บทที่ 458: ตอนที่ 86 - วงกลมสี่เหลี่ยม (5) ยูจุงฮยอกเตรียมพร้อมที่จะชัก [ดาบอสูรฟ้าทมิฬ] ของเขาทันที หาก ‘นักวางแผนลึกลับ’ คิดจะทำอะไรโง่ๆ แต่ผิดคาดอย่างยิ่ง อีกฝ่ายกลับตอบกลับมาอย่างง่ายดาย ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่ได้ใช้สุรเสียงที่แท้จริงของตนด้วยซ้ำ “เจ้าพูดถูก ข้าติดอยู่ในนี้” น้ำเสียงที่แท้จริงและบริสุทธิ์ของเขาดังขึ้นเป็นครั้งแรก นั่นกระตุ้นให้ยูมีอาตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใส “ขอให้พี่ชายของฉันช่วยปลดปล่อยสิคะ เขาเก่งสุดยอดไปเลยนะ?” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา แต่เขากลับส่ายศีรษะช้าๆ เป็นคำตอบ “....ข้าไม่อาจจากสิ่งนี้ไปได้” “อะไรนะคะ? ทำไมล่ะ?” ‘นักวางแผนลึกลับ’ ไม่ได้ตอบกลับ “เดี๋ยวนะคะ หรือว่าพี่ชายของฉันทำอะไรคุณ? เขาขู่คุณด้วยคำพูดน่ากลัวๆ ใช่ไหมคะ??” “....ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น” “ไม่ใช่เหรอคะ? แล้วมันอะไรกันล่ะ?” นักวางแผนไม่ตอบอีกครั้ง เขาเอาแต่จ้องมองยูมีอาอย่างเงียบงัน จ้องมองเป็นเวลานานแสนนาน... ไปยังคนเพียงคนเดียวที่ไม่มีตัวตนอยู่อีกต่อไปแล้วสำหรับเขา และเป็นครั้งแรก... รอยยิ้มจางๆ ได้ก่อตัวขึ้นบนริมฝีปากของเขา “เพราะข้าเลือกที่จะอยู่ที่นี่เอง” ยูจุงฮยอกเห็นรอยยิ้มนั้นและพูดอะไรไม่ออก ยูมีอายังคงวุ่นวายอยู่กับการถามว่าเขาหมายความว่าอย่างไร ในขณะที่นักวางแผนได้แต่จ้องมองเธอกลับไปอย่างเงียบๆ เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น และฝ่ามือของเขาก็ซ้อนทับกับของเธอผ่านม่านโปร่งใสบางๆ ขนาดมือของพวกเขานั้นใกล้เคียงกันอย่างน่าประหลาด ฝ่ามือทั้งสองนี้อาจซ้อนทับกันได้หลังจากข้ามผ่านกาลเวลาและมิติ แต่พวกมันจะไม่มีวันได้สัมผัสกันอย่างแท้จริง “เอ๊ะ? อืม...” ในตอนนั้นเอง ยูมีอากะพริบตาช้าๆ และเริ่มโอนเอนเล็กน้อย “ทำไมฉันง่วงอย่างนี้....?” ร่างของเธอค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น ยูจุงฮยอกพุ่งเข้าไปประคองเธอไว้ในอ้อมแขนทันที “เจ้าสารเลว แกทำอะไรลงไป...?!” [[....ข้าแค่ช่วยให้เธอฝันดีเท่านั้น]] ยูจุงฮยอกพินิจดูน้องสาวตัวน้อยของเขา แน่นอนว่าร่างจุติของเธอไม่มีอาการผิดปกติใดๆ ไม่เลย... เธอเพียงแค่หลับลึก พร้อมกับละเมอพูดคุยเรื่องที่จับใจความไม่ได้อย่างแผ่วเบา เช่น "วอลเลย์บอลชายหาด" และ "ปาร์ตี้ปลาหมึก" เป็นต้น เขามองไปยัง ‘นักวางแผนลึกลับ’ ด้วยสีหน้าซับซ้อน ไม่ว่าอีกฝ่ายจะอ่อนแอลงเพียงใด การใช้ยูมีอาเป็นเครื่องมือจะช่วยให้เขาหลบหนีจากสถานการณ์นี้ได้อย่างง่ายดาย ทว่าเขากลับไม่ทำเช่นนั้น เขาเพียงจ้องมองใบหน้าที่หลับใหลของเด็กสาวด้วยความโหยหา... “....