บทที่ 766 ทุ่มสุดตัว! เลียมจ้องมองไปยังแอ่งแก่นวิญญาณที่เขากำลังนั่งอยู่ ในที่สุดเขาก็เริ่มคุ้นชินกับมันแล้ว แม้จะยังรู้สึกถึงน้ำหนักอันมหาศาลจากดวงวิญญาณของพวกมนุษย์กิ้งก่าจำนวนมาก แต่มันก็ไม่เพียงพอที่จะทำอันตรายเขาได้อีกต่อไป ตอนนี้เขาแข็งแกร่งกว่านั้นแล้ว ถึงเวลาที่ต้องก้าวไปสู่ขั้นต่อไป แม้จะมีหลายสิ่งที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้ แต่เส้นทางที่เขาเลือกเดินนั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมา สิ่งใดที่ฆ่าเขาไม่ได้ จะยิ่งทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น ในเมื่อดวงวิญญาณของชาวบ้านและเหล่ามนุษย์กิ้งก่าได้หล่อหลอมเขาจนแข็งแกร่งขึ้นแล้ว ก็ถึงเวลาสำหรับการทดสอบครั้งต่อไปที่เขาต้องเผชิญ เลียมหยิบลูกปัดสีดำสองเม็ดที่มีดวงวิญญาณมังกรบรรจุอยู่ออกมา เขาไม่รู้ว่าตัวเองพร้อมสำหรับเรื่องนี้หรือไม่ ซึ่งเขาก็น่าจะยังไม่พร้อม แต่เจตนาหลักของเขาในตอนนี้ไม่ใช่การหลอมสร้างดวงวิญญาณทั้งสองนี้ เขาต้องการให้พวกมันหลอมสร้างเขาแทน เช่นเดียวกับที่เขาใช้ดวงวิญญาณของชาวบ้านและมนุษย์กิ้งก่า เขาเตรียมพร้อมที่จะสละดวงวิญญาณทั้งสองนี้ทิ้งเพื่อทำให้ดวงวิญญาณของตัวเองแข็งแกร่งขึ้น นี่คือทางออกเดียวจากสถานการณ์คับขันในปัจจุบัน หากเขายังไม่สามารถทำลายพันธนาการของตัวเองได้ บางทีดวงวิญญาณของเขาอาจจะยังไม่แข็งแกร่งพอ ในตอนนี้ เขามีเพียงความคาดหวังและความเสี่ยงเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงต้องใช้ทุกสิ่งที่มีเพื่อพยายามเอาชีวิตรอด เลียมวางลูกปัดสีดำเม็ดหนึ่งลงและถืออีกเม็ดไว้ระหว่างนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้ จากนั้นเขาก็กัดฟันและเริ่มดึงดวงวิญญาณมังกรออกมาอีกครั้ง เสียงครางต่ำดังขึ้น ร่างของเลียมสั่นสะท้านจากแรงกดดันมหาศาลที่จู่โจมเขาในทันที เขาเพิ่งจะทำแบบนี้ไปเมื่อชั่วโมงก่อนตอนที่ควบคุมดวงวิญญาณทั้งหมดให้อยู่ภายใต้บังคับ แต่พอต้องมาทำซ้ำอีกครั้ง มันกลับไม่ได้ง่ายขึ้นเลย เขาต้องเผชิญกับความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานแบบเดิมอีกครั้ง เมื่อดวงวิญญาณมังกรเข้าปะทะกับดวงวิญญาณของเขาเอง ในขณะเดียวกัน เวลาก็เริ่มงวดเข้ามา เลียมดื่มโพชั่นเพิ่มพลังชีวิตขวดแล้วขวดเล่าขณะที่ทนต่อความยากลำบากนี้ หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาทีแรก ดวงวิญญาณก็ค่อยๆ กลับมาอยู่ในการควบคุมของเขา แน่นอนว่าต้องแลกมาด้วยความเสียหายบางส่วนที่เกิดขึ้นกับดวงวิญญาณของเขาเองก่อน เลียมเบ้หน้าจากความเจ็บปวดที่เสียดแทงลึกถึงขั้วหัวใจ แต่เขายังคงยึดกุมดวงวิญญาณมังกรขนาดเท่าลูกฟุตบอลที่วนเวียนอยู่ตรงหน้าไว้อย่างมั่นคง นี่คือจุดที่เขาเคยถูกขัดจังหวะมาก่อน และตอนนี้เขาจะหลอมสร้างดวงวิญญาณนี้ให้สมบูรณ์แบบ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้รีบร้อนจัดการมันตั้งแต่แรก หากเขาหลอมสร้างดวงวิญญาณในสภาพนี้ มันจะระเบิดจนหลุดจากการควบคุมและปนเปไปกับแก่นวิญญาณอื่นๆ ที่วนเวียนอยู่รอบตัวเขา ซึ่งจะทำให้เขาสูญเสียมันไปอย่างถาวร เขาต้องรักษาตัวเองก่อน นี่คือหนึ่งในสิ่งที่สำคัญที่สุดที่เขาต้องการในตอนนี้ เลียมเผยรอยยิ้มออกมาขณะที่ค่อยๆ สัมผัสถึงระดับความบาดเจ็บที่ดวงวิญญาณของเขาได้รับจากดวงวิญญาณมังกรอย่างอดทน