บทที่ 1: ผมไปก่อนนะ... อย่าคิดถึงผมมากเกินไปล่ะ ถึงผู้ที่ถูกโชคชะตาลิขิตไว้ ผู้ซึ่งโชคดีพอที่จะได้พบกับจดหมายของผมฉบับนี้ เจ็ดร้อยห้าสิบสองล้าน หกแสนสี่หมื่นแปดพันครั้ง... นั่นคือจำนวนครั้งที่หัวใจของผมได้เต้นรัวอยู่ภายในร่างกายของผม ก่อนที่ผมจะตัดสินใจมอบมันออกไปให้กับคนอื่น ตัวผมผู้ซึ่งมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกันก็มีความสุขอย่างยิ่งเช่นกัน ผมมีความเสียใจอยู่หลายอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจ และหนึ่งในบรรดาความเสียใจเหล่านั้นก็คือการที่ต้องมาตาย... ทั้งที่ยังซิงอยู่! อะแฮ่ม! อย่าเพิ่งมองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและดูถูกเหยียดหยามแบบนั้นสิ เพราะผมมั่นใจเหลือเกินว่าคุณ ใช่แล้ว! คุณนั่นแหละที่กำลังนั่งอ่านจดหมายฉบับนี้อยู่ตอนนี้ ก็คงจะมีสภาพที่ไม่ต่างจากผมหรอก เราสองคนต่างก็เป็นพวกหนุ่มซิงเหมือนกันนั่นแหละ! อะไรนะ? คุณไม่ได้ซิงงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ไปตายซะเถอะ! ไอ้เจ้าคนทรยศ! คุณกล้าดีนี่ยังไงถึงมาอ่านจดหมายฉบับนี้กัน?! คุณไม่รู้บ้างหรือไงถึงความรู้สึกของพวกเรา เหล่าเด็กหนุ่มที่น่าสงสาร หน้าตาดี และหล่อเหลาจนสาวๆ ต้องสยบอย่างผม ที่ไม่เคยแม้แต่จะมีโอกาสได้เดตกับผู้หญิงสักครั้งเลยในชีวิต? คุณไม่รู้ถึงความเจ็บปวดของพวกเราเลยงั้นเหรอ? ไม่รู้ถึงความทุกข์ทรมานของเรา? ไม่รู้ถึงวันเวลาที่ไม่มีที่สิ้นสุดที่พวกเราต้องหมกตัวอยู่ในห้องน้ำเพื่อทำกายบริหารด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างนั้นเหรอ? เหอะ ช่างเป็นคนป่าเถื่อนที่ไร้อารยธรรมจริงๆ คุณลืมคำกล่าวที่ว่า "เพื่อนต้องมาก่อนหญิง" ไปแล้วหรือไง? น่าละอายใจจริงๆ นะเพื่อน น่าละอายใจที่สุด ไอ้เจ้าเศษขยะที่ไม่เข้าใจถึงความสำคัญของมิตรภาพลูกผู้ชาย ผมขอแช่งให้น้องชายของคุณไม่สามารถผงาดหัวขึ้นมาได้อีกตลอดกาล! มาดูกันสิว่าถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว คุณยังจะฮอตอยู่อีกไหม! ผมพูดถึงไหนแล้วนะ? อ้อ ใช่แล้ว ผมตายไปทั้งที่ยังเป็นหนุ่มบริสุทธิ์ แต่อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ผมจะจากโลกนี้ไป ผมได้รับจุมพิตแรกและจุมพิตสุดท้ายจากหญิงสาวผู้งดงาม ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะสาวงามอันดับหนึ่งของสถาบันทั้งหมด ให้ตายเถอะ~ ริมฝีปากของเธอนั้นนุ่มนวลเหลือเกิน นุ่มนวลเสียจนผมรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนสรวงสวรรค์ชั้นเจ็ดเลยทีเดียว หากพวกเด็กผู้ชายในโรงเรียนได้มาเห็นช่วงเวลานั้นเข้าล่ะก็ ผมพนันได้เลยว่าพวกมันคงจะกัดผ้าเช็ดหน้าด้วยความอิจฉาริษยาจนขาดกระจุย ผมมั่นใจเลยว่าเหล่าบรรดาแฟนคลับที่ชื่นชมเธอทุกคนจะต้องหันมาจับมือกันเพื่อรุมฆ่าผมอย่างแน่นอน แต่น่าเสียดายที่ความสะใจตกเป็นของผม เพราะในตอนที่มีใครบางคนมาพบจดหมายฉบับนี้เข้า ตัวผมก็คงจะจากโลกนี้ไปนานแสนนานแล้ว! ฮ่าๆๆ! ผมจากโลกนี้ไปพร้อมกับความเสียใจหลายอย่าง แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมไม่เคยนึกเสียใจเลย นั่นคือการได้มอบหัวใจของผมให้แก่เธอ แม้ว่าเธอจะได้เป็นแฟนของผมเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม แต่นั่นก็เป็นช่วงเวลาที่ผมมีความสุขที่สุดในชีวิตแล้ว ผมขอภาวนาให้เธอได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ที่สุด ไม่ใช่เพียงเพื่อตัวเธอเองเท่านั้น แต่ขอให้ใช้ชีวิตในส่วนของผมด้วยเช่นกัน สำหรับคุณที่กำลังอ่านจดหมายฉบับนี้อยู่ในขณะนี้ ผมขออวยพรให้คุณมีวันที่เป็นสิริมงคล ผมไม่รู้หรอกว่าคุณเป็นใคร มาจากไหน หรือกำลังเผชิญกับอะไรอยู่ แต่อย่างไรก็ตาม ผมขออนุญาตบอกอะไรคุณสักอย่างหนึ่งเถอะนะ จงใช้ชีวิตของคุณให้คุ้มค่าที่สุด และจงมีชีวิตอยู่โดยปราศจากความเสียใจภายหลัง เพราะยังมีคนอีกมากมายที่เป็นเหมือนกับผม คนที่จะไม่มีโอกาสได้เห็นแสงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้อีกต่อไป ทันทีที่เราหลับตาลงในค่ำคืนนี้ ผมไม่เคยใส่ใจโลกใบนี้มาก่อนเลย แต่เมื่อผมได้เห็นแสงอาทิตย์อัสดงครั้งสุดท้ายในชีวิต ผมจึงได้ตระหนักว่าผมได้พลาดโอกาสที่สวยงามไปมากมายเหลือเกิน อย่าได้เป็นเหมือนกับผมเลย อย่าปล่อยให้ชีวิตของคุณสูญเปล่าไปโดยเปล่าประโยชน์ จงถนอมทุกช่วงเวลาเอาไว้ ราวกับว่ามันเป็นนาทีสุดท้ายในชีวิตของคุณ และก่อนที่ผมจะจบจดหมายฉบับนี้ลง ผมขอให้คำแนะนำสุดท้ายแก่คุณไว้สักหน่อย จงพกทิชชู่ติดตัวไว้เสมอไม่ว่าคุณจะไปที่ไหนก็ตาม ด้วยรักจาก วิลเลียม เด็กหนุ่มผู้สละชีพเพื่อให้ผู้อื่นได้มีชีวิตอยู่ต่อไป ป.ล. หากมีโอกาสเพียงน้อยนิดว่าคุณคือคนคนนั้นที่พบจดหมายฉบับนี้ โปรดอย่าได้ใส่ใจเนื้อหาในครึ่งแรกและครึ่งหลังที่คุณเพิ่งอ่านไปเลยนะ ผมก็แค่ล้อเล่นน่ะ! อย่าถือสาคำพูดของผมจริงจังเลย หากโชคชะตายังคงต้องการให้เป็นเช่นนั้น เส้นทางของเราทั้งสองคงจะได้กลับมาบรรจบกันอีกครั้งอย่างแน่นอน ผมหวังว่าในครั้งหน้าที่เราได้พบกัน เราจะสามารถสานต่อธุระที่ยังค้างคาอยู่ให้เสร็จสิ้นลงได้ ผมสัญญาเลยว่าเมื่อเวลานั้นมาถึง ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณหลุดมือไปอีกเป็นอันขาด เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นผมขอไปล่วงหน้าก่อนนะ... อย่าคิดถึงผมมากจนเกินไปล่ะ เข้าใจไหม? อ้อ แล้วก็ไม่อนุญาตให้ตามผมมาทันทีด้วยล่ะ! เพราะถ้าคุณทำแบบนั้น ผมคงจะเศร้าใจมากจริงๆ ฝากดูแลน้องๆ ตัวน้อยของผมในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแทนผมด้วยนะ แล้วเจอกันใหม่นะ เบลล์ - หยดน้ำตาเพียงหยดเดียวร่วงหล่นลงบนกระดาษ ตามมาด้วยอีกหยดและอีกหยด ในเวลาไม่นานนัก จดหมายที่เขียนขึ้นด้วยลายมือก็เปียกโชกไปด้วยคราบน้ำตา ทัศนวิสัยของเบลล์เริ่มพร่ามัวลงเรื่อยๆ ขณะที่หยาดน้ำตาในดวงตาของเธอนั้นพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสายราวกับหยาดฝน “วิลเลียม... ฉันขอโทษ...” เบลล์โอบกอดจดหมายฉบับนั้นเอาไว้แนบอกของเธออย่างหวงแหน “ฉันขอโทษจริงๆ...” ในขณะที่ดวงตะวันเลือนหายไปจากเส้นขอบฟ้า และดวงดาวดวงแรกเริ่มปรากฏให้เห็นบนท้องฟ้าที่มืดมิด มีเพียงเสียงเต้นอันหนักแน่นของหัวใจวิลเลียมที่อยู่ภายในทรวงอกของเธอเท่านั้นที่เป็นสิ่งคอยอยู่เคียงข้างเธอ จนกระทั่งเธอไม่มีน้ำตาเหลือพอที่จะรินไหลออกมาได้อีกต่อไป