บทที่ 436: ตอนที่ 82 – เทพนอกสารบบ (5) ตัวประกอบไม่อาจกลายเป็นตัวละครหลักได้ และ ‘เทพนอกสารบบ’ นั้น... แม้แต่บทบาทตัวประกอบก็ยังไม่อาจครอบครอง พวกมันกำลังถูกบีบให้หลุดออกจาก ‘มหานิทาน’ เหล่าโยไกที่กำลังจะตายต่างแหงนหน้ามองมายังพวกเรา [ข้าเองก็ทำได้ข้าเองก็ทำได้ข้าเองก็ทำได้] [ท่านแม่ทัพท่านแม่ทัพท่านแม่ทัพท่านแม่ทัพ] [ข้าคือใครข้าคือใครข้าคือใครข้าคือใคร] ยูจุงฮยอกไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้น ข้าคิดว่านั่นอาจจะเป็นเรื่องดีแล้วก็ได้ “ทั้งหมดที่เจ้าทำได้ในตอนนี้ คือการทำให้ทุกคนรู้ว่าพวกมันอยู่ที่นี่” เขามองผ่านม่านหมอกที่ปกคลุมแม่น้ำทงเทียนแล้วเอ่ยขึ้น “เพียงเท่านั้น... เจ้าก็ได้ทำทุกอย่างที่ตั้งใจไว้แล้ว” สิ่งที่ข้าตั้งใจจะทำ ราวกับจะตอบสนองต่อบทสนทนาของเรา พลันเสียงบรรยายก็เริ่มพล่ามขึ้นมา (สิ่งที่ดีที่สุดที่พวกเขาทำได้ คือการป่าวประกาศให้โลกรู้ว่าเหล่าโยไกเคยอยู่ ณ สถานที่แห่งนี้) บางทีฮันซูยองอาจจะรู้สึกคับแค้นและโศกเศร้าไม่ต่างไปจากข้า สายธาราแห่งแม่น้ำทงเทียนโปรยปรายลงมาดั่งห่าฝน ซากศพของเหล่าโยไกลอยล่องไปตามกระแสน้ำ [ผู้ชมจำนวนมากกำลังอินไปกับธีมของ ⸢ข้ากลายเป็นซุนหงอคงระดับ SSSSS ที่เกษียณแล้ว⸥] [คณะผู้ตัดสินส่วนหนึ่งกำลังรู้สึกหดหู่ใจ] ตัวประกอบก็คือตัวประกอบ ในขณะที่ตัวละครหลักก็ยังคงเป็นตัวละครหลัก เรื่องราวที่ทุกคนสามารถกลายเป็นตัวเอกได้นั้นไม่มีอยู่จริง ข้ารู้ดีอยู่แล้ว [ผู้ตัดสิน ‘นักโทษแห่งห่วงรัดเกล้าทองคำ’ กำลังขยี้และปล่อยเส้นผมของตนซ้ำแล้วซ้ำเล่า] [ผู้ตัดสิน ‘ปี้หม่าเวิน’ กำลังครุ่นคิดถึงชีวิตของเหล่าโยไก] [ผู้ตัดสิน ‘เหม่ยโหวหวาง’ กำลังเอ่ยถาม แม้จะไม่แน่ใจนัก ว่าพวกเขาทั้งหมดจะได้รับความช่วยเหลือได้หรือไม่] แต่ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นความจริง... [หุ้นของ ‘เทพนอกสารบบ’ กำลังดิ่งลงอย่างน่าใจหาย] [หุ้นปัจจุบันของ ‘เทพนอกสารบบ’ สำหรับสถานการณ์นี้คือ 13.473%] ข้าไม่อาจพอใจกับผลลัพธ์เช่นนี้และปล่อยให้มันจบลงตรงนี้ได้ [เจ้าแห่งสถานการณ์กำลังจับจ้องมาที่คุณ] ดูเหมือนว่าฮันซูยองก็คงกำลังคิดแบบเดียวกัน “นั่นมันเต่า! ขโมยมันมา!” แขกที่ไม่ได้รับเชิญหลายคนปีนป่ายขึ้นมาบนกราบเรือของ [เต่ามังกร] และตะโกนลั่น พวกมันมาจากห้องมหานิทานอื่นที่กำลังอิจฉาเรือของพวกเรา “กำจัดพวกมันซะ! ทันทีที่เราฆ่า...” โชคร้ายสำหรับพวกมัน ที่วันนี้ดันเลือกแหยมผิดคน