บทที่ 44 นิสัยของเอริน่านั้นดูเป็นนางฟ้าพอๆ กับรูปลักษณ์ของเธอเลย ‘เป็นเด็กดีจริงๆ’ ในขณะที่ผมกำลังรู้สึกตื้นตัน เธอก็เอ่ยขึ้น “แต่ฉันมีเงื่อนไขนะ” นั่นไงล่ะ เป็นเรื่องยากจริงๆ ที่ผู้หญิงจะทั้งสวยและมีจิตใจดีพร้อมกัน “อื้อ! อื้ออออ!” ยัยเด็กนี่! มาตั้งเงื่อนไขในสถานการณ์แบบนี้เนี่ยนะ? ถ้าจะมาช่วยก็ควรจะช่วยเลยสิ! เอริน่าตีความสีหน้าของผมออกแล้วหัวเราะร่า “นายจะยอมฟังเงื่อนไขทุกอย่างสินะ งั้นก็คุยกันง่ายหน่อย ดีแล้วที่นายเป็นคนตรงไปตรงมา... นายต้องสร้าง ‘ออร์บ’ ที่บรรจุพลังเวทให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้มาให้ฉัน อย่างน้อยออร์บนั้นต้องมีประสิทธิภาพเทียบเท่ากับกริชเล่มนี้ นายทำได้ด้วยทักษะช่างตีเหล็กของนายใช่ไหม?” ออร์บงั้นเหรอ? ผมไม่เคยสร้างมันมาก่อนเลยนะ ออร์บมันเป็นไอเทมเวทมนตร์ไม่ใช่หรือไง? ทำไมเธอถึงมาขอให้ผมทำแทนที่จะไปหานักเวท... ไม่สิ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งคิดเรื่องนั้น ผมพยักหน้ารับรัวๆ เอริน่าทำสีหน้าพอใจ “โอเค เงื่อนไขอีกข้อคือ ห้ามเรียกฉันว่า ‘ยัยเด็กนั่น’ อีกในอนาคต ชื่อของฉันคือยูเฟมิน่า เรียกฉันว่ายูเฟมิน่า เข้าใจไหม?” เมื่อกี้เธอดื่มเหล้ามาหรือเปล่า? เมื่อกี้ยังชื่อเอริน่าอยู่เลย ตอนนี้กลายเป็นยูเฟมิน่าแล้ว? นี่เธอลืมชื่อตัวเองเหรอ? ...หรือว่านั่นจะเป็นนามแฝงตั้งแต่แรก? ช่างเถอะ แบบนี้ก็ดีแล้ว ผมพยักหน้าอีกครั้ง เอริน่า—ไม่ใช่สิ ยูเฟมิน่าหยิบกุญแจออกมาไขประตูคุก จากนั้นเธอก็เอาผ้าที่อุดปากผมออก “พรูด!” ในที่สุดผมก็รู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ผมเช็ดน้ำลายรอบปากแล้วบอกให้ยูเฟมิน่าแก้เชือกที่มัดตัวผมออก “มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมเธอถึงมาช่วยผมล่ะ?” ยูเฟมิน่าโยนกริชมาทางผม “ไว้ค่อยคุยกันหลังจากหนีออกไปได้แล้วไม่ดีกว่าเหรอ?” ทันทีที่เธอพูดจบ ก็มีเสียงทหารนับสิบคนวิ่งกรูลงบันไดมา ผมถึงกับหน้าเสีย “เฮ้ ยัยเด็ก... ไม่สิ ยูเฟมิน่า นี่มันอะไรกัน? เธอไม่ได้จัดการพวกทหารจนหมดแล้วถึงเข้ามาที่นี่หรอกเหรอ?” “พวกทหารมันเยอะน่ะสิ ฉันจัดการไปร้อยกว่าคนแล้วนะ แต่มันก็ยังเหลืออยู่อีก นายคงต้องลำบากหน่อยล่ะถ้าจะหนีออกไป” “พรืด!” ผมหลุดขำกับคำพูดไร้สาระของยูเฟมิน่า เธอจ้องเขม็งมาที่ผม “ขำอะไร?” “ขำที่เธอบอกว่าจัดการทหารไปกว่าร้อยคนน่ะสิ ช่างตีเหล็กจะไปสู้เก่งขนาดนั้นได้ยังไง? หืม? จะขี้จุ๊อะไรก็น่าจะให้มันพองามหน่อย...” “ฉันไม่ใช่ช่างตีเหล็ก” “เอ๊ะ?” ยูเฟมิน่าหันมาเผชิญหน้ากับผม นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มของเธองดงามราวกับอัญมณี ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังเป็นแค่เด็กอยู่ดี... ก็นะ ถ้าเธอกินข้าวเยอะๆ แล้วหน้าอกโตขึ้นกว่านี้ ผมก็อาจจะใจเต้นบ้างล่ะมั้ง “นายมองอะไรน่ะ?” ยูเฟมิน่ารีบยกมือปิดหน้าอกพลางขมวดคิ้วถาม “ผมไม่สนใจหน้าอกเล็กๆ หรอกน่า ไม่ต้องห่วงไป ที่ว่าไม่ใช่ช่างตีเหล็กน่ะ หมายความว่ายังไง?” “ฉันเกลียดคนแบบนายจริงๆ เลย” ยูเฟมิน่าบ่นพึมพำ แต่ก็ยังยอมอธิบาย “ฉันมีคลาสพิเศษ คลาสของฉันคือ ‘ผู้คัดลอก’ (Duplicator) ที่ฉันแสร้งทำเป็นช่างตีเหล็กได้ ก็เพราะฉันคัดลอกทักษะช่างตีเหล็กของคานมา แต่นายเองก็เหมือนกับฉันใช่ไหมล่ะ? นายไม่ใช่นักตีเหล็กธรรมดาแน่ๆ” ผู้คัดลอก? เป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้ยินชื่อคลาสนี้ หรือว่าจะเป็น... “คลาสระดับแรร์งั้นเหรอ?” ยูเฟมิน่าตะโกนออกมาอย่างหัวเสีย “ไม่ใช่คลาสระดับแรร์ย่ะ! มันคือคลาสระดับอีพิก!” “เฮือก!” หนึ่งในสามคลาสระดับอีพิกของซาทิสฟาย (Satisfy) เป็นของยัยเด็กคนนี้งั้นเหรอ? ไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องโกหกในสถานการณ์แบบนี้เสียด้วยสิ ถ้าเรื่องนี้เป็นความจริงล่ะก็... “เธอก็อุตส่าห์ปิดบังตัวตนมาตลอดไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงยอมบอกผมล่ะ? แถมยังบอกในสถานการณ์แบบนี้อีก?” “ที่บอกตอนนี้ก็เพราะสถานการณ์มันบังคับไงล่ะ นายเองก็มีคลาสลับเหมือนกันไม่ใช่หรือไง? ฉันรู้หมดนั่นแหละ เพราะฉะนั้นเลิกทำตัวเป็นช่างตีเหล็กธรรมดา แล้วสู้ด้วยความสามารถทั้งหมดที่นายมีซะ ไม่อย่างนั้นนายได้ตายอยู่ที่นี่แน่” “ผมก็กะจะทำแบบนั้นอยู่แล้ว” ผมพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจังแล้วคว้ากริชขึ้นมา [ด้วยลักษณะเฉพาะของคลาส คุณได้สวมใส่ 'กริชในอุดมคติ'] [นี่คือไอเทมที่คุณสร้างขึ้น ระดับความเข้าใจคือ 100%] [ในกรณีของไอเทมที่คุณสร้างเอง หากคุณมีคุณสมบัติไม่ตรงตามเงื่อนไขการใช้งาน บทลงโทษจะถูกปรับใช้แม้จะมีระดับความเข้าใจเต็มก็ตาม] [พลังโจมตีของ 'กริชในอุดมคติ' จะลดลง 20% เอฟเฟกต์ออปชันจะแสดงผลเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น] --- [กริชในอุดมคติ] ระดับ: ยูนิค ความทนทาน: 168/168 พลังโจมตี: 242~264 ความเร็วโจมตี: +11% * มีโอกาสต่ำมากที่จะสังหารเป้าหมายในทันที * ความคล่องตัว +20 * ได้รับทักษะ ‘ระเบิดวายุ’ (Wind Blast) * ได้รับทักษะ ‘เคลื่อนไหวฉับพลัน’ (Quick Movements) กริชที่สร้างขึ้นโดยช่างฝีมือผู้มีทักษะและศักยภาพอันยอดเยี่ยม แต่ยังขาดประสบการณ์และชื่อเสียง มันถูกสร้างขึ้นร่วมกับช่างตีเหล็กชื่อดังอย่างคาน ไม่มีอะไรพิเศษเกี่ยวกับวัสดุหรือวิธีการที่ใช้ แต่ฝีมือของช่างตีเหล็กและการร่วมมือกับคานได้สร้างกริชที่สมบูรณ์แบบนี้ขึ้นมา เงื่อนไขการใช้งาน: เลเวล 180 ขึ้นไป, ความคล่องตัวมากกว่า 450, ความชำนาญกริชระดับสูง --- บทลงโทษยังถูกปรับใช้แม้ว่าผมจะมีความเข้าใจในไอเทมที่ตัวเองสร้างเต็มที่งั้นเหรอ!? บัดซบ! นี่มันน่าน้อยใจชะมัด ‘แต่บทลงโทษของไอเทมระดับยูนิคแค่ 20% เองเหรอ? ยังไงก็ถือว่ายอดเยี่ยมอยู่ดี’ ยูเฟมิน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นผมกริช “คลาสที่แท้จริงของนายเป็นสายนักฆ่างั้นเหรอ? มันต้องการความคล่องตัวถึง 450 แถมยังต้องมีความชำนาญกริชระดับสูงอีก... แต่มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ? นายไปมีเทคนิคงานช่างตีเหล็กได้ยังไงกัน?” ผมสังเกตเห็นตั้งแต่ตอนที่เธอบอกให้ผมสร้างออร์บแล้ว ยูเฟมิน่าคงจะเห็นข้อมูลของกริชเล่มนี้แน่ๆ ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ละโมบและคืนมันมาให้ผม พอมองดูดีๆ เธอก็เป็นคนดีใช้ได้เลยนะ ‘ถ้าเป็นผม ผมคงยึดไว้เองแล้ว... ยัยนี่โง่จริงๆ เป็นเด็กน้อยที่ไม่รู้จักความโหดร้ายของโลกเลยสักนิด ไม่สิ เธออยากให้ผมสร้างออร์บที่ยอดเยี่ยมเท่ากับกริชเล่มนี้งั้นเหรอ? เดี๋ยวก่อน... เธอจะออกค่าวัสดุที่ต้องใช้สร้างออร์บให้ไหมนะ? คงไม่ใช่ว่าจะให้ผมทำให้ฟรีๆ หรอกใช่ไหม? ยะ... ยัยเด็กตัวร้าย...’ ไม่สิ ยังเร็วเกินไปที่จะตัดสิน ผมยังมีเวลาคิดเรื่องของยูเฟมิน่าอีกเยอะ “ระเบิดวายุ!” ผมใช้ทักษะใส่กลุ่มทหารที่วิ่งกรูกันเข้ามา คมลมอันเฉียบคมพุ่งออกจากกริช ทำให้เลือดสาดกระจายออกมาจากร่างของพวกทหาร ยูเฟมิน่าเห็นทหาร 10 นายได้รับบาดเจ็บสาหัส เธอก็ผิวปากออกมา “ทักษะที่ติดมากับไอเทมแสดงพลังทำลายล้างได้ขนาดนี้เชียวเหรอ ยอดเยี่ยมจริงๆ” เดิมที พลังทำลายของมันไม่ใช่ระดับนี้หรอก ถ้าผมมีคุณสมบัติครบตามเงื่อนไขการใช้งานกริช พลังของระเบิดวายุจะแรงกว่านี้เป็นสองเท่า ‘น่าเสียดายที่เอฟเฟกต์ออปชันแสดงผลแค่ครึ่งเดียว’ ผมคร่ำครวญอีกครั้งก่อนจะหันไปพูดกับยูเฟมิน่า “เฮ้ ยูเฟมิน่า ผมต้องไปช่วยคนคนหนึ่งก่อน” “เอ๊ะ? ช่วยคนเหรอ? อ้อ หมายถึงคานใช่ไหม? ฉันช่วยคานออกไปก่อนจะมาที่นี่แล้วล่ะ...” “คานก็ถูกจับด้วยเหรอ? ดีแล้วที่เขาปลอดภัย แต่คนที่ผมพูดถึงไม่ใช่คานหรอก คือฮูรอยน่ะ” “...