เกิดอะไรขึ้นกับมีอาในโลกของเจ้า?” [[เธอยังมีชีวิตรอด]] เขาตอบทันที [[และก็ตายเช่นกัน]] นั่นก็เป็นคำตอบที่ฉับพลันไม่แพ้กัน “นั่นมันหมายความว่ายังไงกัน.....” ทันทีที่ยูจุงฮยอกอ้าปาก เขาก็พลันเข้าใจความหมายของคำตอบเหล่านั้น ดังนั้น เขาจึงหุบปากลงทันที ประกายไฟที่ดูราวกับกำลังร่ำไห้ร่ายระบำอยู่รอบๆ อย่างแผ่วเบา ภายใต้หลักการของ [ทฤษฎีฟิล์มที่ขาดการเชื่อมต่อ] ความทรงจำของทั้งสองตัวตนสั่นสะท้าน และเรื่องเล่าของพวกเขาก็เปลี่ยนผัน ⸢ในเส้นโลกหนึ่ง ยูมีอารอดชีวิตมาได้เป็นเวลานาน แม้กระทั่งหลังจากที่เขาตายไปแล้ว⸥ โลกของชายผู้มีชีวิตอยู่ถึง 1864 ชาติ—มันจะเป็นโลกแบบไหนกันแน่? ⸢ทว่า ในอีกเส้นโลกหนึ่ง เธอกลับเสียชีวิต⸥ ผู้หวนคืนอาจมีชีวิตอยู่ใน ‘ปัจจุบัน’ มากกว่าใครๆ ในโลกหล้า แต่ในความเป็นจริง เขาเป็นเพียงภูตผีแห่งอดีต เป็นตัวตนที่ต้องก้าวไปสู่รอบต่อไปเพราะล้มเหลวในการเปลี่ยนแปลงอดีตที่ผ่านมา รอบที่ 0, 1, 2, 3, 4..... และ 1863 ตัวตนนี้ไม่ใช่ ‘ยูจุงฮยอก’ จากรอบการย้อนกลับใดๆ เหล่านั้น แต่เขาคือ ‘ยูจุงฮยอก’ ที่เป็นของทุกโลก บุรุษผู้แบกรับโลกทั้งหมดไว้เป็นภาระของตน และนั่นคือเหตุผลที่เขาเป็นยูจุงฮยอก... ยิ่งกว่ายูจุงฮยอกคนอื่นๆ ทั้งปวง [[เจ้ากำลังสงสารข้างั้นรึ]] “ใครจะไปทำเรื่องแบบนั้นกับ.....” [[เจ้าเชื่อว่าชีวิตของข้ามันน่าสังเวชหรือ?]] ยูจุงฮยอกไม่แน่ใจว่านั่นเป็นความเห็นใจรูปแบบหนึ่งที่มุ่งตรงมาที่ตัวเขาเองหรือไม่ คมดาบของ [ดาบอสูรฟ้าทมิฬ] ที่เขากำแน่นสั่นสะท้านอย่างแผ่วเบา ทำไมเขาถึงลังเลในตอนนี้? เขามาไกลถึงขนาดนี้แล้ว ยังมีอะไรให้ต้องลังเลอีก? เพียงเพราะได้ยินเรื่องราวในอดีตของเจ้าสารเลวคนนี้เพียงเล็กน้อยงั้นหรือ... ‘นักวางแผนลึกลับ’ เปิดริมฝีปาก [[เจ้ารู้หรือไม่? เคยมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งอยู่ตู้หน้าสุดของรถไฟใต้ดินที่ต้องตายในทุกๆ รอบของการย้อนกลับ]] คำถามนั้นดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ยูจุงฮยอกนึกถึงเหตุการณ์บนรถไฟใต้ดินขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ฉากทัศน์แรกสุด... การเผชิญหน้ากับขุมนรกครั้งแรกที่เขาต้องประสบทุกครั้งไป ทว่า ยูจุงฮยอกไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเด็กหนุ่มคนนั้นเลย เพราะในตอนนั้นมีคนมากมายเกินไปที่ต้องตายในลักษณะเดียวกัน [[ระหว่างที่ข้าย้อนกลับไปหลายต่อหลายครั้ง ข้าพยายามจะป้องกันความตายของเขา แต่มันเป็นไปไม่ได้]] “.....” [[เขาเป็นเด็กหนุ่มจริงๆ อายุน้อยกว่าลีฮยอนซองเสียอีก แต่ถึงกระนั้น เด็กเช่นนั้นก็ยังต้อง 'พิสูจน์คุณสมบัติ' ของตน ตลอดทั้ง 1863 ชีวิต เด็กคนนั้นไม่เคยแม้แต่จะต่อสู้ได้อย่างสมศักดิ์ศรีและต้องตาย เขาตาย, และตาย, และตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า]] ยูจุงฮยอกไม่อาจเอื้อนเอ่ยวาจาใดๆ ได้ นักวางแผนถามเขาอีกครั้ง [[ระหว่างชายที่ย้อนกลับไป 1863 ครั้ง กับเด็กที่ต้องตายซ้ำๆ 1863 ครั้งโดยไม่มีความทรงจำใดๆ เจ้าคิดว่าใครน่าสังเวชกว่ากันจริงๆ?]] “นั่นมัน....” สิ่งที่นักวางแผนกำลังจะสื่อก็คือ—ความสงสารของเจ้านั้นไร้ความหมาย ไร้ค่าโดยสิ้นเชิง ถึงกระนั้น ยูจุงฮยอกก็ยังไม่อาจยอมรับมันได้โดยง่าย จริงอยู่ที่การเปรียบเทียบความสำคัญของความทุกข์ที่แตกต่างกันนั้นไม่มีความหมาย แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า ‘ความทุกข์’ ไม่มีอยู่จริง [[<ธารดวงดาว> พยายามทำให้ชีวิตของทุกคนกลายเป็น ‘กี-ซึง-จอน-กยอล’ (บทนำ-พัฒนา-จุดหักเห-บทสรุป) แต่ชีวิตไม่เคยเป็นเช่นนั้น ไม่เลย... มันคือสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลที่สามารถจบลงได้ทุกเมื่อ ไม่ว่าจะเป็น ‘กี (บทนำ)’, ‘ซึง (การพัฒนา)’ หรือแม้กระทั่งระหว่าง ‘จอน (จุดสุดยอด)’ ก็ตาม และนั่นคือเหตุผลที่ว่า แม้ชีวิตของข้าจะจบลงที่นี่ มันก็ไม่ควรจะเป็นเรื่องน่าประหลาดใจ]] เด็กหนุ่มจากรถไฟใต้ดินคนนั้นแสดงสีหน้าแบบเดียวกับชายผู้นี้หรือไม่? ยูจุงฮยอกไม่อาจบอกได้ ‘นักวางแผนลึกลับ’ จ้องมองกลับมาที่เขาด้วยดวงตาที่เงียบสงบและนิ่งงัน ยูจุงฮยอกจ้องกลับเข้าไปในดวงตาคู่นั้นเป็นเวลายาวนานที่สุด ก่อนจะเบือนสายตาหนีพร้อมกับลด [ดาบอสูรฟ้าทมิฬ] ลง “.....เจ้าจะต้องเห็นความตายของเด็กคนนั้นเป็นครั้งที่ 1864 หากเจ้าย้อนกลับไปอีกครั้ง” ในที่สุด เขาก็เก็บดาบกลับเข้าฝัก นี่อาจเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด ถึงกระนั้น ยูจุงฮยอกก็ได้ตัดสินใจแล้ว บางทีเขาเองก็อาจไม่คาดคิดว่าจะมีการตัดสินใจเช่นนี้ เพราะ ‘นักวางแผนลึกลับ’ ยังคงนิ่งเงียบไปเป็นเวลานาน [[ดูเหมือนว่าเจ้าจะได้รับอิทธิพลจากคิมดกจามามากทีเดียว]] “หุบปากของเจ้าซะ ข้าสามารถฆ่าคนอย่างเจ้าได้ทุกเมื่อ....” ปราณหลายสายกำลังใกล้เข้ามา เสียงเรียกหาเขาก็ดังขึ้น เป็นคิมดกจาและฮันซูยอง พร้อมด้วยผู้คนของ <คณะคิมดกจา> [[แม้จะขัดใจที่ต้องยอมรับ แต่ขอบอกไว้อย่างหนึ่งว่าเส้นโลกนี้แตกต่างจากทุกเส้นที่ข้าเคยผ่านมา เป็นไปได้ว่าเจ้าและกลุ่มของเจ้าอาจได้เห็นสิ่งที่อยู่เหนือ ‘กำแพง’ นั้นจริงๆ]] “...” [[แต่ก็อย่าคาดหวังลมๆ แล้งๆ ว่าเจ้าจะได้เห็นบทสรุปที่ปรารถนา และอีกอย่าง—ถึงแม้ว่าบทสรุปนั้นจะไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการในตอนแรกก็ตาม....]] สุรเสียงที่แท้จริงของนักวางแผนค่อยๆ แผ่วลง เปลือกตาของเขาค่อยๆ ปิดลง เขากำลังจมดิ่งสู่ห้วงนิทราอันล้ำลึกอีกครั้ง ทันทีที่คิมดกจาปรากฏตัวออกมาจากพงไม้ นักวางแผนก็กล่าวถ้อยคำสุดท้ายที่เขาต้องการจะพูดจนจบ [[....