บทที่ 4764 – นี่คือการปล้น --- **ผู้แปล: ศิลาวิน** **ตรวจทาน: PewPewLazerGun** **บรรณาธิการ: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys** --- ‘ในเมื่อหลี่หยวนหวังต้องการทำให้สถานการณ์นี้ปั่นป่วน ข้าก็จะสนองให้สมใจ! แต่ข้าไม่ยอมถูกใช้เป็นเครื่องมือโดยไม่ได้อะไรตอบแทน ในเมื่อเขาเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ก็อย่าหาว่าข้าไร้น้ำใจที่ตอบโต้อย่างสาสม!’ ถึงกระนั้น การปล้นแหวนมิติจากยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ก็ดูจะเกินไปหน่อย แม้แต่หยางไค่เองก็ยังไม่กล้าทำถึงขนาดนั้น เขาเพียงแค่พูดเพื่อข่มขู่ศิษย์พี่จ้าวและคนอื่นๆ ใช้กลยุทธ์รุกเพื่อถอยเท่านั้น ครู่ต่อมา หยางไค่ก็บรรลุข้อตกลงกับทั้งสามคนได้ ศิษย์พี่จ้าวถลึงตาใส่หยางไค่อย่างเกรี้ยวกราดและคำราม “เจ้ามันบ้าไปแล้ว!” หยางไค่ตวาดอย่างหมดความอดทน “เลิกคร่ำครวญได้แล้ว ทุกคนส่งมอบวัตถุดิบลำดับที่หกมาหนึ่งชุด หรือสิ่งของที่มีมูลค่าเท่ากัน! หากใครปฏิเสธ ข้าจะจับพวกเจ้าแขวนประจานบูชาสวรรค์บนเขตแดนวิญญาณนั่น!” พลางพูด เขาก็หยิบท่อนไม้ไร้กิ่งก้านออกมาจากที่ไหนสักแห่ง ถือไว้ตรงหน้าราวกับกำลังถือเสาธง ที่สำคัญ เขตแดนวิญญาณที่เขาเอ่ยถึงนั้นไม่ใช่ที่อื่นใด แต่เป็นสถานที่พำนักของเหล่าศิษย์แดนสุขาวดีหลางหยารุ่นเยาว์ ศิษย์พี่จ้าวและคนอื่นๆ สัมผัสได้ถึงรสขมปร่าในลำคอ ราวกับได้กัดกินผลน้ำเต้าขม ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งเกินต้านทาน พวกเขาก็ไร้หนทางต่อสู้ หากถูกมัดติดกับท่อนไม้บนเขตแดนวิญญาณที่อยู่ห่างไกล คงไม่แคล้วต้องถูกศิษย์น้องนับไม่ถ้วนในแดนสุขาวดีหลางหยาจับจ้อง แล้วพวกเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนได้อีก? วัตถุดิบลำดับที่หกหนึ่งชุดนั้นมีมูลค่ามหาศาล หากแปลงเป็นโอสถเปิดสวรรค์ก็น่าจะได้อย่างน้อยหนึ่งร้อยล้านเม็ดต่อคน ถึงกระนั้น ราคานี้ก็ยังเป็นสิ่งที่ยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ลำดับที่หกจากแดนสุขาวดีหลางหยาพอจะจ่ายไหว เมื่อเทียบศักดิ์ศรีกับทรัพย์สินแล้ว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอย่างแรกย่อมสำคัญกว่ามาก ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้หยางไค่ยังวางแผนจะปล้นแหวนมิติของพวกเขาไปทั้งหมด หากเขาทำเช่นนั้นจริง ความสูญเสียของพวกเขาย่อมหนักหนาสาหัสกว่านี้มากนัก ดังนั้น แม้ราคาที่เขาเสนอนี้จะสูงลิ่ว แต่ก็ไม่ได้สูงเกินกว่าที่ทั้งสามจะยอมรับได้ ทั้งสามสบตากัน ก่อนจะทยอยหยิบวัตถุดิบออกมามอบให้หยางไค่ หยางไค่ฉีกยิ้มกว้าง “ศิษย์พี่ทุกท่านช่างมีน้ำใจงามยิ่ง ศิษย์น้องซาบซึ้งในความกรุณานี้เหลือเกิน!” ทั้งสามคนมีสีหน้าเย็นชา ไม่เอ่ยคำใดขณะนั่งขัดสมาธิเพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ หยางไค่เดินไปข้างหน้าได้หลายก้าว