพูดของข้ามีเหตุผลและสมเหตุสมผล เจ้าจะยอมรับความผิดของเจ้าหรือไม่!?” หยางไค่ไม่สนใจเล่อม่านและกวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับพญาอินทรีกำลังจ้องมองฝูงหมาป่า ขณะที่เขาถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ยังมีใครอีกหรือไม่?” ความเงียบเข้าปกคลุม ไม่มีปรมาจารย์ระดับสวรรค์เปิดคนใดที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดตอบกลับมา แม้แต่ศิษย์พี่ใหญ่เล่อม่านก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหยางไค่ แล้วจะมีใครในหมู่ปรมาจารย์ระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกในแดนสุขาวดีหลางหยาที่สามารถเอาชนะเขาได้อีก? เมื่อคิดดูอีกครั้ง ในระหว่างการต่อสู้ระหว่างหยางไค่กับศิษย์พี่ใหญ่เล่อม่านก่อนหน้านี้ ผู้ชนะถูกตัดสินในเวลาไม่เกินสองสามสิบลมหายใจ! กล่าวอีกนัยหนึ่งคือช่องว่างระหว่างความแข็งแกร่งของพวกเขานั้นมหาศาล มิฉะนั้นคงเป็นไปไม่ได้ที่การต่อสู้จะจบลงอย่างรวดเร็วเช่นนี้ มันยากที่จะเชื่อว่าคนนอกจะสามารถหยิ่งผยองในบ้านของพวกเขาได้ถึงเพียงนี้ แต่น่าเสียดายที่หยางไค่แข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ ศิษย์ของแดนสุขาวดีหลางหยาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ความเศร้าโศก และความขุ่นเคือง ในการต่อสู้ครั้งนี้ แดนสุขาวดีหลางหยาได้เสื่อมเสียเกียรติอย่างถึงที่สุด “หึ! ในหมู่พวกเจ้าไม่มีใครกล้าสู้แล้วหรือไร?!” หยางไค่ประกาศอย่างโอหัง เหล่าปรมาจารย์ระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกในแดนสุขาวดีหลางหยาที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดต่างรู้สึกใบหน้ากระตุกเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น แต่เดิมพวกเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความขุ่นเคืองอยู่แล้ว แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับว่าคู่ต่อสู้นั้นทรงพลังอย่างแท้จริง ท้ายที่สุด เขาก็เอาชนะคนที่ได้รับการยอมรับว่าแข็งแกร่งที่สุดในระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกของนิกายได้อย่างเปิดเผย นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาทำได้เพียงสะกดกลั้นความโกรธไว้ไม่ว่าจะรู้สึกอัปยศเพียงใด อย่างไรก็ตาม บนเส้นทางแห่งยุทธะ โดยทั่วไปแล้วคนเราจะกล้าหาญขึ้นหลังจากได้รับความอัปยศ! ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าเด็กนี่กลับราดน้ำมันลงบนกองไฟ มันเป็นการไม่ให้เกียรติแดนสุขาวดีหลางหยามากเกินไปแล้ว พวกเขาจะทนต่อความอัปยศเช่นนี้ได้อย่างไร!? “ทุกคน บุกพร้อมกัน! ฆ่ามัน!” เสียงคำรามดังกึกก้องมาจากความว่างเปล่า และร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นพุ่งตรงเข้าหาหยางไค่ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความอาฆาต! ทันทีหลังจากนั้น ร่างที่สองก็ปรากฏขึ้น ตามด้วยร่างที่สามและสี่... หยางไค่เงยหน้าขึ้นและเห็นปรมาจารย์ระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกและขั้นที่ห้านับไม่ถ้วนกำลังพุ่งเข้าใส่เขา มีคนมาจากทุกทิศทาง และพวกเขาก็ล้อมรอบเขาอย่างแน่นหนาในชั่วพริบตา เขาเหงื่อตกทันทีเมื่อเห็นภาพนั้น ไม่ว่าเขาจะมองไปทางไหน ก็มีแต่ปรมาจารย์ระดับสวรรค์เปิดล้อมรอบเขาด้วยสีหน้าดุร้าย บางคนกำลังทุบกำปั้นลงบนฝ่ามือของตนเองอย่างข่มขู่พร้อมกับเสียงดังตุ้บๆ คนอื่นๆ กำลังยิ้มให้เขาอย่างดุร้ายขณะที่ใช้นิ้วปาดคอตัวเองในท่าทางที่คุกคามและชัดเจนอย่างยิ่ง บังคับตัวเองให้สงบลง หยางไค่ตะโกนอย่างชอบธรรม “สู้ตัวต่อตัวไม่ชนะ เลยคิดจะรุมข้าอย่างนั้นรึ... พวกเจ้าไม่ละอายใจบ้างหรือไร!?” แม้จะโกรธ แต่พวกเขาก็ยังคงเป็นศิษย์ของแดนสุขาวดีหลางหยา ดังนั้นเมื่อหยางไค่ตั้งคำถามกับพวกเขาเช่นนั้น หลายคนก็มีสีหน้าอับอาย มันเป็นความจริงเช่นนั้นจริงๆ ในเมื่อพวกเขาไม่สามารถเอาชนะเขาได้ตามลำพัง ก็ทำได้เพียงใช้จำนวนเข้าสู้ ชื่อเสียงของพวกเขาคงจะเสียหายหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป “มันเป็นคนไร้ยางอาย ทอดทิ้งสตรีหลังจากทำลายนางอย่างไม่ไตร่ตรอง! มันสมควรถูกลงทัณฑ์จากสาธารณชน!” ใครบางคนคำรามอย่างเกรี้ยวกราด “ใช่! ถูกต้อง! คนชั่วเช่นนี้ ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะลงทัณฑ์!” อีกคนหนึ่งพยักหน้าเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว “อย่าเสียเวลาพูดเรื่องไร้สาระกับมัน! บุกพร้อมกัน!” ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น เหล่าปรมาจารย์ระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกและขั้นที่ห้านับไม่ถ้วนก็พุ่งไปข้างหน้าพร้อมกันและถาโถมเข้าใส่หยางไค่จนมิดร่างในชั่วพริบตา พลังโลกปะทุขึ้นอย่างอลหม่าน เสียงหมัดและเท้าดังขึ้นไม่ขาดสาย แม้ว่าหลายคนจะถูกส่งกระเด็นถอยหลังไป แต่ช่องว่างที่เกิดขึ้นก็ถูกเติมเต็มอย่างรวดเร็วโดยคนอื่นๆ ใครบางคนที่เบียดเข้ามาจากข้างนอกไม่ได้ก็ร้อนใจจนกระโดดโลดเต้นไปมา ขณะที่พยายามจะเบียดเข้ามา เขายังตะโกนอีกว่า “ศิษย์พี่ทั้งหลาย ได้โปรดหลีกทางให้ข้าที! ให้ข้าได้ต่อยมันสักหมัดสองหมัดเพื่อระบายความโกรธด้วยเถิด!” หยางไค่ซึ่งกำลังถูกเตะและต่อยโดยฝูงชนที่ล้อมรอบเขารู้สึกราวกับว่าปอดของเขากำลังจะระเบิดด้วยความเดือดดาลเมื่อได้ยินคำพูดนั้น หากนี่คือการต่อสู้ถึงชีวิต เขาอาจต้องพบกับจุดจบที่เลวร้ายหลังจากถูกคนจำนวนมากล้อมรอบเช่นนี้ อย่างไรก็ตาม เขาก็อาจจะสามารถฆ่าฟันฝ่าวงล้อมนี้ออกไปได้ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร เขาจะต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอนในขณะที่แดนสุขาวดีหลางหยาต้องสูญเสียผู้คนไปนับไม่ถ้วน น่าเสียดายที่นี่ไม่ใช่การต่อสู้ถึงชีวิตจริงๆ ศิษย์ของแดนสุขาวดีหลางหยาอาจจะใช้วิธีที่ไม่น่าชม แต่พวกเขาก็ยั้งมือไว้ในเรื่องของพละกำลัง อย่าได้หลงกลไปกับท่าทีที่ดูกระตือรือร้นราวกับอยากจะสับหยางไค่เป็นล้านๆ ชิ้นเพื่อระบายความเกลียดชังในใจของพวกเขา เมื่อพวกเขาลงมือจริงๆ กลับไม่มีใครโจมตีอย่างรุนแรงหรือถึงตาย พลังที่อยู่เบื้องหลังหมัดและเท้านั้นทำได้เพียงแค่ทำให้เขาได้รับบาดแผลภายนอกเท่านั้น อย่างไรก็ตาม มันก็เพียงพอที่จะสั่งสอนเขาได้ การเตะและต่อยยังคงดำเนินต่อไป และไม่อาจบอกได้ว่าหยางไค่โดนไปกี่หมัดกี่เท้าในแต่ละช่วงเวลาที่ผ่านไป โชคดีที่มันไม่สำคัญมากนักเนื่องจากเขามีเกราะเกล็ดมังกรคอยป้องกันตัวเองอยู่ เสื้อผ้าเหล่านี้คือการสำแดงรูปของเกล็ดมังกรของเขา ดังนั้นคุณสมบัติในการป้องกันของมันจึงไม่ธรรมดา เพียงแต่ว่าเขาไม่สามารถปกป้องใบหน้าของตนเองได้ บางคนที่ไร้ยางอายหน่อยก็จะเล็งไปที่ช่องว่างที่เห็นได้ชัดนี้โดยเฉพาะ และหมัดที่กระแทกเข้ามาก็ทำให้เขาเห็นดาวหมุนวนอยู่ในดวงตา