นั่นใครน่ะ?” ผมอธิบายเรื่องฮูรอยให้ยูเฟมิน่าฟังคร่าวๆ ซึ่งเธอก็ทำสีหน้าหงุดหงิดออกมา “ไม่เห็นเคยได้ยินชื่อเลย” “...” ผมอ่านความรู้สึกของยูเฟมิน่าออกเลยล่ะ เธอคงคิดว่าตัวเองกำลังหาเรื่องใส่ตัวอยู่แน่ๆ ก็นะ เธอจะรู้สึกยังไงก็ช่างเถอะ ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่ 1 ชั่วโมง 50 นาทีเท่านั้น ผมต้องช่วยฮูรอยออกมาให้ได้ภายในเวลานี้! ‘หลังจากช่วยไอ้หมอนั่นได้แล้ว ผมจะด่าให้ยับเลย’ เขาเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้ ผมล่ะแค้นจริงๆ “โว้ยยยย!” พวกทหารกระโดดเข้าใส่พร้อมกัน ดูเหมือนจะมีประมาณ 30 นายได้ ผมเริ่มรู้สึกประหม่า แต่ยูเฟมิน่ากลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เธอไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าด้วยซ้ำ และเพียงแค่ยื่นมือออกมา “หอกแห่งการทำลายล้าง (Spear of Destruction)” เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! ประกายไฟสีแดงเข้มกระโดดออกจากปลายนิ้วของยูเฟมิน่า หอกเล่มหนึ่งถูกสร้างขึ้นและพุ่งเข้าใส่พวกทหาร ตูม! ตูม! ตูม! เปรี้ยง! หอกทะลวงผ่านร่างของทหารและระเบิดออก ส่งผลให้ทหารทั้ง 30 นายกลายเป็นแสงสีเทาไปในทันที มันเป็นเวทมนตร์ที่ทรงพลังอย่างเหลือเชื่อแต่กลับถูกร่ายออกมาได้อย่างง่ายดาย บางทียูเฟมิน่าอาจจะทัดเทียมกับยัยแม่มดยูร่าคนนั้นเลยก็ได้นะ? เธอร่ายมันออกมาง่ายๆ แบบนั้นได้ยังไงกัน? “อึก!” ผมสะอึกด้วยความตกใจ ‘เมื่อกี้ผมพูดอะไรกับเธอไปบ้างนะ? พูดไปเยอะเลยไม่ใช่เหรอ? เธอโกรธผมหรือเปล่าเนี่ย?’ ในขณะที่ผมยืนแข็งทื่อด้วยความกลัว ยูเฟมิน่าก็หันมาบอกผมว่า “เป็นอะไรไป? นายไม่ต้องไปช่วยฮูรอยแล้วเหรอ?” “...ค... ครับ...” เดิมทีผมว่าจะพูดแบบเป็นกันเอง แต่จู่ๆ ก็รู้สึกว่าถ้าไม่ใช้คำสุภาพมันจะดูอันตรายยังไงไม่รู้ ‘ต่อจากนี้จะไม่เรียกเธอว่ายัยเด็กนั่นอีกแล้ว ผมจะสร้างออร์บให้เธอเอง ยัยนี่อุตส่าห์อดทนกับผมมาตั้งนาน ผมจะไม่ล่วงเกินเธออีกเด็ดขาด’ ผมตัดสินใจแล้วมุ่งหน้าลึกลงไปใต้ดินต่อทันที