บทที่ 1924 – คอยลมหนาว ฉู่เฟิงก้าวออกไป แรงผลักดันที่มองไม่เห็นผลักไล่เหล่าจอมเวย์สายธาตุโลกทั้งหมดที่อยู่ระหว่างเขากับชายผู้นั้นให้หลีกทาง เมื่อฝ่าเท้าของฉู่เฟิงแตะพื้น เขาก็ปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าชายที่ชื่อ “ชิง” “ผู้อาวุโส…” ชายนั้นตกใจ สับสนงุนงง ส่วนหญิงสาวข้างกายก็มีสีหน้าเช่นเดียวกัน แฝงความตื่นตระหนก ทั้งหมดเห็นฉู่เฟิงมีทั้งบรรพบุรุษผู้เฒ่าและเจ้าชายสายพันธุ์คอยเคียงข้าง ย่อมต้องเป็นยุคคลผู้ทรงอำนาจ! บรรพบุรุษเจิ้งเทียนลินเห็นเช่นนั้นก็ตกตะลึง ความคลางแคลงใจผุดขึ้นในใจ แต่ไม่ว่าจะครุ่นคิดสักเท่าใดก็ไม่อาจไขความจริงได้ จึงไม่กล้าล้ำเส้น เมื่อเจ้าชายสายพันธุ์เห็นเช่นนั้น เบื้องหลังดวงตาของเขาก็เย็นชาลง เขาถูกพลังอำนาจของฉู่เฟิงกดขี่จนไม่กล้าพูด แต่ก็ยังมองไม่เห็นสีหน้าของฉู่เฟิง ได้เพียงภาพหลัง ทว่าเขารู้สึกว่าได้จังหวะแล้ว จึงชี้หน้าชายชื่อชิงแล้วคำราม “ทั้งสองมีใจกล้าหาญมาก ถ้าผู้อาวุโสไม่ลงมือเอง ข้าจะถอนทั้งสองออกจากสายธาตุโลกเดี๋ยวนี้!” สวนที ก็ก้าวเดินออกไปเพื่อแสดงอํานาจ “โง่!!” เมื่อชายผู้เฒ่าเซียนพันธุ์มังกรทองได้ยิน สีหน้าเขาก็เปลี่ยน เขาหันมาปัดชายเสื้อแล้วจะเข้ามาห้ามเจ้าชายสายพันธุ์สายธาตุโลก แต่ก่อนที่จะทันทำอะไร ฉู่เฟิงก็หันกลับมา ความอ่อนโยนในดวงตาเปลี่ยนเป็นแววตาที่เย็นเฉียบ “เล滚!” คำคำเดียวราวกับฟ้าผ่าพุ่งแตกกลางสายธาตุโลก ก้องกังวานส่งเสียงสะท้อนเป็นระลอกคลื่นพลังงานมหาศาล ทั้งหมดถาโถมเข้าใส่เจ้าชายสายพันธุ์ ทำให้เขาสั่นสะท้านสำลักเลือดออกและกระเด็นไปไกล เพียงคำเดียว เสียงเดียว ก็ทำให้เจ้าชายสายพันธุ์ผู้อยู่ในขั้นแปรสภาพยุทธวิธีหลังช่องว่างได้รับบาดเจ็บสาหัส ตัวของบรรพบุรุษเซียนพันธุ์มังกรทองหดหาย เขารีบประคองมือทันที “ผู้อาวุโส กรุณาอย่าโกรธ เจ้าโง่นี้เพิ่งฝึกฝนไม่นาน ถึงจะมีพรสวรรค์ก็เหลวไหลเกินไป และถูกผู้อาวุโสตามใจเกินไป ผู้อาวุโสจะถอนทันทีจากตําแหน่งเจ้าชายสายพันธุ์ และมอบให้ผู้อาวุโสจัดการ ผู้อาวุโสจะหาผู้สืบทอดตําแหน่งใหม่ทันที!” เหตุการณ์พลิกผันทันที จอมเวย์สายธาตุระดับที่ 5 เกือบ 1,000 คนเหล่านี้ตกตะลึง ดูฉู่เฟิงด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจพรรณนาได้ ชายชื่อชิงสั่นไหว