อย่าได้คิดว่าโลกนี้เป็นรอบที่ล้มเหลว]] * “เราเล่นวอลเลย์บอลชายหาดกัน” นั่นคือคำตอบของยูมีอาหลังจากที่ผมถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ “ฉันบอกแล้วไงคะว่าเราย่างปลาหมึกกัน แล้วฉันก็เล่นวอลเลย์บอลชายหาดกับพี่ชายของฉัน หรือว่าคนขี้เหร่มักจะมีพลังความเข้าใจต่ำกว่าคนอื่นคะ?” ผมอยากจะบอกเธอว่ามีสามอย่างที่ผิดในคำพูดของเธอ หนึ่ง เราไม่ได้อยู่ใกล้ทะเล สอง ผมไม่ได้ขี้เหร่ และพลังความเข้าใจของผมก็.... “....เอาเถอะ เดาว่าคงไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นที่นี่สินะ” ฮันซูยองพึมพำอย่างโล่งอก เป็นความจริง เราไม่เห็นร่องรอยว่ายูจุงฮยอกก่อเรื่องอะไรเลย และ ‘นักวางแผนลึกลับ’ ก็ยังคงติดอยู่ในห้วงนิทราอันล้ำลึก ผมนำนักวางแผนกลับเข้าไปใน [เฟอร์ราร์กินีระดับ X-grade] มีบางอย่างที่ไม่ค่อยสบอารมณ์ผมเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะไปซักไซ้ผู้รับผิดชอบ “เอาล่ะ ทุกคนมารวมกันตรงนี้เร็ว! มาเริ่มก่อกองไฟกันเถอะ!” เปลวไฟลุกโชนขึ้นอย่างหนาแน่นและส่องสว่างความมืดมิดของที่ตั้งแคมป์ เวลากำลังใกล้เข้าสู่เที่ยงคืน ตอนนั้นเองที่ผมนึกถึงเรื่องสำคัญบางอย่างขึ้นมาได้ “ด-เดี๋ยวก่อน! ฉากทัศน์ของฉันยังไม่....!” บ้าจริง ผมลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลยเพราะมัวแต่พะวงกับยูจุงฮยอก ผมได้ยินเสียงบียูฮัมเพลง “บา-อัท บา-อัท” อยู่เหนือศีรษะ [ระยะเวลาของฉากทัศน์สิ้นสุดลง!] ผมจะถูกฆ่าตายแบบนี้จริงๆ เหรอ? [ฉากทัศน์ย่อย - ‘วันหยุดของเหล่าคนงาน’ ได้สิ้นสุดลงแล้ว!] [คุณต้องแก้ไขเรื่องร้องเรียนทั้งหมด 5 เรื่อง] [ปัจจุบันคุณได้แก้ไขเรื่องร้องเรียนไปแล้ว 1 เรื่อง] [คุณได้แก้ไขเรื่องร้องเรียนของพนักงานทั้งหมดแล้ว] [เรื่องเล่าใหม่ที่เกี่ยวข้องกับ <คณะคิมดกจา> กำลังถูกสร้างขึ้น] ....