จากนั้นเขาเริ่มใช้แก่นวิญญาณโดยรอบเพื่อรักษาตัวเอง เขาปล่อยให้แก่นวิญญาณเหล่านั้นซึมซาบเข้าสู่ดวงวิญญาณของเขา ค่อยๆ ทำให้ตัวเองกลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง และในกระบวนการนี้ เขาก็แข็งแกร่งขึ้นอีกเล็กน้อย หลังจากนั้นเขาจึงหันมาจัดการกับดวงวิญญาณมังกรขนาดเท่าลูกฟุตบอลที่กำลังดิ้นรนอยู่ในมือ ทว่าเขากลับเพิ่งเริ่มต้นและเรียกค้อนมานาออกมาทุบลงบนดวงวิญญาณได้เพียงนิดเดียว มันก็เริ่มขัดขืนและพุ่งเข้าจู่โจมเลียมอีกครั้ง "บ้าเอ๊ย" เลียมสั่นสะท้านเมื่อระลอกความเจ็บปวดเริ่มเข้าจู่โจมเขาอีกครั้ง แทนที่จะทำไปทีละขั้นตอนจาก 1 ถึง 100 เขากลับกระโดดจากขั้นที่ 10 ไปยังขั้นที่ 100 โดยตรง ดังนั้นเขาจึงคาดการณ์เรื่องนี้ไว้อยู่แล้ว เขาต้องทนต่อความเจ็บปวดนี้ให้ได้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เลียมใช้พลังใจทุกหยาดหยดในร่างกายเพื่อรวบรวมความแข็งแกร่งและความกล้าหาญที่จะเดินหน้าต่อไป แกนมานาของเขาหมุนวนอย่างบ้าคลั่งเพื่อมอบพลังที่เขาต้องการ เขาดึงพลังจากแกนมานาออกมามากกว่าที่เคยทำมาตลอด เขากดดันตัวเองมากกว่าครั้งไหนๆ เขาไม่มีทางเลือกอื่น เขาต้องทำสิ่งนี้ เขาต้องรอดชีวิตและออกไปจากที่นี่ให้ได้ ราวกับตอบรับความปรารถนาของเลียม แผ่นศิลาเริ่มคายเอสเซนส์ของดันเจี้ยนออกมาเร็วกว่าปกติ มานาภายในแผ่นศิลาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และจู่ๆ เลียมก็พบว่ามีมานาส่วนเกินมหาศาลที่เขาสามารถนำมาใช้งานได้ ปัง! เขาขยายขนาดค้อนมานาให้ใหญ่ขึ้นกว่าเดิมสิบเท่าในทันที และค้อนยักษ์ทั้งเก้าอันก็ฟาดฟันดวงวิญญาณมังกรที่ไม่ยอมสยบจากเก้าทิศทางที่แตกต่างกัน ในขณะที่เลียมยังคงดิ้นรนกับดวงวิญญาณมังกรและแข่งกับเวลา ลูน่าก็ขดตัวอยู่ในแอ่งเอสเซนส์ธาตุไฟและเริ่มฝึกฝนของเธอเองเช่นกัน ในขณะเดียวกัน... โลกภายนอกไม่ได้สงบและมั่นคงเช่นนี้ ผู้เล่นส่วนใหญ่กำลังวิ่งพล่านเหมือนไก่ไร้หัว การต่อสู้ปะทุขึ้น และกิลด์ต่างๆ เริ่มทำสงครามต่อกัน ผู้เล่นแออัดอยู่ตามเมืองใหญ่ของอาณาจักรต่างๆ และทำทุกสิ่งที่พวกเขาไม่เคยกล้าคิดมาก่อน ทั้งการปล้นกลางแดด การประลอง (PVP) โดยไม่มีสาเหตุ การรุมล้อม การล่วงละเมิดผู้เล่นหญิงและ NPC ทุกอย่างโกลาหลไปหมด กิลด์บางแห่งถึงกับกล้าบุกปล้นร้านค้าที่ดำเนินการโดย NPC และสุดท้ายก็ถูกจับโยนเข้าคุกอย่างน่าสังเวช แต่ส่วนใหญ่ผู้เล่นมักจะรอดพ้นจากสิ่งที่ทำลงไป เพราะประชากร NPC ในเมืองไม่สามารถรับมือกับประชากรผู้เล่นทั้งหมดได้ ท่ามกลางความคุ้มคลั่งนี้ มีกิลด์เพียงไม่กี่แห่งที่ยังคงมีสติและมีเหตุมีผล ในกิลด์ครีมสันอะบิส (Crimson Abyss) เสิ่นเยว่ก้าวขึ้นมาดูแลหน้าที่การบริหารทั้งหมดด้วยความช่วยเหลือจากเม่ยเม่ย เรย์ และคนอื่นๆ อีกสองสามคน โชคร้ายที่อเล็กซ์รู้สึกกระทบกระเทือนจิตใจเกินกว่าจะทำอะไรได้ในตอนนี้ ในทางกลับกัน เรย์กลับดูพึ่งพาได้มากกว่าที่คิด ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน แต่เขาสามารถดิ้นรนจนไต่ถึงเลเวล 50 ได้สำเร็จแม้จะเริ่มเล่นเกมช้ากว่าคนอื่น ไม่เพียงเท่านั้น เขายังสร้างแกนมานาหลังจากใช้ยาชำระร่างกาย และตอนนี้กำลังช่วยเสิ่นเยว่จัดการเรื่องต่างๆ เมื่อเห็นสภาพของเมียร์และอเล็กซ์ นิสัยขี้เล่นตามปกติของเขาก็หายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยท่าทางของคนที่โตเป็นผู้ใหญ่และพึ่งพาได้