บทที่ 445: ตอนที่ 84 – 1864 (1) “อาคิมดกจา?” ผมลังเลใจขณะจับจ้องไปยังการประดาบอันห่างไกลระหว่างยูจุงฮยอกสองคน [สภาพร่างกายอวตารของท่านไม่มั่นคง!] หากเข้าร่วมการต่อสู้ในสภาพนี้ ผมคงไม่เป็นประโยชน์อันใด และเมื่อเพ่งมองให้ดีแล้ว ผู้ที่กำลังต่อสู้กันอยู่คือ [999] และ ‘นักวางแผนลับ’ ไม่แน่ใจว่าด้วยเหตุผลใด แต่ [999] คงตัดสินใจที่จะเข้าข้างพวกเรา ผมกำหมัดแน่น ⸢คิมดกจาได้ตัดสินใจแล้ว ยังเหลือหนทางอีกเพียงหนึ่งเดียว⸥ [มุมมองนักอ่านพระเจ้า] เช่นเดียวกับคราที่ต่อกรกับเนอร์วานา หรือระหว่างการต่อสู้กับโพไซดอน... – เจ้าหนู จะลังเลไปใย? มหาปราชญ์ผู้เสมอสวรรค์เอ่ยขึ้น แม้จะอยู่ท่ามกลางมหาสงครามบนฟากฟ้า เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของผม ผมพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “....ผมเริ่มจะหวาดกลัวการอ่านพวกเขาเสียแล้ว” อาจจะเป็นหลังจากที่ได้ต่อสู้กับยูจุงฮยอกบน ‘เกาะแห่งผู้กลับชาติมาเกิด’ และล่าสุด ก็คือหลังจากที่ได้ฟังสิ่งที่ [999] พูด ⸢”เจ้ายังเชื่ออีกหรือว่าจะสามารถเข้าใจใครสักคนได้เพียงเพราะข้อความไม่กี่บรรทัดในบทไม่กี่บท?”⸥ จวบจนบัดนี้ ผมเป็นเพียง ‘ผู้อ่าน’ เรื่องราว ทว่า ผมจะยังคงอยู่ในฐานะนั้นได้อีกนานเท่าใด? – ใช่แล้ว เจ้าครอบครองพลังที่สามารถอ่านผู้อื่นได้ เขาคาดเดาความสามารถของผมได้อย่างแม่นยำ ในฐานะ ‘นักโทษแห่งรัดเกล้าทองคำ’ ที่เฝ้าดูช่องของผมมาเนิ่นนาน การจะล่วงรู้ถึงเรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใด – เคยมีช่วงเวลาหนึ่งที่ข้าเองก็ปรารถนาที่จะล่วงรู้เกี่ยวกับใครบางคนให้มากขึ้น ผมสัมผัสได้ถึงสายตาของมหาปราชญ์ที่จับจ้องไปยังยูซังอา หรือให้ถูกคือ ไม่ใช่ตัวตนของนาง แต่เป็น ‘ร่างอวตาร’ ในปัจจุบัน เขากำลังจ้องมองไปยัง ‘เจ้าของคนก่อน’ ของร่างนั้น – ข้ายังคงไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเหตุใดพระถังซัมจั๋งจึงขับไล่ข้าถึงสองครั้งสองครา ตามเนื้อเรื่องดั้งเดิมของ ‘ไซอิ๋ว’ ซุนหงอคงถูกขับออกจากคณะเดินทางถึงสองครั้ง – ทว่าข้าไม่เคยเอ่ยถามพระถังซัมจั๋งอย่างจริงจังเลย บางทีอาจเป็นเพราะศักดิ์ศรีอันไร้ค่าของข้า ข้าติดอยู่ในวังวนแห่งความคิด ครุ่นคิดและสงสัยอยู่เพียงลำพัง เหตุใดคนผู้นั้นจึงทำเช่นนั้น? เหตุผลเบื้องหลังการตัดสินใจเหล่านั้นคืออะไร? ความดื้อรั้นเช่นนั้นมีความหมายอันใด? ข้าทำสิ่งใดผิดพลาด