เอ๊ะ? “จริงจังเลยนะนาย เหมือนลืมสติไว้ที่ไหนสักแห่ง....” ฮันซูยองพึมพำขณะจ้องมองใบหน้าด้านข้างของผม พรรคพวกกำลังหัวเราะคิกคักพลางมองมาที่ผม ตอนนั้นเองที่ผมนึกถึงคำตอบของพวกเขาได้ทุกครั้งที่ผมพยายามจะคุยด้วย – ฉันไม่มีเรื่องร้องเรียนอะไรเป็นพิเศษ นั่นเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ? “ที่นี่ไม่มีใครโทษนายหรอกน่า” น้ำเสียงที่ไม่สนใจไยดีของฮันซูยองแผ่ออกไป เรานั่งล้อมวงซึมซับไออุ่นจากกองไฟโดยไม่พูดอะไรอีก ผมคิดว่าผมสัมผัสได้ถึงหัวใจของพวกเขาที่บรรจุอยู่ในความเงียบงันนี้ และนั่นก็ทำให้อารมณ์ของผมพลุ่งพล่านขึ้นมาด้วยเหตุผลบางอย่าง จองฮีวอนกล่าวเสริมขึ้นมา “อืม แต่ถ้าจะให้หาเรื่องคุยกับนาย ฉันก็พอจะนึกออกเรื่องหนึ่งนะ แต่มันไม่ใช่เรื่องร้องเรียนหรอก...” แม้ว่าจะมีกองไฟอุ่นๆ อยู่ตรงหน้า แต่ทำไมความหนาวเยือกถึงแล่นไปทั่วสันหลังของผมในตอนนั้นกันนะ? “ยังไงซะ วันนี้เราก็ได้พักผ่อนกันเต็มที่จริงๆ แต่ดูเหมือนจะมีบางคนไม่ได้พักเลยนะ” ยูซังอาพูดขึ้น และลีจีฮเยก็พูดต่อจากเธอ “แต่ว่า มันจะจบแบบนี้เหรอ? เราจะไม่จุดเทียนแล้วเริ่มสะอึกสะอื้น หรือเขียนอะไรลงบน 'กระดาษโรลลิ่ง' กันเหรอ?” “นี่ไม่ใช่ทัศนศึกษาจริงๆ สักหน่อย จะทำไปทำไม? อีกอย่าง กระดาษ....” ขณะที่ฟังคำโต้กลับของฮันซูยอง ผมก็เริ่มคิด ‘กระดาษโรลลิ่ง’ ที่เขียนโดยเธองั้นเหรอ.... นั่นอาจจะน่าสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว ฮันซูยองหยุดพูดกะทันหันแล้วมองมาที่ผมก่อนจะถามคำถาม “อยากให้ฉันเขียนให้แผ่นหนึ่งไหมล่ะ?” “ไม่เท่าไหร่หรอก เราไม่ใช่เด็กๆ กันแล้ว” “เดี๋ยวก่อนนะ นายไม่ได้บอกเหรอว่าไม่เคยมีเพื่อนแล้วก็ไม่เคยไป 'กิจกรรมรับน้อง' ด้วย? งั้นเดาว่านายคงไม่เคยได้รับมาก่อนสินะ” หากพลังงานทางใจสำรองของผมลดลงระหว่างทริปนี้ มันก็เป็นความผิดของฮันซูยองล้วนๆ สมาชิกบางคนของ <คณะคิมดกจา> ที่มีความมุ่งมั่นแรงกล้าได้ซื้อปากกาและกระดาษแผ่นใหญ่จาก [ห่อสารพัดของโดคคาบิ] ไปแล้ว เอาจริงดิ พวกโดคคาบิโลภมากถึงขนาดคิดเหรียญกับของแบบนี้ด้วยเหรอ...? ยูจุงฮยอกที่นั่งอยู่ตรงข้ามผมอีกฝั่งของกองไฟดูเหมือนจะโกรธเช่นกัน “ข้าจะไม่เข้าร่วมเรื่องพรรค์นี้” ....แม้ว่าเหตุผลที่เขาโกรธจะดูแตกต่างจากของผมก็ตาม กระนั้น การได้เห็นพรรคพวกของผมรวมตัวกันอย่างใกล้ชิดและขีดเขียนลงบนกระดาษก็ทำให้ผมมีมุมมองใหม่ๆ ต่อสิ่งต่างๆ มันเหมือนกับว่านี่เป็นงานสังสรรค์การเขียนสำหรับคิมดกจาผู้ยากไร้และไร้เพื่อน ขณะที่ทุกคนกำลังเขียนชื่อลงบนกระดาษและส่งต่อกันไป ลีกิลยองก็ยกมือขึ้นมาทันที “พี่ฮยอง ผมซื้อนี่มาจาก [ห่อสารพัดของโดคคาบิ] ยิงมันได้ไหมครับ?” ชินยูซึงเห็นของเล่นในมือของเด็กชายและสีหน้าของเธอก็สว่างขึ้นทันที “เอ๊ะ? นั่นมันไม่ใช่ของแบบเดียวกับที่คนยิงกันแถวแม่น้ำฮันเหรอ?” “ใช่ ผมจำได้เลยซื้อมันมา” “ให้ฉันลองบ้างสิ!” “ไม่มีทาง เธอไปซื้อของเธอเองสิ มันตั้ง 2,000 เหรียญนะ” สิ่งที่ลีกิลยองกำลังถืออยู่คือ ‘เฮลิคอปเตอร์ร่มชูชีพ’ ผมเคยเห็นมันสองสามครั้งมาก่อนเช่นกัน มันเป็นของเล่นที่เมื่อคุณดึงเชือกที่ติดอยู่อย่างแรงแล้วปล่อย มันจะบินขึ้นไปบนฟ้าพร้อมกับเปล่งแสงเจิดจ้า ของเล่นของเขาดูจะพิเศษหน่อยๆ เพราะมันมีปีกขนาดใหญ่สี่ปีกที่มีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยม ....นอกจากเรื่องอื่นแล้ว ไอ้นั่นมันราคา 2,000 เหรียญเลยเหรอ?? “เอาล่ะ ผมจะยิงแล้วนะ!” ลีกิลยองยิง ‘เฮลิคอปเตอร์ร่มชูชีพ’ ขึ้นไปในอากาศ ของเล่นบินสูงขึ้นและขณะที่หมุนวนอย่างรุนแรง มันก็ย้อมรอบข้างให้สว่างไสวด้วยแสงเจิดจ้า แสงกระจายตัวราวกับดอกไม้ไฟที่กำลังแตกกระจาย แม้ว่าพวกเขาควรจะคุ้นเคยกับภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจกว่านี้มาก แต่ทั้งกลุ่มก็ยังคงมองดูด้วยความประทับใจอย่างแท้จริง ปีกสี่เหลี่ยมของเฮลิคอปเตอร์หมุนอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นวงกลม ผมคิดว่ามันดูเหมือนประตูมิติ ประตูมิติที่นำไปสู่โลกที่เราเคยอาศัยอยู่ เราอาจจะไม่สามารถกลับไปได้อีกแล้ว แต่ถึงกระนั้น ผมก็รู้สึกถึงความคิดถึงโลกใบนั้นจากมัน ประมาณตอนนั้นเองที่ข้อความระบบดังก้องขึ้นมา [ร่างจุติ ‘ลีกิลยอง’ ได้ใช้ไอเทม ‘เฮลิคอปเตอร์ร่มชูชีพ (จอภาพออพติคอลขนาดใหญ่พิเศษ)’!] ปีกที่กำลังหมุนของเฮลิคอปเตอร์ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุดก็เปลี่ยนรูปร่างเป็นหน้าจอขนาดมหึมา ลีจีฮเยขมวดคิ้วอย่างหนัก “อะไรกันเนี่ย มันคือแผงโฮโลแกรมนี่? ตอนนี้เราต้องมาดูฉากทัศน์แม้แต่ในที่แบบนี้ด้วยเหรอ?” “ลีกิลยอง นายได้อ่านคู่มือการใช้งานก่อนที่จะ....” “ม-ไม่ครับ ผมคิดว่ามันเป็นแค่เฮลิคอปเตอร์ ก็เลย....” ทันทีที่เด็กชายพยายามจะแก้ตัว แผ่นดินไหวเล็กน้อยก็สั่นสะเทือนบริเวณนั้นทันที สีหน้าของพรรคพวกแข็งทื่อในบัดดล “คราวนี้มันเรื่องบ้าอะไรอีก....?” พร้อมกับคำพูดของฮันซูยอง เราทุกคนต่างจดจ่อความสนใจไปที่หน้าจอบนอากาศ และเมื่อเราทำเช่นนั้น เราก็เข้าใจสาเหตุของแผ่นดินไหว ก่อนอื่นเลย มันไม่ได้มาจากคาบสมุทรเกาหลี ‘จอภาพออพติคอล’ กำลังแสดงภาพทวีปอเมริกา และต่อหน้าต่อตาเรา ทวีปขนาดใหญ่นั้นกำลังหายไปทั้งทวีป เนื่องจากเกาะขนาดยักษ์ที่ผุดขึ้นมาจากส่วนที่ลึกที่สุดของโลก พร้อมกับการปรากฏตัวของเกาะนั้น ทวีปอเมริกากำลังถูกลบออกจากแผนที่ [เส้นโลกที่เกี่ยวข้องได้มาถึงจุดวิกฤตแล้ว!] [การยกตัวของเกาะที่ถูกลืมได้เริ่มขึ้นแล้ว!] ยูจุงฮยอก ด้วยสีหน้าที่แข็งกร้าว พึมพำออกมาอย่างเงียบๆ “จุดจบได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว” <ตอนที่ 86. วงกลมสี่เหลี่ยม (5)> จบ.