ก่อนจะทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เขาล้วงหาของในแหวนมิติอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็โยนโอสถวิญญาณให้คนละเม็ด “นี่คือโอสถรักษาที่หลอมโดยแดนสุญญตาของข้า สรรพคุณค่อนข้างดีทีเดียว พวกศิษย์พี่น่าจะลองดู!” “นี่ต้องจ่ายเงินด้วยหรือไม่?” หนึ่งในยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ลำดับที่หกเอ่ยถามอย่างระแวดระวัง เห็นได้ชัดว่ายังขยาดไม่หายจากการถูกปล้นเมื่อครู่ หยางไค่ครุ่นคิดชั่วขณะ “ถ้าท่านต้องการ ข้าก็ตั้งราคาให้ได้” สีหน้าของยอดฝีมือผู้นั้นพลันมืดครึ้ม อยากจะตบปากตัวเองนัก หยางไค่ระเบิดเสียงหัวเราะ “ข้าล้อเล่น ศิษย์พี่โปรดวางใจ หยางผู้นี้ก็เป็นคนมีเหตุผล ในเมื่อข้าได้รับค่าตอบแทนที่เหมาะสมแล้ว ย่อมไม่สร้างปัญหาให้พวกท่านอีก” กล่าวจบ เขาก็โคจรหลักแห่งมิติ และร่างของเขาก็พลันเลือนหายไปจากสายตา เมื่อแน่ใจว่าหยางไค่จากไปแล้ว ศิษย์พี่จ้าวและอีกสองคนก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกันอย่างโล่งอก ทั้งสามคนไม่อาจเข้าใจได้ว่าเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ทั้งที่มันเป็นคำสั่งของท่านเจ้าสำนักที่ให้ใช้หยางไค่เป็นเป้าหมายของการฝึก แต่สุดท้าย นอกจากจะพ่ายแพ้ย่อยยับแล้ว พวกเขายังถูกฉกชิงวัตถุดิบลำดับที่หกไปอย่างบิดเบี้ยวอีกด้วย มันช่างน่าเจ็บใจนัก! ทั้งสามมองโอสถรักษาในมือราวกับมองซี่โครงไก่ที่ไร้รสชาติ แดนสุขาวดีหลางหยามีนักปรุงยาของตนเอง และคุณภาพของโอสถวิญญาณที่หลอมขึ้นก็ย่อมไม่ธรรมดา ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงไม่สนใจผลิตภัณฑ์จากภายนอกนัก ทว่าปฏิเสธไม่ได้เลยว่าโอสถวิญญาณเม็ดนี้ได้มาด้วยต้นทุนที่สูงลิ่ว การจะโยนทิ้งไปก็ดูน่าเสียดายยิ่งนัก ศิษย์พี่จ้าวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายเขาก็กัดฟันโยนโอสถวิญญาณเข้าปาก ชั่วครู่ต่อมา เขาก็อุทานด้วยความประหลาดใจ “คุณภาพของโอสถวิญญาณเม็ดนี้... ยอดเยี่ยมอย่างน่าทึ่ง!” ศิษย์น้องอีกสองคนเมื่อได้ยินก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จึงรีบกินโอสถวิญญาณตามเข้าไป ก่อนจะพบว่าเป็นจริงดังที่ศิษย์พี่จ้าวกล่าว สรรพคุณของโอสถเม็ดนี้ไม่ด้อยไปกว่าโอสถวิญญาณที่หลอมโดยแดนสุขาวดีหลางหยาเลยแม้แต่น้อย ศิษย์พี่จ้าวมองอย่างครุ่นคิด “ดูเหมือนว่าแดนสุญญตาจะมีนักปรุงยาที่มีทักษะน่าประทับใจ!” เขาหารู้ไม่ว่าทักษะการปรุงยาของทั้งจักรพรรดิโอสถเทวะและเซี่ยหนิงฉางได้พัฒนาไปอย่างก้าวกระโดดหลังจากที่พวกเขาก้าวขึ้นสู่ขอบเขตเปิดสวรรค์ลำดับที่หก ทั้งสองได้หลอมรวมผนึกแห่งเต๋าผ่านวิถีแห่งการปรุงยามาตั้งแต่ต้น ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมชาติที่พวกเขาจะมีความได้เปรียบที่ไม่เหมือนใครในด้านการปรุงยา พลันปรากฏร่างของหยางไค่ขึ้นหน้าเรือนไผ่แห่งหนึ่ง เขาไม่ได้มีเจตนาอื่นใดในการมาที่นี่ เหตุผลหลักคือเพื่อแจ้งให้กู้พ่านทราบว่าเขาปลอดภัย นับตั้งแต่เธอถูกสองพี่น้องฝาแฝดลักพาตัวไปเมื่อหลายวันก่อน