และปัญหาเกิดขึ้น ณ จุดใด? แม้การเดินทางจะสิ้นสุดลงแล้ว คำถามเหล่านั้นยังคงผุดขึ้นในหัวของข้าไม่หยุดหย่อน นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเรื่องราวเช่นนี้ แม้แต่กับผู้ยิ่งใหญ่อย่างมหาปราชญ์ ก็ยังมีคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบซึ่งสงวนไว้สำหรับเขาเพียงผู้เดียว – และเมื่อข้ารวบรวมความกล้าที่จะเอ่ยถามได้ในที่สุด โอกาสของข้าก็ได้หลุดลอยไปเสียแล้ว น้ำเสียงของเขาเจือปนด้วยความท้อแท้จางๆ เนื่องจากผมไม่รู้เรื่องราวหลังจากบทสรุปของ ‘ไซอิ๋ว’ มากนัก ผมจึงไม่อาจหยั่งถึงความเศร้าโศกของเขาได้ ทว่าสิ่งหนึ่งที่ผมมั่นใจได้ก็คือ ‘พระถังซัมจั๋ง’ ตัวจริงไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว ด้วยเหตุที่ยูซังอาได้กลับชาติมาเกิดในร่างอวตารที่เป็นปัญหานั้น – และเพื่อค้นหาคำตอบของคำถามเหล่านั้น พวกเราจึงเฝ้าย้ำซ้ำ ⸢ไซอิ๋วฉบับสร้างใหม่⸥ นี้ ด้วยความหวังว่าบางที อาจมีใครบางคนมาเล่าขานเรื่องราวที่ข้าไม่เคยรู้มาก่อน สิ่งที่ข้าไม่เคยได้อ่านมาก่อน บัดนั้นเองผมจึงตระหนักได้ว่าเหตุใดมหาปราชญ์จึงเข้าร่วมในสถานการณ์นี้ ผมรู้สึกสงสัยขึ้นมาทันที ในที่สุดแล้ว เขาได้พบคำตอบของเขาแล้วหรือยัง? – ข้าหาไม่พบ ทว่า... ข้าได้พบการปลอบประโลมเล็กๆ น้อยๆ บัดนี้สายตาของมหาปราชญ์จับจ้องอยู่ที่ชินยูซึง ขณะที่การโจมตีของ <จักรพรรดิ> สาดซัดลงมาราวห่าฝน เขาก็ยังคงเอ่ยต่อไป – และเกี่ยวกับการปลอบประโลมนั้น ให้ข้าได้เล่าให้เจ้าฟัง [มหาตำนาน, ‘ไซอิ๋ว’, กำลังดำเนินเรื่องราวต่อไป] – ข้าคงไม่มีวันเข้าใจบางสิ่งบางอย่างได้ และอาจไม่มีวันเข้าใกล้ความจริงนั้นได้เลย บางทีทุกสิ่งที่ข้าทำอาจสูญเปล่า ทว่า แม้จะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ พวกเราก็ยังคงต้องอ่านตำนานต่อไป นั่นคือความหมายของการดำรงอยู่ของ ‘กลุ่มดาว’ ในฐานะดวงดาวแห่งสรวงสวรรค์ มหาปราชญ์มิอาจเข้าใจพระถังซัมจั๋งได้ และเป็นไปได้มากว่าเขาจะไม่มีวันเข้าใจได้เลยแม้ในอนาคต ถึงกระนั้น เขาก็ไม่เคยยอมแพ้ – ด้วยเหตุนี้ เจ้าจึงควรอ่านมัน ‘แต่ว่า เพียงลำพังผม....’ – เหตุใดจึงคิดว่าเจ้าอยู่เพียงลำพัง? ผมเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณเมื่อได้ยินคำพูดของเขา – อาจไม่เหมือนเจ้า แต่ผู้คนล้วนอ่านซึ่งกันและกันอยู่เสมอ ดังนั้น เจ้าก็ไม่ควรหยุดอ่านเช่นกัน ในแง่หนึ่ง คำแนะนำนี้อาจไม่ตรงประเด็นนัก ทว่า ผมกลับรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างราวกับขนนกเล็กๆ ที่ทับถมกัน ผมเริ่มคิดว่านี่อาจเป็นการปลอบประโลมที่มหาปราชญ์รู้สึกขณะเฝ้ามองเรื่องราวของพวกเรา “คุณยูซังอา” ผมเอ่ยเรียกนาง และนางก็มองมาที่ผมราวกับกำลังรออยู่ “คุณจะไม่เป็นไรใช่ไหม?” “ค่ะ แต่ว่า ถ้าเป็นไปได้ ช่วยอ่อนโยนหน่อยนะคะ...” ยูซังอาพยักหน้าแล้วสวดคาถารัดเกล้ามาทางผม ร่างของผมทรุดลงกับพื้นราวกับฟิวส์ขาด สติของผมหลุดลอยออกไปและโบยบินไปยังที่ที่ผมต้องไปอย่างรวดเร็ว [เปิดใช้งาน ‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ขั้นที่ 3!] [ระดับความเข้าใจในตัวตนเป้าหมายของท่านสูงมาก!] [เปิดใช้งาน ‘มุมมองบุคคลที่หนึ่งของตัวเอก’!] ทัศนวิสัยของผมค่อยๆ มั่นคงขึ้น พร้อมกันนั้น พลังอันมหาศาลก็เอ่อล้นอยู่ภายในร่างกาย นี่คือพลังของยูจุงฮยอก ชั่วครู่ต่อมา ร่างของศัตรูก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ตัวตนที่ห่อหุ้มด้วยกลิ่นอายของสเตตัสอันยิ่งใหญ่และชายตามองพวกเราอย่างหยิ่งผยอง ‘นักวางแผนลับ’ มหาปราชญ์พูดถูก บุรุษผู้นี้มิอาจเอาชนะได้ด้วยตัวคนเดียว ⸢ไปกันเถอะ⸥ สเตตัสของผู้เหนือกว่าพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่งอยู่ภายในร่าง ผมผสานสเตตัสของตนเองทุกอณูเข้ากับยูจุงฮยอก [สเตตัสของผู้เหนือกว่าได้เผชิญหน้ากับสเตตัสของราชาอสูร!] พลังที่ผมสั่งสมมาจนถึงบัดนี้ได้ถักทอเข้ากับพลังของยูจุงฮยอกและเริ่มเดือดพล่าน พลังงานอันทรงพลังหมุนเวียนอยู่ในเส้นเลือดราวกับได้รับการปรับเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ยูจุงฮยอกค่อยๆ ลืมตาขึ้น เปล่งประกายสีทองอร่ามและเอ่ยตอบผม ‘เจ้ามาช้า’ เขาไม่ได้โกรธหรือตำหนิผม เพียงแค่เลือกที่จะพูดเช่นนั้น เขาคงรู้ว่าผมกำลังสวมบทบาทเป็นซุนหงอคงอยู่... ⸢ขอโทษที⸥ ‘เรื่องไร้สาระไว้คุยกันทีหลัง การโค่นล้มเจ้านี่คือสิ่งสำคัญที่สุด’ ครืนนนนน!! [กระบี่สะท้านสวรรค์] ของนักวางแผนลับร่ายรำอย่างนุ่มนวล ทว่าเพียงพริบตาเดียว แม่น้ำทงเทียนก็ถูกแยกออกเป็นสองส่วน พวกเราหลบการโจมตีได้ฉิวเฉียดเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด กลุ่มดาวและร่างอวตารที่บังเอิญอยู่ในระยะต่างถูกกวาดล้างและกลายเป็นเพียงเสียงกรีดร้องที่เลือนหายไป มันคือพลังโจมตีที่ไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง [[พวกเจ้ากำลังดิ้นรนอย่างไร้ค่า แม้จะฟื้นความทรงจำกลับคืนมาได้ เจ้าก็ไม่มีทางเอาชนะข้าได้ เพราะเจ้าเองก็เริ่มต้นมาจากข้าเช่นกัน]] ⸢เขากำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่?