บทที่ 952 แข็งแกร่งเพียงใด? เลียมรีบสั่งการให้โกเลมทั้งสองตัวไปช่วยกิลด์ในการต่อสู้ และนำพวกเขาออกไปให้ไกลจากพื้นที่นี้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ นอกจากนี้เขายังส่งลูน่าออกไปในระยะที่ปลอดภัย และกำชับเธอว่าให้กลับมาที่นี่อีกครั้งก็ต่อเมื่อเขาเป็นคนเรียกเท่านั้น จากนั้นเลียมก็หยิบกระบอกน้ำออกมาและดื่มมันเข้าไปเล็กน้อย "เอาวะ เป็นไงเป็นกัน" ในพริบตาต่อมา กองทัพวิญญาณทั้งหมดของเขาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า การปรากฏตัวของสมุนวิญญาณจำนวนมหาศาลสร้างกลิ่นอายที่คลุมเครือและน่าขนลุกปกคลุมไปทั่วดินแดนที่ตายซากและถูกทำลายแห่งนี้ "โซล สไปลซ์ (ผสานวิญญาณ)" เลียมเปิดใช้งานทักษะไม้ตายของเขาในทันทีโดยไม่ลังเล ตูมมมม! กลิ่นอายที่ระเบิดออกมาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า มวลอากาศที่ปั่นป่วนและมานาหมุนวนพัดกระหน่ำรอบตัวเขา ทันใดนั้น สมุนวิญญาณทั้งหมดก็หายไปทีละตน พลังมหาศาลที่จินตนาการไม่ได้ไหลเข้าสู่ร่างกายของเลียมตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างกายของเขาสามารถทนรับพลังระดับนี้ไว้ได้เพียงหวุดหวิด กล้ามเนื้อของเขาขยายตัวจนปูดโปนและส่งเสียงประท้วงออกมา ขณะที่พลังวิญญาณไหลเวียนผ่านร่าง กระดูกของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นหลายเท่า เลือดในกายเต้นพล่านด้วยพลังงาน และแกนมานาก็เปี่ยมล้นไปด้วยมานาที่บ้าคลั่งและดุร้าย มนุษย์ที่เคยหอบหายใจอย่างหนักจากการโจมตีรังเนินเขาเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหายวับไป กลับกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่มีพลังราวกับเทพเจ้ากำลั่งยืนหยัดอยู่บนพื้นปฐพี จุดที่เท้าของเขาสัมผัสพื้นยุบลงไปหลายนิ้ว สร้างหลุมขนาดใหญ่ที่สุดในบริเวณนั้น แม้แต่ท้องฟ้าเบื้องบนก็มืดครึ้มลงและคำรามด้วยเสียงอสนีบาต ราวกับว่าสวรรค์เองก็ต้องการจะลงทัณฑ์ตัวตนที่ไม่ควรมีอยู่บนโลกใบนี้ อย่างไรก็ตาม เลียมเพิกเฉยต่อทุกสิ่งในตอนนี้ เพราะเขารู้ดีว่าพลังเหนือมนุษย์อันน่าเหลือเชื่อนี้ไม่ใช่ของเขาอย่างแท้จริง เขามีเวลาใช้มันเพียงแค่ห้าวินาทีเท่านั้น และเขาไม่คิดที่จะเสียเวลาห้าวินาทีอันมีค่าเหล่านั้นไปเปล่าๆ ความจริงก็คือการตัดสินใจครั้งนี้มีความเสี่ยงอย่างยิ่ง เขามีข้อมูลไม่ครบถ้วนและไม่รู้เลยว่ามีอะไรอยู่ภายในรังเนินเขาบ้าง เขาไม่รู้ว่าต้องเผชิญหน้ากับศัตรูอีกมากเท่าไหร่ เขาไม่มีข้อมูลทั้งหมดในมือ แต่เขากลับเลือกใช้ไพ่ตายใบสุดท้าย สิ่งที่แย่ที่สุดคือการใช้ไพ่ใบนี้จะทำให้เขาสภาพทรุดโทรมและอ่อนแออย่างถึงที่สุด จนแม้แต่สัตว์อสูรเลเวล 10 ก็อาจจะจัดการเขาได้ แต่ในขณะเดียวกัน ไพ่ตายใบนี้ก็มอบพละกำลังให้เขาจัดการกับบาเรียอักขระและอะไรก็ตามที่อยู่ในรังเนินเขานั้นได้อย่างเหลือเฟือ ข้อจำกัดเดียวที่เขามีคือเวลา! เลียมสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลในแกนมานาซึ่งเป็นโบนัสที่เพิ่มเข้ามาเสริมกับพละกำลังอันไร้ขีดจำกัด เขาเคลื่อนที่ด้วยความเร็วปานสายฟ้า ฟาดหมัดที่รุนแรงราวกับอุกกาบาตเข้าใส่บาเรียอักขระที่อยู่ตรงหน้า เปรี้ยงงงง! เสียงระเบิดที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะของมันส่งผลไปถึงโกเลมทั้งสองที่กำลังวิ่งหนีด้วยความเร็วสูงสุดซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายไมล์จากเขตอันตราย