หญิงข้างกันกุมมือเขาไว้ หยาดเหงื่อผุดขึ้นบนฝ่ามือทั้งสอง “ท่าน… ชื่อของท่านเดี๋ยวนี้คืออะไร?” ฉู่เฟิงมองชายชื่อชิง ในสายตาพร่าเลือน เขาเห็นชายผู้ทนเผาไหม้ร่างตนเพื่อปกป้องศพหญิง เห็นชายหัวเราะขณะส่งผลึกเซียนขึ้นให้ฉู่เฟิงและเผาไหม้วิญญาณตนเพื่อสู้กับศัตรู! ณ ขณะนี้ ฉู่เฟิงเห็นชายผู้กลายเป็นวิญญาณดาบ และเห็นฉิงซวงผู้ตื่นขึ้นที่สูญเสียความทรงจำ ความปวดร้าวและการเฝ้าคอยเงียบๆ ตลอดหลายปีที่ไม่เคยยอมแพ้ แม้แต่ตายและเมื่อเธอลืมเขา ความรู้สึกของเขาช็อคฟ้า ความรักนี้ขยับแผ่นดิน! คาถารูปศพย้อนวัยไม่อาจปิดซ่อนความหลงใหลตลอดพันปี… “ชื่อของข้าคือชิง…” ชายนั้นกล่าวเบาๆ และมองฉู่เฟิง ดวงตายังคงความเย็นชา “ชิง… มีคำเดียว…” เมื่อฉู่เฟิงได้ยินเช่นนี้ เขารู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจ มาจากการเข้าใจความเป็นชายผู้นี้ และได้เห็นชีวิตที่ทุลักทุเลของชายผู้นี้ ชายผู้นั้นครุ่นคิดสักครู่แล้วกล่าวว่า “ใช่ ข้าเป็นเด็กกำพร้า ข้าตั้งชื่อให้ตนเองว่า ‘ชิง’” หญิงข้างกันกุมมือเขาแน่นขึ้น “ความรู้สึกที่ไม่อาจลืมแม้จะรูปศพย้อนวัย… เขาหลงใหลและเฝ้าศพนานพันปี เมื่อเธอตื่นขึ้นเขาทั้งสองก็กลายเป็นคนแปลกหน้า การรอคอยนับปี การรอคอยให้เธอจำเขาได้… หลงใหลตลอดชีวิต… ในชีวิตนี้ชื่อเขาคือชิง… ทําไมชื่อจึงเป็นชิง? มันชัดเจนว่าเป็นหญิงที่เขาหลงใหล คือฉิงซวง หลิน!” ฉู่เฟิงมองชายที่หน้าตาเย็นชา ไม่ได้พูดนาน ความเย็นชานี้ต่างจากฉิงชุย มาจากการเป็นวิญญาณดาบในชาติก่อน ความเย็นชาของดาบไม่เกี่ยวข้องกับอารมณ์ และแม้จะรูปศพย้อนวัยแล้วก็ยังคงอยู่ “ข้าได้ล่อลวงชีวิตใหม่ของเขาและฉิงซวง โดยเฉพาะฉิงซวง แม้จะเป็นลูกสาวของฉิงหลิน เธอก็เป็นคนที่ข้าเปลี่ยนมากที่สุด!” ฉู่เฟิงถอนใจและมองหญิงที่อยู่ข้างชาย เธอตึงเครียดและตื่นตระหนกตา จับมือคนรักราวกลัวจะเสียเขาไป เธอดูหวาดกลัวฉู่เฟิงมาก ราวกับว่าหากไม่ได้จับมือคนรัก เธอก็จะไร้ทางสู้ เธอกลัวฉู่เฟิง ทันทีที่เห็นฉู่เฟิงร่างกายเธอก็สั่นไหว ความกลัวนั้นมาจากจิตวิญญาณ เหมือนถูกสลักเข้าไปในจิตวิญญาณจะไม่อาจลบเลือนได้ ฉู่เฟิงมองหญิงสาวแล้วถามช้าๆ ว่า “ชื่อของเจ้าคืออะไร?” หญิงสาวสั่นสะท้าน ถอยหลังไปตามสัญชาตญาณไม่กี่ก้าวและซ่อนตัวหลังคนรัก เธอกุมมือคนรักและหน้าขาวซีดไร้เม็ดเลือด “นางชื่อโจวอี้ถิง…” คนที่ตอบฉู่เฟิงคือชายที่นางกุมมืออยู่ “โจวอี้ถิง…” เมื่อฉู่เฟิงได้ยินชื่อนี้ เขาจ้องมองหญิงสาวอย่างลึกซึ้ง “ครั้งก่อนโจวอี้เรียกฉิงซวงว่า ‘ติงเอ้อ…’ ชีวิตนี้นางคงไม่จำอดีตของตน…” ฉู่เฟิงปิดตาลง ครั้งก่อนข้าทำสิ่งหนึ่ง ข้าไม่ควรทำ เพราะทุกคนมีสิทธิ์ในความทรงจำ แต่ระหว่างการเกิดใหม่ของฉิงซวง ข้าลบความทรงจำของนาง!! ไม่ใช่การผนึก แต่ข้าลบออกไปจนหมดสิ้น!! จึงเป็นทุกข์ทรมานแก่จิตวิญญาณของนางยิ่งนัก นี่เองที่ทำให้แม้จะรูปศพย้อนวัยแล้วนางยังรู้สึกหวาดกลัวต่อฉู่เฟิง “ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าไม่ได้ฟื้นความทรงจำของโจวอี้ เจ้าเพียงเลือกเย็นชา ข้าเห็นเวลาส่วนใหญ่ที่เจ้าอยู่กับโจวอี้ หากเจ้าเลือกลืมและเลือกให้ข้าปลุกเกิดใหม่ ก็ถือว่าเจ้าตั้งใจ ข้าจึงจะช่วยเจ้าลบความทรงจำ!! “ตั้งแต่นี้ไป เจ้าจะไม่มีความทรงจำชาติก่อนอีก ขอเหลือเพียงความทรงจำของชีวิตปัจจุบัน!!” นี่คือสิ่งที่ฉู่เฟิงคิดในใจขณะลบความทรงจำของฉิงซวง เขาไม่บอกผู้ใด และไม่มีสักคนสังเกตเห็น เขาทำเพื่อช่วยโจวอี้เอง ขณะที่ฉู่เฟิงปิดตา ชายที่กุมมือของคนรักสงสัยแล้วพูดว่า “ผู้อาวุโส… ท่าน… ระดับการฝึกฝนของท่านสูง ท่านจะช่วยข้าไขความงงได้หรือไม่…” ขณะพูด หญิงสาวกุมมือเขาแน่นราวจะกลายเป็นเนื้อเดียวกัน ตายก็ไม่พราก หน้าตึงเครียดและโศกเศร้า เธอดูลืมความกลัวต่อฉู่เฟิงไปเลย “ชิง นั่นเป็นเพียงความฝัน มันเป็นเพียงความฝัน!!!” ฉู่เฟิงลืมตาและมองชายผู้นั้น ชายผู้นั้นกุมมือคนรักและกระซิบกับนางว่า “ข้าเพียงอยากรู้คำตอบ “ระหว่างฝึกฝนจนถึงขั้นนี้ ข้ารู้สึกราวกับเคยทำมาก่อน และข้าก็ไปถึงระดับปัจจุบันได้อย่างรวดเร็ว… ตลอดหลายร้อยปีนี้ ข้ามักจะฝันเสมอ และความฝันนี้ก็เหมือนเดิม… “ในความฝันนั้น มีหญิงสาว ข้าเห็นเพียงหลัง สวมชุดขาว เธอให้ข้ารู้สึกคุ้นเคยแต่ก็เศร้าและหนาวเหน็บ ข้าอยากเห็นหน้าเธอ 想知道她是谁… “ข้ารู้สึกเบาๆ ว่าเธอคือภรรยาในชาติก่อน หากข้ามีชีวิตแต่ก่อน… นางน่าจะเป็นภรรยาของข้า… “ดูเหมือนจุดมุ่งหมายของการมีตัวตนของข้าคือเพื่อเธอ เพื่อรอให้เธอหันกลับมาดูข้า…” ชายผู้นั้นกระซิบและสีหน้าเต็มไปด้วยความงงงัน สีหน้าอมท้อของเขานั้นเหมือนกับตอนที่เฝ้าศพนานพันปี หวังปาฏิหาริย์… โดยรอบเงียบเชียบทั้งหมด