⸥ ยูจุงฮยอกที่กำลังวิ่งอยู่บนผิวน้ำตอบกลับอย่างรำคาญ ‘ตามที่เขาบอก ข้าไม่ใช่ยูจุงฮยอกจากเทิร์นที่ 3’ ⸢จริงเหรอ? แล้วไงต่อ?⸥ ผมเอ่ยถามออกไปโดยสัญชาตญาณ แต่พูดตามตรง ทฤษฎีอันน่าเวียนหัวมากมายกำลังลอยวนอยู่ในสมองของผม บางทีนี่อาจเป็นคำถามที่สั่งสมมาเนิ่นนานแล้ว ⸢’ยูจุงฮยอกในเทิร์นที่ 3 ไม่น่าจะรู้ข้อมูลแบบนั้นได้นี่นา?’⸥ ย้อนกลับไปในสถานการณ์ [เขตปลอดภัย] ⸢’...ไม่ว่าจะยังไง อัตราการเติบโตของเขาก็เร็วเกินไป’⸥ ...และแม้แต่ใน [โรงภาพยนตร์ดันเจี้ยน] ก็เช่นกัน คำถามทั้งหมดที่ผมแอบสงสัยทุกครั้งที่ตรวจสอบ [รายชื่อตัวละคร] ของยูจุงฮยอกเริ่มผุดขึ้นมาทีละคำถาม แม้แต่บทสนทนาที่ผมเคยมีกับ [999] ก็ดังเข้ามาในหัว ⸢”ยูจุงฮยอกในโลกนี้บอกว่าเขาคือ ‘เทิร์นที่สาม’ ดังนั้น ที่นี่คือเทิร์นการย้อนกลับครั้งที่สาม”⸥ ⸢”เชื่อข้อมูลเช่นนั้นตามตัวอักษร ช่างไร้เดียงสานัก”⸥ เมื่อผมได้สติ ผมก็ได้เปิดใช้ [รายชื่อตัวละคร] ไปแล้ว [ข้อมูลของตัวตนเป้าหมายมีจำนวนมากเกินไป ‘รายชื่อตัวละคร’ จะเปลี่ยนเป็น ‘รายชื่อสรุป’] [เพื่อความสะดวกของผู้ใช้ จะแสดงเฉพาะรายการที่เลือก] + <รายชื่อตัวละครฉบับสรุป> ตัวตน: ยูจุงฮยอก คุณสมบัติพิเศษ: ผู้ย้อนกลับ <เทิร์นที่ 3> (ตำนานปรัมปรา), ผู้ปกครองความบันเทิง (ระดับตำนาน)..... + มันระบุว่าเป็นเทิร์นที่ 3 เขามาจากเทิร์นที่ 3 อย่างแน่นอน ถ้าเช่นนั้นแล้ว พวกนั้นกำลังพูดเรื่องอะไรกันอยู่.....? ⸢คิม ดก จา มอง ไม่ ออก จริงๆ งั้น รึ?⸥ หน้าความทรงจำของผมเริ่มพลิกผ่าน ความทรงจำที่ผมพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่หวนนึกถึง ⸢”’โลก’ ที่เจ้าแสดงให้ข้าเห็นนั้น มันมีอยู่จริงหรือ?”⸥ ⸢[ตัวตนเป้าหมายไม่ใช่ ‘ตัวละคร’]⸥ ‘ตื่นได้แล้ว คิมดกจา!’ ผมตื่นจากภวังค์ทันทีเมื่อได้ยินเสียงตะโกนของยูจุงฮยอก ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องอื่น สเตตัสของนักวางแผนลับขณะที่เขาลอยตัวขึ้นไปในอากาศกำลังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ [[ดูเหมือนว่าเจ้าจะยังไม่ได้ความทรงจำกลับคืนมาจริงๆ]] “....