แม้แต่ขนของลูน่ายังลุกตั้งด้วยความหวาดกลัวราวกับหนามแหลมเพื่อเตือนเธอถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามา สุนัขจิ้งจอกสีขาวรีบถอยร่นกลับไปในทันที เมื่อหมัดของเลียมปะทะกับบาเรียอักขระ สิ่งที่เคยแข็งแกร่งและยืนหยัดมาได้จนถึงตอนนี้ก็พังทลายและแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ และมันไม่ใช่สิ่งเดียวที่แตกสลาย! ชิ้นส่วนของแร่โอริคัลคุมปลิวว่อนไปทุกทิศทุกทางขณะที่รังเนินเขาทั้งหมดถูกระเบิดออกเป็นจุล พละกำลังของเลียมพุ่งสูงขึ้นสู่ระดับที่ไม่มีใครคาดคิด โครงสร้างโลหะเพียงอย่างเดียวไม่สามารถทนรับแรงกระแทกมหาศาลขนาดนั้นได้ ทั้งบาเรียอักขระ รังเนินเขาโอริคัลคุม รวมไปถึงทางเดินที่คดเคี้ยวและห้องโถงชั้นในระเบิดออกอย่างสมบูรณ์ ไม่เพียงเท่านั้น ดูเหมือนว่าจะมีไข่อีกหลายใบอยู่ภายในรังและยังมีพวกไอซอนอีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็นพวกเวฟถัดไปที่เตรียมจะออกมา แต่ตอนนี้ พวกมันทั้งหมดได้กลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้ว การแจ้งเตือนจำนวนมากปรากฏขึ้นต่อหน้าเลียม แต่เขาไม่ได้สนใจพวกมันเลย ในเมื่อเขาใช้ไพ่ตายไปแล้ว เขาต้องมั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดเหลือรอดก่อนที่เวลาของเขาจะหมดลง และเขาไม่สามารถมัวแต่ควานหาศัตรูท่ามกลางฝุ่นละอองและซากปรักหักพังเหล่านี้ได้ ที่สำคัญที่สุดคือเขาไม่สามารถปล่อยให้ราชินีรอดชีวิตไปได้โดยใช้ความวุ่นวายนี้เป็นโอกาส ดังนั้นเขาจึงไม่หยุดมือและไม่ให้พวกไอซอนได้มีเวลาตั้งตัว เปรี้ยงงงง! เปรี้ยงงงง! เปรี้ยงงงง! เขารัวหมัดออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า บางหมัดเล็งไปที่อากาศเบื้องหน้า และบางหมัดก็เล็งไปที่พื้นดินที่เขายืนอยู่ เขาดูเหมือนคนบ้าที่มุ่งมั่นจะทำลายล้างดินแดนที่ตัวเองยืนอยู่ให้สิ้นซาก ทั้งเขตสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น หลายพื้นที่เกิดแผ่นดินไหวรุนแรง ชั้นดินที่อยู่ลึกลงไปใต้พื้นผิวได้รับผลกระทบ มีเสียงฟู่ดังขึ้นที่นั่นที่นี่เมื่อน้ำใต้ดินและลาวาจากเบื้องล่างสัมผัสกันจนเกิดก๊าซระเบิดออกมา เมื่อแผ่นดินได้รับความเสียหายถึงเพียงนี้ มนุษย์ก็ย่อมไม่ได้รับข้อยกเว้น โชคดีที่พื้นที่แถบนี้ถูกพวกไอซอนกวาดล้างไปหมดแล้ว จึงไม่มีใครอยู่ในบริเวณใกล้เคียง จะมีก็เพียงสมาชิกกิลด์คริมสัน เอบิสที่กำลังหลบหนีเท่านั้นที่ต้องเผชิญกับความสยดสยองนี้ โกเลมทั้งสองตัวกระเด็นลอยไป สมาชิกกิลด์ก็กระเด็นไปคนละทิศละทาง อีกด้านหนึ่งลูน่าหอบหายใจและไม่กล้าหยุดวิ่งหนี ทั้งภูมิภาคตกอยู่ในความโกลาหลอย่างถึงที่สุด ก่อนหน้านี้ตอนที่เลียมใช้ทักษะนี้ แม้ว่าเขาจะใช้มันเพื่อเอาชนะศัตรูเลเวล 100 กว่าๆ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่สุดพลังจริงๆ เพราะมันไม่มีความจำเป็น แต่ตอนนี้ทุกอย่างแตกต่างออกไป นอกจากการใช้ทักษะที่บ้าคลั่งนั้นแล้ว เขายังเค้นพลังของตัวเองออกมาจนถึงขีดสุดและใส่ไม่ยั้ง เขากำลังใช้พลังทุกหยาดหยดที่มีเพื่อทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ภายในนั้น ห้าวินาทีนี้คือห้าวินาทีทองของเขา และเขากำลังรีดเค้นทุกอย่างออกมาจนหยดสุดท้าย และผลลัพธ์ของมันก็คือ... ความพินาศย่อยยับอย่างสมบูรณ์!