ก็ไม่มีการติดต่อระหว่างกันเลย แม้แต่ข้อความในลูกปัดสื่อสารก็เห็นได้ชัดว่ามีคนอื่นปลอมเป็นเธอส่งมา ภายในเรือนไผ่ กงซุนรื่อหัวนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่บวมปูดและเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ กงซุนเยว่หัวกำลังช่วยทายาให้เขา แต่ทุกสัมผัสก็ทำให้เขาร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด เขากรีดร้องและสาปแช่ง “ไอ้สารเลวพวกนั้นมันน่าชังนัก! ข้าอุตส่าห์ส่งข่าวให้ด้วยความหวังดี แต่ทำไมพวกมันถึงมาซ้อมข้า!?” คนกลุ่มนั้นบุกเข้ามาโดยไม่พูดไม่จาหรือถามไถ่อะไรเลย และจากไปทันทีหลังจากซ้อมเขาเสร็จ เมื่อต้องทนทุกข์กับความคับแค้นใจนี้โดยเปล่าประโยชน์ ปอดของเขาก็แทบจะระเบิดออกมาด้วยความโกรธ เช่นเดียวกัน กงซุนเยว่หัวก็โกรธเคือง “คราวหน้า เราจะสั่งสอนพวกมันทีละคน!” ในขณะเดียวกัน กู้พ่านก็นั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ แม้เธอจะพอเข้าใจสถานการณ์อยู่บ้าง แต่ก็ไม่อยู่ในฐานะที่จะพูดอะไรได้ ในตอนนั้นเอง ปราณที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นด้านนอกเรือนไผ่ในทันใด เธอลุกขึ้นยืนทันที ผลักประตูออกไป และเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “ศิษย์พี่หยาง ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” หยางไค่ส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไร ศิษย์น้อง ไม่ต้องกังวล!” เมื่อได้ยินเสียงของเขา กงซุนรื่อหัวก็พรวดพราดออกมาจากด้านหลังกู้พ่านและจ้องมองหยางไค่อย่างเดือดดาล “เจ้าเด็กนี่ กล้าดียังไงถึงโผล่หน้ามาที่นี่?” หยางไค่เหลือบมองสภาพบวมปูดฟกช้ำของกงซุนรื่อหัว เขาประหลาดใจจนกะพริบตาปริบๆ พลันหยิบโอสถวิญญาณเม็ดหนึ่งออกมาคีบไว้ระหว่างนิ้ว โบกไปมาแล้วเอ่ยถาม “ศิษย์พี่ ข้ามีโอสถรักษาอาการบาดเจ็บชั้นดีอยู่กับตัว รับประกันว่ารักษาได้ทุกอาการ สนใจสักเม็ดหรือไม่?” กงซุนรื่อหัวชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่เข้าใจเหตุผลเบื้องหลังการกระทำของหยางไค่ จึงส่ายหน้าอย่างงุนงง “ไม่!” “ไม่ ไม่ ไม่! ท่านต้องการสิ ศิษย์พี่!” หยางไค่ยืนกราน “ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องการ!” กงซุนรื่อหัวตอบอย่างหมดความอดทน ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก “ทะ... ท่าน... ท่านจะทำอะไร!?” *ตูม ตูม ตูม...* หลังจากเสียงดังสนั่นหวั่นไหว กงซุนรื่อหัวก็พบว่าตัวเองนอนกองอยู่บนพื้นในสภาพที่ย่ำแย่กว่าเดิม ในทางกลับกัน หยางไค่ยังคงคีบโอสถรักษาไว้ระหว่างนิ้ว เขาย่อตัวลง มองไปที่กงซุนรื่อหัวแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มจริงใจและเปี่ยมสุข “ศิษย์พี่ ข้าจะถามแค่ครั้งเดียว ท่านต้องการโอสถเม็ดนี้... หรือว่าต้องการโอสถเม็ดนี้?” กงซุนรื่อหัวแทบจะหลั่งน้ำตา! เรื่องทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นเมื่อกลุ่มศิษย์พี่น้องบุกเข้ามาซ้อมเขาโดยไม่เลือกหน้า