ครั้งนี้ข้าจะไม่แพ้ง่ายๆ หรอก” ราวกับจะต่อต้านสเตตัสที่เพิ่มสูงขึ้นนั้น ยูจุงฮยอกก็ยกระดับพลังของตนเองขึ้นเช่นกัน วิชาตัวเบา [ก้าวพริบตาหงส์แดง] และพลังของ [เพลงกระบี่ทลายสวรรค์] ถูกผลักดันจนถึงขีดสุด [กระบี่สายฟ้าทลายสวรรค์] ปกคลุม [กระบี่อสูรฟ้าทมิฬ] อย่างสมบูรณ์ เขาต่อสู้ในลักษณะเดียวกับครั้งล่าสุด และก็ยังคงพ่ายแพ้ ทว่า ครั้งนี้ไม่ได้มีเพียงสิ่งเหล่านั้นที่ติดตามเขามาด้วย [เปิดใช้งานบุ๊กมาร์กที่ 5!] [เปิดใช้งานทักษะพิเศษ, ‘แปลงสายฟ้า Lv.23 (+13)’] [เปิดใช้งานทักษะพิเศษ, ‘วิถีแห่งลม Lv.18 (+8)’!] [เปิดใช้งาน ‘แปลงร่างราชาอสูร’!] ผลของ [วิถีแห่งลม] ถูกเสริมเข้าไปใน [ก้าวพริบตาหงส์แดง] ของยูจุงฮยอก ขณะที่พลังงานไฟฟ้าจาก [แปลงสายฟ้า] แทรกซึมเข้าไปใน [กระบี่สายฟ้าทลายสวรรค์] และท้ายที่สุด พลังของ ‘ราชาอสูร’ ก็ถูกเสริมเข้าไปในพลังของ ‘ผู้เหนือกว่า’ พลังทวีคูณเป็นสองเท่า สามเท่า สี่เท่า.... สเตตัสของยูจุงฮยอกเพิ่มพูนขึ้นในพริบตาและแผ่ขยายไปทั่วผืนน้ำของแม่น้ำทงเทียนอย่างคุกคาม เปรี๊ยะ-เปรี๊ยะ-เปรี๊ยะ! ขณะที่ประกายไฟเริงระบำในอากาศ พวกเราก็พุ่งเข้าหา ‘นักวางแผนลับ’ [แปลงสายฟ้า] และ [กระบี่สายฟ้าทลายสวรรค์] ได้แทรกซึมอยู่ใน [กระบี่อสูรฟ้าทมิฬ] สุดยอดกระบวนท่าของทั้งคิริออสและปรมาจารย์กระบี่ทลายสวรรค์ปลดปล่อยแสงสว่างเจิดจ้าออกมาพร้อมกัน ก่อให้เกิดพายุกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง ครืนนนนนน!! นี่คือพลังที่สามารถผ่าภูผาเป็นสองซีกและทำให้มหาสมุทรเหือดแห้งจนกลายเป็นไอ น่าเสียดายที่ ‘นักวางแผนลับ’ ยังคงไม่สะทกสะท้านแม้ต้องเผชิญหน้ากับพลังเช่นนี้ กระบี่สองเล่มปะทะกัน เกิดเป็นเสียงเสียดสีอันแสบแก้วหู ในขณะที่ผมแบ่งปันความรู้สึกกับยูจุงฮยอก ผมรู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างเต็มเปี่ยมราวกับมือของผมกำลังจะฉีกขาดเป็นชิ้นๆ พวกเราโจมตีด้วยมือทั้งสองข้าง ขณะที่เขาใช้เพียงข้างเดียว ถึงกระนั้น.... [[น่าสมเพชยิ่งนัก ยูจุงฮยอก]] ....พวกเราก็มิอาจฟัน ‘นักวางแผนลับ’ เข้าได้ เปรี๊ยะ, เปรี๊ยะ-เปรี๊ยะ-เปรี๊ยะ ประกายไฟที่ระเบิดอยู่รอบตัวเขาบ่งชี้ว่าเขายังไม่ได้เอาจริงด้วยซ้ำ เป็นไปได้อย่างไรที่จะมีความแตกต่างในพลังต่อสู้มากมายถึงเพียงนี้? [ตำนาน, ‘ภูมิทัศน์นรกนิรันดร์’, กำลังดำเนินเรื่องราวต่อไป] สภาพแวดล้อมโดยรอบกำลังแปรเปลี่ยนเป็นเวทีของเขา