บทที่ 21: สตอร์มคอลเลอร์ “วิล เจ้าแน่ใจในการตัดสินใจของเจ้าแล้วหรือ?” เจมส์เอ่ยถาม เขากลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นหลังจากที่แขกของพวกเขาจากไปแล้ว แม้ว่าเขายังคงรู้สึกโกรธเรื่องการยกเลิกสัญญาหมั้นหมาย แต่เขาก็มีความรู้สึกว่าหลานชายของเขากำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่ “คุณปู่ครับ ปู่คิดว่าคนหล่ออย่างผมจะหาภรรยาได้ยากในอนาคตเหรอครับ?” วิลเลียมตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “นอกจากนี้ คนที่ยอดเยี่ยมอย่างผมถูกกำหนดมาให้มีภรรยาหลายคนอยู่แล้ว!” “พูดได้สมกับเป็นคนตระกูลเอนส์เวิร์ธตัวจริง” เจมส์หัวเราะเบาๆ ขณะลูบหัวเด็กชาย “นั่นสินะ ปู่ไม่มีข้อสงสัยเลยว่าสาวๆ จะต้องเข้าแถวรอเพื่อโอกาสที่จะได้เป็นภรรยาของเจ้า เพราะตอนที่ปู่อายุเท่าเจ้า สาวๆ ทุกคนในหมู่บ้านต่างก็อยากได้ปู่เป็นสามีในอนาคตกันทั้งนั้น” อันนาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่กลอกตามองคู่ปู่หลานคู่นี้ จากนั้นเธอก็หันไปหาสามีแล้วกระซิบที่ข้างหูของเขา “ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณพ่อเป็นพวกหลงตัวเอง แต่ฉันไม่คิดเลยว่าวิลเลียมจะโตมาเป็นแบบนั้นด้วย” มอร์เดร็ดถอนหายใจและจิบชาของเขา เขารู้นิสัยเสียข้อนี้ของพ่อมานานแล้วและคุ้นเคยกับมันมาตั้งแต่เด็ก ดูเหมือนว่าความเป็นพวกหลงตัวเองจะฝังอยู่ในยีนของพวกเขาเสียแล้ว “หึ! นังแพศยานั่นกับไอ้ผัวสารเลวของหล่อนจะต้องเสียใจในภายหลัง” เจมส์พ่นลมหายใจ “ข้าพนันได้เลยว่าไอ้แก่โง่นั่นจะต้องหัวใจวายทันทีที่ได้ยินว่าครอบครัวของเขานั่นแหละที่เป็นคนทำลายข้อตกลงเอง” เจมส์ชำเลืองมองวิลเลียมที่กำลังกินพายแอปเปิลอย่างมีความสุข เขายังไม่เข้าใจว่าทำไมหลานชายของเขาถึงขอให้อากาธาและเอลีนอร์แสดงอาวุธหายากให้ดู อาวุธเหล่านั้นมักจะมีราคามากกว่าหนึ่งพันเหรียญทองหากขายในร้านอาวุธ “เอ่อ วิล เจ้าคิดอะไรอยู่ตอนที่ขอให้พวกเขานำอาวุธหายากเหล่านั้นออกมาให้ดู?” เจมส์ถาม หูของอันนาและมอร์เดร็ดผึ่งขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำถามนี้ เช่นเดียวกับเจมส์ พวกเขาทั้งคู่ต่างก็สงสัยมากเช่นกัน วิลเลียมยิ้มแล้วแบมือออก ไม่กี่วินาทีต่อมา ก้อนน้ำแข็งขนาดเล็กก็ลอยอยู่เหนือฝ่ามือของเขาเพียงไม่กี่นิ้ว จากนั้นก้อนน้ำแข็งก็หายไปและถูกแทนที่ด้วยเปลวไฟขนาดเล็ก