Chapter 4763 – A Sudden Turn of Events

เผยแพร่เมื่อ 11 เม.ย. 2569 13:35

## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **ตอนที่ 4763 – เหตุพลิกผันฉับพลัน** **ผู้แปล**: Silavin & Tia **ผู้ตรวจสอบการแปล**: PewPewLazerGun **บรรณาธิการและผู้พิสูจน์อักษร**: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys ใต้ผืนน้ำแห่งทะเลสาบ หยางไค่กลั้นลมหายใจและรวมสมาธิ คิ้วขมวดมุ่น รัศมีของยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดทั้งสามที่อยู่เบื้องบนนั้นเปรียบดั่งแสงสว่างเจิดจ้าในคืนอันมืดมิด เขาจะไม่รับรู้ได้อย่างไร? ‘ตำแหน่งของข้าถูกเปิดเผยแล้วงั้นหรือ? ไม่น่าจะเป็นไปได้ ข้าไม่ได้เผยช่องโหว่ใดๆ สามคนนี้คงจะเตร็ดเตร่อยู่แถวนี้ด้วยเหตุผลอื่น’ ภายใต้สถานการณ์ปัจจุบัน เขาไม่กล้าเคลื่อนไหวอย่างผลีผลาม เขาไม่คุ้นเคยกับดินแดนและผู้คนในแดนสวรรค์หลางหยา การหาที่ซ่อนใหม่จึงไม่ใช่เรื่องง่าย หากเขาถูกพบที่นี่ เขาก็จำเป็นต้องหลบหนีต่อไป พลังโลกที่ค่อนข้างคุ้นเคยพลันปะทุขึ้นอย่างรุนแรงจากเบื้องบน ทันใดนั้น หยางไค่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าน้ำในทะเลสาบกำลังเดือดพล่านอย่างบ้าคลั่ง มวลน้ำลอยขึ้นสู่เบื้องบนพร้อมกันราวกับมีพลังลึกลับที่มองไม่เห็นกำลังดึงมันขึ้นไป ในชั่วพริบตา น้ำทั้งหมดในทะเลสาบก็ลอยค้างอยู่กลางอากาศ เผยให้เห็นทิวทัศน์เบื้องล่างอย่างชัดเจน สูงขึ้นไปบนท้องฟ้า พลังโลกของศิษย์พี่จ้าวผันผวนอย่างรุนแรง เขากำลังชูมือขึ้นเหนือศีรษะด้วยท่วงท่าอันองอาจ เป็นที่ประจักษ์ว่าความผิดปกติในทะเลสาบนั้นเกิดจากเคล็ดวิชาลับที่เขาใช้ แม้ทะเลสาบจะกว้างใหญ่ แต่การกระทำเช่นนี้ก็ไม่ได้ยากเย็นสำหรับยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกเช่นเขา ศิษย์น้องทั้งสองที่อยู่ด้านข้างต่างเอ่ยยกย่องศิษย์พี่จ้าวอย่างใหญ่โต “ศิษย์พี่จ้าว ท่านน่าทึ่งมาก!” “ฝีมือของท่านช่างแข็งแกร่งทรงพลังยิ่งนัก ศิษย์พี่จ้าว! ศิษย์น้องผู้นี้ประทับใจอย่างแท้จริง!” ศิษย์พี่จ้าวยืนเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจเช่นเคย แต่ก็ตอบกลับอย่างถ่อมตน “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เป็นเพียงลูกไม้เล็กน้อยเท่านั้น...หืม?” ยังไม่ทันจะพูดจบประโยค สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ก้นทะเลสาบ มีร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่งกำลังยืนจ้องมองมาที่เขาอย่างเงียบงัน ในขณะเดียวกัน ศิษย์น้องอีกสองคนก็สังเกตเห็นหยางไค่เช่นกัน ทั้งสองทั้งประหลาดใจและดีใจพลางตะโกนขึ้นว่า “สติปัญญาของศิษย์พี่จ้าวนั้นไร้ขอบเขตโดยแท้! ไอ้สารเลวนั่นซ่อนตัวอยู่ที่นี่จริงๆ!” ณ ก้นทะเลสาบ หยางไค่รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ‘ข้าซ่อนตัวอย่างมิดชิดถึงเพียงนี้ พวกเจ้าหาข้าเจอได้อย่างไรกัน? ไม่คิดจะให้ข้าได้มีชีวิตที่สงบสุขเลยหรือไร! ข้ามายังแดนสวรรค์หลางหยาเพียงเพื่อจัดการเรื่องเผ่าหมึกและคนที่ถูกพลังหมึกครอบงำเท่านั้น ข้าไปก่อกรรมทำเข็ญอะไรไว้ ถึงต้องมาประสบเคราะห์กรรมเช่นนี้!?’ เมื่อมองไปยังตัวต้นเรื่องที่รู้จักกันในนามศิษย์พี่จ้าว หยางไค่ก็เปี่ยมไปด้วยความขุ่นเคือง! ศิษย์พี่จ้าวพลันเกิดลางสังหรณ์อันเลวร้าย แต่ก่อนที่เขาจะได้ทันมีปฏิกิริยา เขาก็เห็นหยางไค่ค่อยๆ เหวี่ยงหมัดออกมาในทิศทางของเขา **“หมัดโคทะลวง!”** *ปุ...* จักรวาลน้อยของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง โลหิตสดๆ พวยพุ่งออกจากปาก และรัศมีพลังของเขาก็อ่อนยวบลงในบัดดล ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนี้...ช่างดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด... “ศิษย์พี่จ้าว!” ศิษย์น้องทั้งสองที่อยู่ใกล้ๆ ต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็น ก่อนที่เสียงของพวกเขาจะทันดังไปไกล มวลน้ำในทะเลสาบที่ถูกเคล็ดวิชาลับของศิษย์พี่จ้าวตรึงไว้กลางอากาศก็โหมกระหน่ำลงมา นี่เป็นผลมาจากการที่จักรวาลน้อยของเขาถูกโจมตีด้วยหมัดโคทะลวงของหยางไค่ จักรวาลน้อยของเขาสั่นสะเทือนอย่างหนักจนพลังโลกไม่อาจไหลเวียนได้อย่างราบรื่น เมื่อมวลน้ำมหาศาลโหมกระหน่ำลงมา ดูเหมือนว่าทั้งเกาะวิญญาณจะสั่นสะเทือนจากแรงปะทะ ร่างของหยางไค่ทะลวงผ่านม่านน้ำที่ตกลงมา พุ่งเข้าหาศิษย์พี่จ้าวพร้อมกับไอสังหารอันเย็นเยียบ สีหน้าของศิษย์พี่จ้าวเปลี่ยนไปอย่างมากขณะตะโกนว่า “ระวัง!” เขาพยายามดิ้นรนเพื่อระดมพลังโลกและเหวี่ยงหมัดเข้าใส่หยางไค่ น่าเสียดายที่เนื่องจากจักรวาลน้อยของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เขาจึงไม่อาจรวบรวมพลังได้แม้แต่จะเทียบเท่ากับยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่ห้าด้วยซ้ำ หยางไค่ยกมือขึ้นปัดป้องการโจมตีอย่างง่ายดาย พร้อมกันนั้นก็ซัดหมัดตรงเข้าที่ใบหน้าของศิษย์พี่จ้าวเต็มๆ พลังอันรุนแรงปะทุขึ้น ในครรภ์สายตาของศิษย์พี่จ้าวพร่าเลือนไปด้วยดวงดาว ขณะที่ร่างของเขาร่วงหล่นสู่พื้นราวกับอุกกาบาตตกจากฟ้า ปฏิกิริยาของศิษย์น้องทั้งสองซึ่งเป็นยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกนั้นไม่เชื่องช้า เมื่อศิษย์พี่จ้าวถูกโจมตี พวกเขาก็เข้าจู่โจมจากทั้งสองด้านพร้อมกัน โดยใช้เคล็ดวิชาลับและทักษะเทวะที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ในเวลาอันสั้น ระดมทุกสิ่งที่มีเข้าใส่หยางไค่ หยางไค่หันขวับไปมองคนที่อยู่ทางซ้ายและแสยะยิ้มอย่างดุร้าย ภายใต้สายตาที่ไม่เชื่อของอีกฝ่าย เขาพุ่งรับการโจมตีนั้นตรงๆ เพื่อร่นระยะเข้าไปใกล้! ยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกผู้นั้นตกตะลึงถึงแก่น! ระหว่างพวกเขามิได้มีความแค้นลึกถึงขั้นเอาชีวิต ดังนั้นเขาจึงได้ออมมือในการโจมตี แต่ถึงกระนั้น แม้จะออมแรงไว้ เขาก็ยังเป็นยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หก ยอดฝีมือธรรมดาทั่วไปไม่อาจรับการโจมตีของเขาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ แต่ถึงกระนั้น หยางไค่กลับรับการโจมตีตรงๆ โดยไม่สะทกสะท้าน สีหน้าของเขาแทบจะไม่เปลี่ยนไปเลยด้วยซ้ำ ดังนั้น ยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกจึงสงสัยว่าเขาอาจจะออมมือมากเกินไป พลังของเคล็ดวิชาลับของเขาอาจไม่แสดงผลออกมาเต็มที่ แต่ก่อนที่ความคิดนั้นจะทันก่อตัวเสร็จสิ้น หมัดหนึ่งก็กระแทกเข้าที่ท้องน้อยของเขา พลังอันน่าสะพรึงกลัวเกินจะบรรยายได้ระเบิดออก เขาถึงกับงอตัวลงด้วยความเจ็บปวดในทันที ใบหน้าซีดเผือด **“ลงไปซะ!”** หยางไค่พลิกตัวกลับและเตะเหยื่อของเขาลงสู่พื้น ร่างของชายผู้นั้นกระแทกลงข้างๆ ศิษย์พี่จ้าวที่หมดสติไปแล้ว เมื่อได้เห็นชะตากรรมอันโหดร้ายของศิษย์พี่ทั้งสอง ยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกที่เหลืออยู่จะยังคงไม่ตระหนักถึงความแข็งแกร่งของหยางไค่ได้อย่างไร? ในความสิ้นหวัง เขาไม่กล้าแม้แต่จะออมแรงและกระตุ้นพลังแห่งจักรวาลน้อยของเขาอย่างบ้าคลั่ง ฝ่ามือของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเงาฝ่ามือนับไม่ถ้วนปกคลุมทั่วท้องฟ้า โถมเข้าใส่หยางไค่ หยางไค่ไม่สนใจการโจมตีและพุ่งเข้าใส่ยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกผู้นั้น เขากระโจนเข้าหาชายคนนั้นโดยตรง และตอบโต้การโจมตีอย่างง่ายดายภายใต้สายตาที่หวาดผวาของอีกฝ่าย ทั้งสองเข้าปะทะกัน พลังโลกของพวกเขาชนกันอย่างดุเดือด ทว่าทันทีที่พวกเขาแลกเปลี่ยนกระบวนท่ากัน ยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกก็รู้สึกถึงลางร้ายในทันที รากฐานจักรวาลน้อยของเขาอ่อนแอกว่าอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด การต่อสู้อย่างบ้าบิ่นเช่นนี้ย่อมจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของเขาอย่างแน่นอน แต่น่าเสียดายที่เขาตกอยู่ในสภาวะขี่หลังเสือแล้วลงไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะหลบหนีจากหยางไค่ได้ในตอนนี้ สามกระบวนท่าต่อมา ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนตายและร่างของเขาก็เริ่มโงนเงน ห้ากระบวนท่าต่อมา เขาก็เริ่มเห็นดาว จักรวาลน้อยของเขาสั่นสะเทือนอย่างควบคุมไม่ได้เหมือนอาคารโบราณที่เพิ่งประสบแผ่นดินไหว ด้วยเหตุนี้ ความสามารถในการต่อสู้ของเขาจึงลดลงอย่างต่อเนื่อง **“เจ้าก็ลงไปด้วยอีกคน!”** หยางไค่ตะโกนลั่นและฝ่ามือของเขาก็กระแทกลงมา ยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและร่วงหล่นลงสู่พื้นโดยตรง การตกของเขาสร้างหลุมขนาดใหญ่ขึ้น เขานอนอยู่กลางหลุมนั้น ไม่อาจหาแรงขยับตัวได้เลย เมื่อมองขึ้นไปยังชายหนุ่มที่กำลังลอยลงมาจากท้องฟ้า ยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกทั้งสามแห่งแดนสวรรค์หลางหยาที่นอนเรียงรายเคียงข้างกันบนพื้น ก็บังเกิดความรู้สึกซับซ้อนอย่างสุดจะพรรณนา พวกเขาทั้งหมดเป็นยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หก แต่อีกฝ่ายกลับเอาชนะพวกเขาทั้งสามได้ด้วยตัวคนเดียวในเวลาอันสั้นเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงว่ามันเป็นชัยชนะที่ขาดลอยอย่างท่วมท้น ทุกฝ่ายต่างออมมือเนื่องจากไม่ได้เป็นการต่อสู้ชี้เป็นชี้ตาย แต่ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการต่อสู้จริง ทั้งสามก็มั่นใจว่าพวกเขาคงไม่รอดไปได้ดีกว่านี้ ‘เขาเป็นยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกจริงๆ หรือ? มียอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกที่ทรงพลังเช่นนี้ด้วยหรือ? เป็นไปได้อย่างไร?!’ หยางไค่ลงมายืนอยู่เบื้องหน้าคนทั้งสามและประสานมือไว้ข้างหลัง มองลงมายังพวกเขาจากเบื้องบน เขาเลียริมฝีปากและถามว่า “เหตุใดพวกท่านต้องทำเช่นนี้ด้วยเล่า ศิษย์พี่ทุกท่าน? ปล่อยให้ข้าซ่อนตัวอยู่ข้างล่างอย่างปลอดภัยมันจะตายหรือไร? เหตุใดต้องบีบให้ข้าต้องเผยตัวออกมาด้วย?” ยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดสองคนมีสีหน้าละอายใจ แต่ศิษย์พี่จ้าวยังคงแน่วแน่ แม้ว่าเขาจะนอนอยู่บนพื้น แต่ศีรษะของเขายังคงเชิดขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ได้มองตรงไปยังหยางไค่และเพียงแค่เหลือบมองด้วยหางตา หยางไค่สังเกตเห็นท่าทีของศิษย์พี่จ้าวและสงสัย ‘เขาดื้อรั้นขนาดนี้เชียวหรือ?’ เมื่อคิดดูอีกที บุคคลผู้นี้ได้ต่อสู้กับหยางไค่มาแล้วสองครั้ง ทั้งสองครั้งเขาได้รับบาดเจ็บจากเคล็ดวิชาหมัดโคทะลวงก่อนที่จะได้ทำอะไรเสียอีก เป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะรู้สึกขุ่นเคืองอยู่ภายใน ท้ายที่สุดแล้ว เป็นที่เข้าใจได้ว่าศิษย์ของถ้ำสวรรค์และแดนสวรรค์นั้นย่อมมีความภาคภูมิใจในความแข็งแกร่งของตนเองอยู่บ้าง ในขณะนั้นเอง ตราศิษย์ที่ห้อยอยู่รอบเอวของทั้งสามก็พลันสั่นสะเทือนพร้อมกับคลื่นพลังงานอ่อนๆ พวกเขารีบตรวจสอบข้อความ และในอีกไม่กี่อึดใจต่อมา ศิษย์พี่จ้าวก็ถอนหายใจและกล่าวว่า “พวกเราพ่ายแพ้แล้ว ดังนั้นพวกเราจะถอนตัว บัดนี้เป็นต้นไป พวกเราจะไม่สร้างปัญหาให้เจ้าอีก” “ถอนตัวจากอะไร?” หยางไค่ขมวดคิ้วมุ่น ศิษย์พี่จ้าวตอบว่า “ท่านประมุขสำนักออกคำสั่ง...” “ศิษย์พี่จ้าว!” หนึ่งในยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดที่อยู่ใกล้ๆ รีบขัดจังหวะ ผู้ที่สามารถจับกุมหยางไค่ได้สำเร็จจะได้รับโอกาสเข้าฝึกฝนในโลกเบญจธาตุ นั่นคือคำสั่งที่ออกโดยตรงจากประมุขสำนัก แต่ดูเหมือนว่าหยางไค่จะไม่รู้เรื่องนี้ ในเมื่อเขาไม่รู้ ก็เป็นการดีกว่าที่จะปล่อยให้เขาไม่รู้ต่อไป ท้ายที่สุด หากข่าวแพร่ออกไปว่ายอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกทั้งหมดในแดนสวรรค์หลางหยาระดมพลต่อต้านคนเพียงคนเดียวในดินแดนของตนเอง แดนสวรรค์หลางหยาย่อมต้องเสียหน้าอย่างมหาศาลแน่นอน หยางไค่เหลือบมองคนที่พูดก่อนหน้านี้ จากนั้นจึงหันไปมองศิษย์พี่จ้าวอย่างครุ่นคิด “พวกท่านกำลังปิดบังอะไรข้าอยู่ใช่หรือไม่?” คนที่พูดก่อนหน้านี้รีบปฏิเสธ “ไม่! ไม่ใช่! ไม่มีอะไร! ศิษย์น้องหยาง ท่านเข้าใจผิดแล้ว!” “อย่างนั้นหรือ?” หยางไค่แสยะยิ้มอย่างดุร้าย จากนั้น เขาทำมือข้างหนึ่งเป็นหมัด และอีกข้างเป็นฝ่ามือ ก่อนจะใช้ฝ่ามือตบลงบนหมัดของตนเอง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังทื่อๆ ขณะที่เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาพวกเขา “พวกเราแพ้แล้ว เจ้าจะทำอะไรกับพวกเราอีก?” ทั้งสามคนหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ครู่ต่อมา หยางไค่ยืนอยู่เบื้องหน้าชายสามคนที่ใบหน้าบวมปูดและฟกช้ำและคำรามผ่านไรฟัน “หลี่หยวนหวัง ข้าจะเอาคืนเจ้าให้ได้!” เขาไม่เคยคาดคิดว่าหลี่หยวนหวังจะใช้เขาเป็นหินลับมีดเพื่อฝึกฝนศิษย์ของแดนสวรรค์หลางหยา หลี่หยวนหวังถึงกับออกคำสั่งว่าผู้ที่สามารถจับกุมหยางไค่ได้จะได้รับสิทธิ์เข้าฝึกฝนในโลกเบญจธาตุเป็นรางวัล นี่เป็นสิ่งที่ทำให้หยางไค่ฉงนใจมาตลอดช่วงนี้ หลังจากซ่อนตัวอยู่สองสามวัน ดูเหมือนว่าเหตุการณ์นี้กำลังจะคลี่คลายและสิ่งต่างๆ กำลังจะจบลงอย่างสงบ แต่ตรงกันข้ามกับที่คาดไว้ พายุก็กลับโหมกระหน่ำขึ้นอีกครั้งด้วยเหตุผลบางอย่าง จำนวนคนที่ตามหาเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังกระตือรือร้นมากกว่าเดิม ปรากฏว่าหลี่หยวนหวังคือผู้ที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง! โอกาสที่จะได้ฝึกฝนภายในโลกแหล่งกำเนิดน้อยนั้นเป็นโอกาสที่ล้ำค่าอย่างยิ่งแม้แต่ในถ้ำสวรรค์และแดนสวรรค์ เมื่อมีรางวัลเช่นนี้เป็นเดิมพัน ยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดจะไม่ทุ่มสุดตัวได้อย่างไร? อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่หยางไค่ไม่เข้าใจ ‘หลี่หยวนหวังรู้เหตุผลที่แท้จริงที่ข้ามายังแดนสวรรค์หลางหยา ในเมื่อเขารู้ แล้วทำไมเขาถึงทำเช่นนี้? การสืบสวนอย่างเงียบๆ ไม่ดีกว่าหรือ? หรือว่า... เขากำลังพยายามกวนน้ำให้ขุ่น? แบบนั้นจะง่ายต่อการทำให้ปลาสับสนและจับพวกมันทั้งหมดในคราวเดียว!’ ในทันใดนั้น หยางไค่ก็เข้าใจความคิดและความตั้งใจของหลี่หยวนหวัง ‘ถึงกระนั้น บอกข้าล่วงหน้าสักหน่อยมันจะตายหรือไร!? เจ้าออกคำสั่งโดยไม่บอกอะไรข้าเลยสักคำ! หากไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่งของข้า คนที่นอนหน้าบวมปูดอยู่บนพื้นคงจะเป็นข้าแทน!’ คำสั่งของหลี่หยวนหวังไม่อาจถูกปิดบังได้ ไม่ช้าก็เร็วหยางไค่ก็ต้องรู้ความจริง ด้วยเหตุนี้เอง ศิษย์พี่จ้าวและอีกสองคนจึงได้เปิดเผยเรื่องนี้ให้หยางไค่ทราบ เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานด้วยน้ำมือของเขาอีก ถึงกระนั้น หลี่หยวนหวังก็ได้ออกคำสั่งอีกฉบับหนึ่งเมื่อครู่นี้ ผู้ที่พ่ายแพ้ต่อหยางไค่จะต้องถอนตัวและไม่สามารถเข้าร่วมการฝึกนี้ได้อีก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคำสั่งนี้เป็นประโยชน์ต่อหยางไค่ ท้ายที่สุดแล้วเขาไม่สามารถฆ่าศิษย์ของแดนสวรรค์หลางหยาได้ ดังนั้นแม้ว่าเขาจะเอาชนะพวกเขาได้ พวกเขาก็สามารถฟื้นตัวและกลับมาใหม่ได้ หากเป็นเช่นนั้น มันก็จะกลายเป็นวงจรที่ไม่สิ้นสุด ‘เขาวางแผนที่จะให้ข้าต่อสู้กับยอดฝีมือระดับสวรรค์เปิดขั้นที่หกทั้งหมดในแดนสวรรค์หลางหยาเลยหรือไร!?’ ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าหยางไค่จะสามารถค้นพบบางสิ่งในกระบวนการต่อสู้ได้หรือไม่ แต่นั่นคือสิ่งที่หลี่หยวนหวังตั้งเป้าไว้อย่างไม่ต้องสงสัย! ไม่ใช่ว่านี่ไม่ใช่วิธีที่ถูกต้อง แต่... หยางไค่ก็อดรู้สึกไม่พอใจอย่างมากไม่ได้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขารู้สึกเหมือนถูกใช้เป็นเครื่องมือ ใครก็ตามที่อยู่ในสถานการณ์ของเขาคงไม่พอใจกับความคิดนี้เช่นกัน เมื่อจับจ้องไปที่ศิษย์พี่จ้าวและอีกสองคน หยางไค่ก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้และแสยะยิ้มออกมา ทั้งสามคนถูกหยางไค่ทุบตีอย่างหนักจนตอนนี้พวกเขาหวาดผวา ดังนั้นพวกเขาจึงสั่นสะท้านด้วยความกลัวโดยไม่รู้ตัวภายใต้สายตาที่ดูเหมือนนักล่าของเขา ศิษย์พี่จ้าว ในฐานะหัวหน้ากลุ่ม รวบรวมความกล้าและถามอย่างระแวดระวัง “เจ้าต้องการอะไร?” หยางไค่ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “ไม่ต้องกังวลไป ท่านคือศิษย์พี่จ้าวใช่หรือไม่? แหวนมิติของท่านดูงดงามยิ่งนัก ข้าชอบมันมาก! ขอดูหน่อยได้หรือไม่?” ศิษย์พี่จ้าวถึงกับเบิกตากว้างกับคำพูดนั้น ‘นี่มันปล้นกันซึ่งๆ หน้าชัดๆ!?’ ทรัพย์สมบัติส่วนใหญ่ของเขาถูกเก็บไว้ในแหวนมิติ หากเขาถูกปล้นทุกสิ่งทุกอย่างไป แล้วเขาจะเอาชีวิตรอดต่อไปได้อย่างไร? ดังนั้น เขาจึงรีบกุมแหวนมิติของเขาไว้และตะโกนว่า “อย่าแม้แต่จะคิด!” --- **Silavin**: พูดตามตรงนะ ผมว่ามันค่อนข้างไร้สาระที่ผู้เขียนเปลี่ยนความหายากของวัสดุระดับหก

React

พูดคุย