ขุมนรกแห่งการย้อนกลับที่ดำเนินมาถึง 1863 เทิร์น ‘พระเจ้าจากต่างโลก’ กำลังคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดในหลุมอุกกาบาตที่ลุกเป็นไฟ และซากศพของดวงดาวนับไม่ถ้วนที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วไป [[ราคาที่ต้องจ่ายเพื่อหลบหนีจากจักรวาลที่ปิดตายและใฝ่ฝันถึงเรื่องราวใหม่ คือการที่เจ้าจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าตัวเองเป็นใคร นั่นคือโลกที่เจ้าปรารถนาอย่างแท้จริงงั้นหรือ?]] เสียงที่ชั่วร้ายราวกับปีศาจนั้นดังมาจากอีกฟากของภูมิทัศน์นรก ผมสับสน ราวกับว่าผมพอจะเข้าใจสิ่งที่เขาพูด แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็ไม่อาจยอมรับมันได้ในทันที ยูจุงฮยอกที่หลบหนีจากจักรวาลที่ปิดตายและใฝ่ฝันถึงเรื่องราวใหม่ ผมรู้จัก ‘ยูจุงฮยอก’ ที่เข้าข่ายนั้นเพียงคนเดียว และถ้าเป็นเช่นนั้นจริง... ถ้าเช่นนั้นแล้ว หากยูจุงฮยอกที่ผมรู้จักคือ ‘ยูจุงฮยอก’ คนนั้น.... [‘กำแพงที่สี่’ กำลังหนาขึ้น] ‘คิมดกจา พวกเราจะไม่ชนะแน่ถ้าเจ้าไม่ใช้ทักษะอันทรงพลังนั่น’ ยูจุงฮยอกตะโกนขึ้นทันใด ‘ใช้ตำนานจากครั้งล่าสุดนั่นซะ’ ผมรู้ว่าเขาหมายถึง ‘ครั้งล่าสุด’ คืออะไร ⸢ภูมิทัศน์นรกนิรันดร์⸥ ตำนานที่ผมใช้ในขณะต่อสู้กับโพไซดอนในอดีต ครั้งนั้น พวกเราสังหารธีซีอุสโดยการยืมความทรงจำของยูจุงฮยอกจากเทิร์นที่ 362 ผมมองไปที่ตำนานแห่งความมืดที่ไหลวนอยู่รอบตัว ‘นักวางแผนลับ’ และได้แต่ถอนหายใจอย่างสงสัย ⸢บอกตามตรง ผมไม่แน่ใจว่าเราจะชนะได้หรือไม่แม้จะใช้มันก็ตาม⸥ เทิร์นการย้อนกลับที่ผมใช้ตัวตนทั้งหมดของผมเพื่ออ่านในครั้งนั้นเป็นเพียงเทิร์นที่ 362 ตอนนี้อาจจะดีขึ้นบ้างเมื่อเทียบกับตอนนั้น แต่ถึงกระนั้น ผมก็ยังไม่สามารถคาดเดาได้ว่ามันจะเพียงพอที่จะเอาชนะชายที่อยู่ตรงหน้าเราได้หรือไม่ ⸢และอีกอย่าง....⸥ นั่นไม่ใช่สิ่งเดียวที่ทำให้ผมลังเล หากผมยืมพลังของยูจุงฮยอกจากเทิร์นที่สูงกว่า 362 ได้สำเร็จ ยูจุงฮยอกคนนี้ก็จะสูญเสียความทรงจำไปพร้อมกับผม เช่นเดียวกับที่กลุ่มดาวและร่างอวตารอ่านตำนาน ผมเองก็อ่าน ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ ของยูจุงฮยอก หากผมใช้ ⸢ภูมิทัศน์นรกนิรันดร์⸥ ที่นี่ ยูจุงฮยอกก็จะต้องประสบกับ ‘การอ่าน’ ที่แปดเปื้อนไปด้วยความเข้าใจผิดของผมไปพร้อมกับผม ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ ที่ผมอ่านเพื่อความอยู่รอด ประวัติศาสตร์ที่ผม ‘จดจำ’ ตามใจชอบ ผมได้บิดเบือนหรือกล่าวเกินจริงเกี่ยวกับ ‘ยูจุงฮยอก’ ใน ‘ประวัติศาสตร์’ นั้นอย่างฝ่ายเดียว ฉบับของผมนั้นน่ากังขาอย่างที่สุด เป็นภาพในอุดมคติของความเป็นจริง ⸢....