การสาธิตของวิลเลียมยังไม่จบเพียงแค่นั้น เปลวไฟหายไปและมีหยดน้ำทรงกลมขนาดเล็กมาลอยแทนที่ เมื่อหยดน้ำหายไป ก็สัมผัสได้ถึงสายลมที่พัดผ่านเบาๆ ภายในห้อง สุดท้าย ก้อนหินก้อนหนึ่งก็ลอยอยู่เหนือฝ่ามือของวิลเลียมและค้างอยู่ตรงนั้นสองสามวินาทีก่อนจะหายไปอย่างไม่มีร่องรอย เจมส์ มอร์เดร็ด และอันนาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ พวกเขาทั้งหมดไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่เด็กชายผู้มีสีหน้าภาคภูมิใจราวกับว่าสิ่งที่เขาแสดงให้ดูนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร “ผมมีความสามารถในการเรียนรู้พลังของอาชีพอื่น ตราบใดที่ผมได้ถือสิ่งที่เกี่ยวข้องกับอาชีพนั้นครับ” วิลเลียมอธิบาย “แน่นอนว่านั่นไม่ได้หมายความว่าผมจะชำนาญในทันที เช่นเดียวกับเด็กฝึกงานทั่วไป ผมจำเป็นต้องเริ่มจากศูนย์เพื่อที่จะใช้พลังเหล่านี้และทำให้มันกลายเป็นของผมเอง” วิลเลียมไม่ได้โกหก แม้ว่าเขาจะได้รับอาชีพมาหลายอาชีพแล้ว แต่ทั้งหมดก็ยังอยู่ที่เลเวลศูนย์ หากเขาต้องการใช้พวกมันให้เต็มประสิทธิภาพ เขาจำเป็นต้องเพิ่มเลเวลอาชีพที่เกี่ยวข้องเพื่อปลดล็อกทักษะเฉพาะทางภายใต้ผังทักษะของเขา “จะ... เจ้ามีความเข้ากันได้กับสายฟ้าด้วยงั้นเหรอ?” เจมส์ถามตะกุกตะกัก “ความเข้ากันได้เหรอครับ? เปล่าครับ ผมไม่มีความเข้ากันได้กับธาตุใดๆ ทั้งสิ้น” วิลเลียมอธิบาย “อย่างไรก็ตาม หากผมได้ถือวัตถุโบราณหรืออาวุธที่เกี่ยวข้องกับอาชีพเฉพาะทางใดอาชีพหนึ่ง มันก็เป็นไปได้มากที่ผมจะเรียนรู้อาชีพนั้นครับ” เจมส์และมอร์เดร็ดเหลือบมองกัน ก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะรีบออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว “วิลเลียม เจ้าไม่ควรบอกเรื่องนี้กับใครนะ” มอร์เดร็ดแนะนำ “เจ้าต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ” “ท่านอาครับ เหตุผลเดียวที่ผมบอกความสามารถของผมให้ทุกคนรู้ ก็เพราะว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่คือสมาชิกในครอบครัวครับ” วิลเลียมยิ้ม “ถ้าผมไม่สามารถเชื่อใจแม้กระทั่งครอบครัวของตัวเองได้ แล้วผมควรจะไปเชื่อใจใครล่ะครับ?” วิลเลียมยอมเสี่ยงเมื่อเขาแสดงความสามารถให้ทุกคนเห็น อย่างไรก็ตาม เขาเชื่อว่าพวกเขาทั้งหมดจะเก็บมันไว้เป็นความลับ ในชีวิตที่แล้วเขาไม่เคยมีครอบครัว ในฐานะเด็กกำพร้า