ฉัวะ! [ดาบคู่มังกร] ของยีจีฮเยได้ตัดศีรษะของซุนหงอคงผู้โชคร้ายที่เหยียบลงมาบนดาดฟ้าเรือ [ผู้ตัดสิน ‘เหม่ยโหวหวาง’ กำลังลูบคอของตนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก] ซุนหงอคงผู้ไร้ศีรษะร่วงหล่นกลับสู่แม่น้ำโดยปราศจากเสียงกรีดร้อง ซัวเจ๋งและตือโป๊ยก่ายที่เห็นภาพนั้นถึงกับตื่นกลัว พวกมันแผดคำรามลั่นและกระโจนลงมาบนดาดฟ้าเรือ “เจ้าพวกสามหาว...!” “ดูจากการที่พวกเจ้ายังยึดติดกับบทละครอยู่ละก็ พวกเจ้าไม่มีวันชนะหรอก” วิชา [เคนโด้] ของยีจีฮเยฟาดฟันอย่างเหี้ยมเกรียมและฉีกกระชากอากาศออกจากกัน ขณะที่ยีกิลยองและชินยูซึงก็วิ่งเข้ามาสมทบ ใช้หมัดและเท้าที่ช่ำชองเตะเหล่าร่างอวตารคนอื่น ๆ ให้กระเด็นตกจากดาดฟ้า มังกรไคเมร่าได้แปรสภาพเป็นม้ามังกรเต็มตัวและกระพือปีกสร้างลมพายุอันรุนแรง “เจ้าพวกกระจอก...!” ยูจุงฮยอกปีนขึ้นไปยังจุดสูงสุดของเรือแล้ว เขาชักอาวุธออกมาด้วยสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง ประกายไฟปะทุอย่างบ้าคลั่งบนใบดาบ [ดาบอสูรฟ้าทมิฬ] ของเขา วิชาดาบอสนีบาตทลายสวรรค์ เพลงดาบของเขา ซึ่งทรงพลังพอที่จะบดขยี้สวรรค์ได้ ฟาดกระหน่ำลงบนผืนน้ำแห่งทงเทียนดุจอสนีบาตฟาด “ก๊ากกกกก!!” เหล่าร่างอวตารถูกเผาไหม้จนดำเป็นตอตะโกด้วยสายฟ้าสีครามและระเบิดออกราวกับดอกไม้ไฟ ถึงตอนนั้นเองที่ผู้รอดชีวิตตระหนักได้ถึงความร้ายแรงของสถานการณ์และตะโกนบอกกันและกัน “ตือโป๊ยก่ายบ้านไหนมันจะแข็งแกร่งขนาดนั้นวะ?!” “ห-หรือว่า... เจ้าหมูนั่นคือ...??” “พวกมันเอง!! พวกมันคือตัวละครหลักจาก [ข้ากลายเป็นซุนหงอคงระดับ SSSSS ที่เกษียณแล้ว]!!” ...ดูเหมือนว่าตัวตนของพวกเราจะถูกเปิดโปงเสียแล้ว [ข้อมูลที่ซ่อนอยู่ของสถานการณ์ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ] [อันดับห้องมหานิทานของคุณจะเพิ่มขึ้นเมื่อเอาชนะตัวละครหลักจากห้องมหานิทานที่มีอันดับสูงกว่า] “ต่อให้ไม่ได้คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ แค่ฆ่าพวกมันอันดับของเราก็จะสูงขึ้น!” หลังจากไปถึงอันดับสูงๆ ได้ แม้จะไม่ชนะในอีเวนต์นี้ พวกมันก็ยังคงได้รับรางวัลจำนวนมหาศาลอยู่ดี “ฆ่ามัน!! ล่าเจ้าตือโป๊ยก่ายนั่นก่อน!” นักแสดงหลายสิบคนกรูกันเข้ามายังเรือรบโดยเหยียบย่ำซากศพของเหล่าโยไก บางคนในนั้นเป็นร่างอวตารและกลุ่มดาวที่ทรงพลังพอสมควร ข้ารีบหันกลับไปมองพวกพ้อง แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่มีท่าทีลนลานเลยแม้แต่น้อย “ฉันว่ามันอาจจะเริ่มสนุกขึ้นมาหน่อยแล้ว