บ้าเอ๊ย⸥ ถึงกระนั้น ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำสิ่งที่ไม่ยุติธรรมนี้ [ตำนาน, ‘ภูมิทัศน์นรกนิรันดร์’, ได้เริ่มการเล่าเรื่อง!] ขณะติดอยู่ในความรู้สึกไร้พลัง ผมก็พลิกหน้ากระดาษ ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังวันสิ้นโลก มันก็เป็นเรื่องราวเดียวกัน – สิ่งเดียวที่ผมทำได้ในทุกช่วงเวลาก็คือการพลิกหน้าหนังสือ การย้อนกลับนับไม่ถ้วนของยูจุงฮยอกผ่านไปต่อหน้าต่อตาผม เทิร์นที่ 3, 4, 5.... 41.... 182.... ความทรงจำยังคงไหลผ่านไป ยูจุงฮยอกมากมายกำลังจ้องมองกลับมาที่พวกเรา เทิร์นที่ 362.... 598.... 724..... [‘ความเข้าใจ’ ของท่านกำลังก้าวไปสู่ความเป็นไปได้ใหม่!] [หน้ากระดาษที่ท่านไม่เคยอ่านได้มาก่อน บัดนี้พร้อมให้ท่านอ่านแล้ว!] เทิร์นที่ 862.... 999.... เลือดทะลักขึ้นมาในลำคอ ความเจ็บปวดทุบกระหน่ำศีรษะราวกับจะทำให้มันแตกเป็นเสี่ยงๆ [999] เทิร์นการย้อนกลับที่ผมชอบมากเป็นพิเศษ บทสนทนาของยูจุงฮยอกลดน้อยลงเรื่อยๆ นี่คือขีดจำกัดของผม [ท่านได้มาถึงเทิร์นสูงสุดที่ท่านสามารถอ่านได้แล้ว] [‘ยูจุงฮยอก’ เทิร์นสูงสุดที่ท่านสามารถอ่านได้คือ ‘เทิร์นที่ 999’] ข้อความปรากฏขึ้นราวกับคะแนนสุดท้ายที่แนบมากับรายงานหนังสือ แต่ผมกลับเงยหน้าขึ้นไม่ได้ การอ่านบางสิ่งบางอย่างจะน่าอับอายและรู้สึกผิดถึงเพียงนี้ได้อย่างไร? ในชั่วขณะนั้นเองที่ยูจุงฮยอกเอ่ยปากขึ้น ‘ไม่สำคัญว่าเจ้าจะอ่านมันอย่างไร คนที่จะตัดสินคือข้า ดังนั้น จงมีสมาธิกับการอ่านเพียงอย่างเดียว’ เขาปัดป้องการโจมตีของนักวางแผนลับได้อีกครั้งแม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผล เขาเอ่ยต่อ ‘มันเป็นอิสระของข้าที่จะตัดสินใจว่าจะได้ยินอะไรและจดจำอะไร และข้าจะเป็นผู้ตัดสินเองว่าข้าเป็นใคร’ ด้วยน้ำเสียงที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี เขากำลังพูดถึงเรื่องราวที่ผมไม่เคยรู้ ‘เจ้าโง่ เจ้าไม่ได้อ่านมันอยู่คนเดียว’ ทันทีที่ได้ยินเขาพูด บางสิ่งบางอย่างในตัวผมก็ตื่นขึ้น ไม่ใช่ความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับ ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ ไม่ใช่เลย แต่เป็นบทสนทนาที่ผมเคยมีกับแม่เมื่อนานมาแล้ว ⸢”ทำไมเราต้องอ่านเรื่องที่เรารู้อยู่แล้วซ้ำอีกล่ะคะ?”