เขาไม่เคยเข้าใจเลยว่าการมีครอบครัวนั้นเป็นอย่างไร นี่คือสาเหตุที่เขาตัดสินใจเปิดเผยความสามารถของเขา เขาเต็มใจที่จะมอบความไว้วางใจให้กับตระกูลเอนส์เวิร์ธ แม้ว่ามันจะเป็นการกระทำที่บุ่มบ่ามในส่วนของเขา แต่เขาก็มีความรู้สึกว่านี่คือสิ่งที่ถูกต้องที่ควรทำ “วิล ขอบใจนะที่เชื่อใจพวกเรา” มอร์เดร็ดรู้สึกตื้นตันใจกับความจริงใจของหลานชาย อันนาก็รู้สึกเช่นเดียวกับสามีของเธอ และมองวิลเลียมด้วยความเอ็นดู เธอไม่ได้พูดอะไรเพราะรู้สึกว่าไม่มีความจำเป็นต้องพูด ความเชื่อใจคือบางสิ่งที่ไม่อาจแสดงออกมาได้ด้วยคำพูด เพียงแค่ความรู้สึกก็เพียงพอแล้ว ห้านาทีต่อมา เจมส์กลับเข้ามาในห้องพร้อมกับถือกล่องไม้ใบหนึ่ง กล่องใบนั้นมีการออกแบบที่ประณีตมาก มีสัญลักษณ์เขียนอยู่บนนั้นด้วยภาษาที่วิลเลียมไม่สามารถถอดรหัสได้ มันมีความยาวมากกว่าสองเมตรและกว้างหนึ่งฟุต วิลเลียมสันนิษฐานว่าสิ่งที่อยู่ในกล่องคืออาวุธ เมื่อเห็นว่าความสนใจของหลานชายจดจ่ออยู่ที่กล่อง เจมส์ก็ค่อยๆ เปิดฝามันออก แสงสีม่วงวาบปรากฏขึ้นทันทีที่กล่องถูกเปิดออก และสายฟ้าสีม่วงก็ดิ้นพล่านอยู่ในอากาศราวกับงูตัวเล็กๆ “...นี่คือ?” ดวงตาของวิลเลียมเป็นประกายเมื่อเห็นอาวุธที่อยู่ภายในกล่อง “ชื่อของมันคือ สตอร์มคอลเลอร์” เจมส์กล่าวด้วยความเคารพ “มันคืออาวุธของบรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ของเรา โคลด ฟอน เอนส์เวิร์ธ” “สตอร์มคอลเลอร์...” วิลเลียมมองหอกนั้นด้วยความทึ่ง หอกนั้นยาวอย่างน้อยหกฟุต ด้ามจับสีดำมีลวดลายสีทองพาดผ่านเหมือนสายฟ้า ใบหอกเป็นสีม่วง และเพียงแค่มองแวบเดียวก็เพียงพอที่จะบอกวิลเลียมได้ว่านี่ไม่ใช่อาวุธธรรมดา “เอาสิ” เจมส์กระตุ้น “ลองถือมันดู” เจมส์ต้องการดูว่าวิลเลียมจะสามารถควบคุมพลังของหอกได้หรือไม่ เขาอยากรู้ว่าคำทำนายของตระกูลเอนส์เวิร์ธจะกลายเป็นจริงในยุคของเขาหรือไม่ วิลเลียมกลืนน้ำลายขณะที่เขายื่นมือออกไปจับด้ามหอก ประกายสายฟ้าเลื้อยเข้ามาที่มือของเขา แต่มันไม่ได้ทำให้เขาเจ็บปวด กลับกัน มันทำให้วิลเลียมรู้สึกจั๊กจี้แทน - [ ติ๊ง! ] [ ระบบตรวจพบอาวุธที่สามารถปลดล็อกอาชีพขั้นสูงได้ ] [ โฮสต์ยังไม่บรรลุเงื่อนไขที่จำเป็นในการปลดล็อกอาชีพขั้นสูงนี้ ] [ ในการปลดล็อกอาชีพขั้นสูงนี้ โฮสต์ต้องมีเลเวลอาชีพถึงเลเวล 40 ในสองอาชีพเสียก่อน ] [ โฮสต์ไม่สามารถรับอาชีพขั้นสูง: สาวกแห่งอัสนี ได้ ]