เขาเพิ่งจะทายาเสร็จและรอยบวมบนใบหน้ายังไม่ทันยุบ หยางไค่ก็โผล่มาซ้อมเขาซ้ำอีก! [ข้าคือยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ลำดับที่หก! ไม่น่าเชื่อว่าจะถูกซ้อมถึงสองครั้งในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม! โลกนี้ยังมีความยุติธรรมหลงเหลืออยู่อีกหรือ!] ในตอนนี้ เขารู้สึกราวกับว่าตนเองคือยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ลำดับที่หกที่น่าสงสารที่สุดในโลก “ต้องการ ต้องการ!” เขาพยักหน้าซ้ำๆ ด้วยกลัวว่าสถานการณ์จะเลวร้ายลงหากเขากล้าพูดคำว่า ‘ไม่’ อีกครั้ง มันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี เหตุใดจึงมีคนบนโลกนี้มายัดเยียดโอสถรักษาให้เขาด้วยกำลัง? นี่มันความคิดแบบไหนกัน? รอยยิ้มของหยางไค่กว้างขึ้นอีกขณะยื่นมือออกไป “โปรดชำระด้วยวัตถุดิบลำดับที่หกหนึ่งชุด หรือสิ่งของที่มีมูลค่าเทียบเท่า!” กงซุนรื่อหัวหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ “นี่มันปล้นกันชัดๆ!” หยางไค่ครุ่นคิดชั่วขณะ แล้วพยักหน้าเห็นด้วย “ท่านพูดถูก นี่คือการปล้น!” [เขายอมรับ! ไม่น่าเชื่อว่าเขายอมรับมัน!] กงซุนรื่อหัวตะลึงงันในความอหังการของหยางไค่ในทันที แม้แต่กงซุนเยว่หัวก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดริมฝีปากสีแดงสดของเธอ ดวงตาที่งดงามเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ “เร็วเข้า! อย่าชักช้า!” หยางไค่เร่ง กงซุนรื่อหัวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเขาก็นึกถึงความแข็งแกร่งอันน่าสะพรึงกลัวและท่วมท้นที่หยางไค่แสดงออกมาเมื่อครู่ เขายอมรับว่าแม้จะร่วมมือกับน้องสาวของเขา สองคนก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหยางไค่ แค่ถูกซ้อมจนย่ำแย่ก็แย่พอแล้ว แต่ถ้าน้องสาวของเขาต้องโดนแบบเดียวกัน เธอย่อมไม่อาจเงยหน้าสู้ใครได้อีก เพราะอย่างไรเธอก็เป็นสตรี เขาถอนหายใจอย่างหนัก ยอมรับความพ่ายแพ้ “ข้าแพ้แล้ว เจ้าเด็กน้อย อย่าได้ลำพองใจไปนัก ในแดนสุขาวดีหลางหยามีผู้มีความสามารถมากมาย สักวันหนึ่งจะต้องมีคนเอาชนะเจ้าได้แน่!” หยางไค่ยิ้มเยาะให้กงซุนรื่อหัว “ข้าจะรอ!” กงซุนรื่อหัวแค่นเสียงเย็นชา หยิบวัตถุดิบจำนวนหนึ่งออกจากแหวนมิติแล้วส่งให้หยางไค่ เพื่อเป็นการตอบแทน หยางไค่ก็โยนโอสถรักษาเข้าปากกงซุนรื่อหัวโดยตรง เขาลุกขึ้นยืนและหันไปมองกงซุนเยว่หัวที่ยืนอยู่ด้านหลังกู้พ่านตลอดเวลา เขายิ้มกว้าง เผยให้เห็นคมเขี้ยวสีขาวราวไข่มุกที่ส่องประกายเย็นเยียบ กงซุนเยว่หัวหน้าซีดเผือด “ศิษย์น้อง ท่านยังมีโอสถรักษาอาการบาดเจ็บอีกหรือไม่? ศิษย์พี่ขอซื้อหนึ่งเม็ดด้วย!” หยางไค่พยักหน้าซ้ำๆ “ข้าชอบที่ศิษย์พี่เป็นคนมีเหตุผลและพูดคุยง่ายเช่นนี้ ข้ามีโอสถรักษาอาการบาดเจ็บเหลือเฟือ รับรองว่าสามารถตอบสนองความต้องการของท่านได้แน่นอน ศิษย์พี่ต้องการกี่เม็ดหรือ?” “ฮะๆ...” เธอหัวเราะแห้งๆ “เม็ดเดียวก็พอแล้ว” ครู่ต่อมา ทั้งสินค้าและเงินตราก็ถูกแลกเปลี่ยนกัน หยางไค่ยิ้มอย่างมีความสุขและเสนอขายเป็นครั้งสุดท้าย “ศิษย์พี่ หากในอนาคตท่านต้องการโอสถรักษาอาการบาดเจ็บอีก โปรดมาหาข้าได้เลย!” “แน่นอน แน่นอน!” เธอรีบตอบรับ จากนั้นเขาก็หันไปมองกู้พ่าน “ศิษย์น้องกู้ ข้าจะมาเยี่ยมท่านอีกครั้งเมื่อเสร็จธุระแล้ว” กู้พ่านตอบอย่างจริงจัง “ศิษย์พี่ โปรดดูแลตัวเองด้วย” กงซุนรื่อหัวและกงซุนเยว่หัวมองกู้พ่านอย่างพูดไม่ออก [ในเวลานี้ คนที่เจ้าควรเป็นห่วงไม่ใช่ไอ้คนแซ่หยางนั่น! เจ้าควรจะห่วงศิษย์พี่ศิษย์น้องของเจ้ามากกว่าไม่ใช่หรือ? เจ้าจะแสดงออกว่าเข้าข้างคนนอกอย่างโจ่งแจ้งเกินไปแล้ว!? ใครจะรู้ว่าหลังจากนี้จะมีศิษย์พี่น้องร่วมสำนักต้องตกเป็นเหยื่ออีกกี่คน?] แม้พวกเขาจะสามารถส่งข้อความไปแจ้งเตือนคนอื่นๆ เกี่ยวกับสถานการณ์ได้ แต่ตามคำสั่งก่อนหน้านี้ของหลี่หยวนหวัง พวกเขาทั้งสองได้ถูกคัดออกจากการฝึกนี้แล้ว อีกทั้งหากส่งข้อความไปในตอนนี้ ก็จะถูกสงสัยว่าโกงได้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่พอใจอย่างยิ่งกับการกระทำของหยางไค่ แต่ด้วยศักดิ์ศรีของยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ลำดับที่หกแห่งแดนสุขาวดีหลางหยา ไม่ว่าจะเป็นศิษย์พี่จ้าวและผู้ติดตามสองคน หรือพี่น้องตระกูลกงซุน พวกเขาก็ยอมรับความจริงอย่างเงียบๆ ว่าตนเองถูกคัดออกจากเกมแล้ว และไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวอีกต่อไป หยางไค่ซุ่มซ่อนตัวอยู่เงียบๆ บนยอดเขตแดนวิญญาณรูปสามเหลี่ยมแห่งหนึ่ง การฝึกฝนของแดนสุขาวดีหลางหยาครั้งนี้ทั้งหมดเกิดขึ้นโดยที่เขาไม่รู้ตัว ในฐานะเป้าหมายสูงสุดของการฝึก เขาต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ลำดับที่หกทั้งหมดในแดนสุขาวดีหลางหยาด้วยพลังของเขาเพียงลำพัง แม้เขาจะครอบครองพละกำลังที่ไม่ธรรมดา แต่เขาก็ไม่กล้าอ้างว่าตนเองจะเป็นผู้ที่ได้หัวเราะเป็นคนสุดท้ายในเหตุการณ์นี้ ทว่ามันก็เป็นไปได้ที่เขาจะฉกฉวยผลประโยชน์บางอย่างได้ในระหว่างนี้ ในปัจจุบัน เขาควบคุมเมืองดาราขนาดใหญ่สองแห่งในอาณาเขตแห่งความว่างเปล่าและอาณาเขตสวรรค์เบื้องสูง รวมถึงแดนสุขาวดีจักรวาลและถ้ำสวรรค์จักรวาลอีกหลายแห่งในสวรรค์แหลกสลาย นอกจากนี้ เขายังได้รับการสนับสนุนจากทรัพยากรในอาณาเขตยิ่งใหญ่แห่งใหม่อีกด้วย ถึงกระนั้น ก็คงไม่มีใครเคยบ่นว่ามีทรัพยากรมากเกินไป วัตถุดิบลำดับที่หกคนละหนึ่งชุด โดยมียอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ลำดับที่หกหลายร้อยคนในแดนสุขาวดีหลางหยา! หากทุกคน ‘ซื้อ’ โอสถรักษาจากเขาสักเม็ด ผลประโยชน์ที่เขาจะได้รับย่อมมากมายมหาศาลอย่างแน่นอน ที่สำคัญกว่านั้น เตาหลอมเทวะแห่งโชคชะตาต้องการวัตถุดิบจำนวนมหาศาล มันเป็นหลุมลึกที่ไม่มีวันเต็มไม่ว่าจะทุ่มทรัพยากรลงไปมากเท่าใดก็ตาม นั่นคือเหตุผลที่ทำให้หยางไค่เปี่ยมไปด้วยแรงจูงใจในขณะนี้