⸥ มีเรื่องราวที่ไม่เปลี่ยนแปลงแม้จะอ่านซ้ำ มันไม่เปลี่ยน เพราะคนอ่านไม่ได้เปลี่ยน แม่ของผมตอบคำถามนั้นในลักษณะนี้ ⸢”งั้นเรามาอ่านด้วยกันไหม?”⸥ การอ่านด้วยกัน [‘ความเข้าใจ’ ของท่านกำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว!] ขณะที่หัวของผมยุ่งเหยิงยิ่งกว่าเดิม หน้ากระดาษที่ผมไม่สามารถพลิกได้ด้วยพลังของตัวเองเพียงอย่างเดียวก็เริ่มพลิกผ่านไป เทิร์นที่ 1146.... 1398.... 1561.... 1733.... ผู้คนที่ผมได้พบเจอในโลกใบนี้กำลังพลิกหน้ากระดาษไปพร้อมกับผม ผมยังคงไม่เข้าใจบางสิ่ง แต่ก็ได้เรียนรู้บางอย่างในตอนนั้นเอง และมีบางย่อหน้าที่ดูเหมือนว่าผมจะไม่มีวันเข้าใจได้เลย [[....!!]] ผมคิดว่าผมได้ยินเสียงตะโกนของ ‘นักวางแผนลับ’ สติของผมยังคงสั่นคลอน ราวกับชายที่กำลังต่อสู้กับความง่วงงุน ผมยังคงพลิกหน้ากระดาษต่อไปครั้งแล้วครั้งเล่า – ขณะที่อาเจียนเป็นเลือด ขณะที่อดทนต่อประกายไฟที่สาดกระหน่ำอย่างไม่ปรานี ผมยังคงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับยูจุงฮยอกมากนัก ⸢”เจ้าจะกลับไปยังโลกนั้นได้ก็ต่อเมื่อข้าตายแล้วใช่หรือไม่?”⸥ ⸢”หากเจ้ายังอยู่ที่นี่ เจ้าจะไม่สามารถช่วยโลกนั้นไว้ได้”⸥ ทว่า จะเป็นอย่างไรหากความเข้าใจผิดของผมที่สั่งสมมานานกว่าสิบปีจะช่วยให้ผมเข้าใกล้ความเข้าใจเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ ได้ราวกับปาฏิหาริย์? ⸢”ข้าเริ่มสงสัยเกี่ยวกับ ■■ ของโลกนั้นแล้วสิ”⸥ ถ้าเช่นนั้น ผมก็จะสามารถอ่านมันได้อีกครั้ง [‘ยูจุงฮยอก’ เทิร์นสูงสุดที่ท่านสามารถอ่านได้คือ ‘เทิร์นที่ 1863’] สเตตัสของนักวางแผนลับที่ลอยอยู่ในอากาศสัมผัสกับ [กระบี่อสูรฟ้าทมิฬ] และสลายไป ผมกะพริบตาอย่างมึนงง ราวกับตัวอักษรที่ถูกเขียนทับกำลังลอกออก [รายชื่อตัวละคร] เริ่มเปลี่ยนแปลงไป ตัวเลข ‘3’ ถูกลอกออก และตัวเลขใหม่กำลังถูกสลักลงไปแทน และบนหน้ากระดาษสีขาวสว่างที่ว่างเปล่านี้ หน้ากระดาษที่ผมไม่เคยอ่านมาก่อนได้เริ่มคลี่คลาย + <รายชื่อตัวละครฉบับสรุป> ตัวตน: ยูจุงฮยอก คุณสมบัติพิเศษ: ผู้ย้อนกลับ <เทิร์นที่ 1864> (ตำนานปรัมปรา) + มันคือเรื่องราวบทใหม่โดยสมบูรณ์ <ตอนที่ 84. 1864 (1)> จบ