มีเพียงเสียงพูดของชายผู้นั้นสะท้อนอยู่ ชายผู้เฒ่าเซียนพันธุ์มังกรทองมองเห็นแล้วดูฉู่เฟิง เขาสันนิษฐานบางอย่างและครุ่นคิดเงียบๆ ฉู่เฟิงมองชายผู้นั้น ไม่ได้พูดนาน เขาสามารถลบความทรงจำของฉิงซวง แต่ไม่อยากเปลี่ยนความทรงจำของชายผู้นี้ เพราะชายผู้นี้คือเพื่อน เป็นผู้มีบุญคุณ ฉู่เฟิงอยากให้เขาริเริ่มเลือกหนทางชีวิตด้วยตนเอง “ต้นฤดูใบไม้ผลิปีหนึ่ง ข้าเดินผ่านใต้ต้นไม้และมองใบไม้ใบหนึ่ง ข้าชอบมันมาก ฤดูใบไม้ร่วงมาถึง ข้ากลับมาหาต้นไม้นั้นอีก แต่กลับไม่พบกับใบไม้สีเขียวนั้น ข้าคิดว่าหาไม่พบ… “แต่ข้าไม่รู้ว่ามันยังคงอยู่ เพียงแต่สีของมันเปลี่ยนไป เมื่อข้าหันหลังกลับ ลมหนาวฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านและใบไม้สีเหลืองปลิวว่อน มันวนรอบตัวข้าและนําทางไป แต่ในความเศร้าโศกที่คิดถึงใบไม้สีเขียว ข้าไม่เคยสังเกตว่าใบไม้ที่ข้าหามานั้นอยู่ข้างกายตลอด… “นี่คือคำตอบสำหรับเจ้า” ดวงตาของฉู่เฟิงเต็มไปด้วยความรำลึกขณะพูด “หากวันใดเจ้ารู้ว่าคำตอบของข้าถูกต้อง เจ้าสามารถรับยาเม็ดนี้ มันจะทำให้เจ้าไม่ฝันถึงเรื่องนั้นอีก” ฉู่เฟิงหันหลังกลับและก้าวขึ้นไปยังหัวมังกรทะเล เขาทิ้งเม็ดยาแห้งๆ สีเหลืองที่ดูราวกับใบไม้ฤดูใบไม้ร่วงไว้ มันลอยอยู่ต่อหน้าชายที่กำลังสับสน “เจิ้งเทียนลิน ทั้งสองนี่คือเพื่อนสนิทของข้า และบัดนี้พวกเขากลับมาเกิดใหม่ในก๊กของเจ้า เป็นโชคดียิ่งสำหรับก๊กของเจ้า ข้าจะช่วยก๊กของเจ้าสามครั้ง!! หากเกิดอะไรขึ้นกับทั้งสอง ข้าจะมาทวงถามเจ้า!” เสียงของฉู่เฟิงสะท้อนอยู่ในหัวใจของชายผู้เฒ่าเซียนพันธุ์มังกรทอง ในเวลาเดียวกันฉู่เฟิงโบกมือและมีหยกที่ประทับตราของเขาบินออกไปยังชายผู้เฒ่า “ขอบคุณ ท่านเอมไพร์ยัน เซียนเอ็กซ์!” ชายผู้เฒ่าเซียนพันธุ์มังกรทองสั่นและกราบลงต่อฉู่เฟิง นี่คือของขวัญมหาศาล!! ณ ขณะนั้น ลมพัดผ่านมาทำให้ผมของชายและหญิงพลิ้วไหว สองเกลียวผมพันกันราวกับผีเสื้อสองตัวที่เต้นรำ ฉู่เฟิงมิได้ปลดล็อกตราปิดกั้นความทรงจำของชาย แต่ให้เขาเลือกเอง เขาจ้องมองชายผู้นั้นอย่างลึกซึ้งก่อนจะถอยสายตาออกไป เขายืนบนมังกรทะเลและมันพาเขาหายไป “โจวอี้ อาเจ๊ะโจว ลืมข้า ลืมถ้ํา ลืมชาติก่อน จงรักคนใกล้ตัวในชาตินี้ เธอคือคนที่เจ้ารอมาทั้งชีวิตให้หันกลับมา คือเงานั้นในความฝันของเจ้า” ฉู่เฟิงถอนใจ