บทที่ 2209 - เบาะแสใหม่ หลังจากผ่านการทัศนศึกษามา ชั้นเรียนของมู่ฟานก็ไปได้สวยขึ้นมาก ในที่สุดเขาก็ได้รับประโยชน์จากมัน เนื่องจากเป็นวิชาทฤษฎีเวทมนตร์ มู่ฟานจึงสามารถสอนอะไรก็ได้ที่เขาต้องการ เพราะทางโรงเรียนไม่มีข้อจำกัดในหัวข้อการสอน มู่ฟานเพียงแค่นำประสบการณ์ของเขาที่ภูเขาคุนหยูและเหตุการณ์ประหลาดที่พบกับต้นลินเดนม่วงยักษ์มาดัดแปลงเล่าให้พวกนักเรียนฟัง นักเรียนทุกคนล้วนใฝ่ฝันที่จะออกผจญภัย สิ่งที่มู่ฟานนำมาแชร์นั้นไม่เหมือนกับที่พวกเขาเคยได้ยินมาก่อนเลย แม้แต่ในหนังสือที่บันทึกเหตุการณ์ประหลาดต่างๆ ก็ยังไม่มีอะไรแบบนี้ มู่ฟานเปลี่ยนวิชาทฤษฎีเวทมนตร์ให้กลายเป็นอัตชีวประวัติของเขาไปเสียอย่างนั้น มู่ฟานไม่ได้สอนความรู้ใหม่ในชั้นเรียนนัก แต่นักเรียนจำนวนมากกลับสนใจเรื่องเล่าของเขา เพราะอย่างไรเสีย เขาก็ได้เผชิญกับเรื่องแปลกประหลาดมากมายในตอนที่เขายังเป็นนักเรียน ซึ่งต่างจากนักเรียนทั่วไปที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเรียนในโรงเรียน เขาสามารถพูดได้ตลอดทั้งเช้าเพียงแค่เล่าเรื่องการผจญภัยเพียงเรื่องเดียวของเขา นั่นคือข้อดีอย่างหนึ่งของการเป็นอาจารย์ที่สถาบันศักดิ์สิทธิ์ออรัส อาจารย์มีอิสระเต็มที่ในหัวข้อที่ต้องการสอน ตราบใดที่อาจารย์ไม่ได้ทำผิดกฎและนักเรียนยินดีที่จะเข้าเรียน! —— "เจ้าจ้าว นายมู่ไป๋ไปไหนล่ะ?" มู่ฟานกลับมาที่ห้องและเห็นจ้าวหมั่นเหยียนกำลังนอนดูละครบนโซฟาด้วยความเบื่อหน่าย ราวกับว่าภารกิจอันศักดิ์สิทธิ์ในการเป็นอาจารย์ได้ขัดขวางความก้าวหน้าในการหว่านเมล็ดพันธุ์ของเขาทั่วโลกไปเสียสิ้น "เขาคงกำลังศึกษาการกระจายพันธุ์ของพืชในเทือกเขาแอนดีสอยู่ในห้องทำงานข้างล่างนั่นแหละ ไม่รู้ทำไมเขาถึงหัวรั้นเรื่องสำนักวาติกันดำนักนะ" จ้าวหมั่นเหยียนหาวออกมา "บอกให้เขากลับขึ้นมาซะ ฉันพบอะไรใหม่แล้ว" มู่ฟานกล่าว จ้าวหมั่นเหยียนลุกขึ้นจากโซฟาอย่างไม่เต็มใจ เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีสิ่งประดิษฐ์ที่ยอดเยี่ยมที่เรียกว่าโทรศัพท์มือถือหลังจากเดินไปถึงประตู เขากลอกตาใส่มู่ฟานก่อนจะกดโทรหาเบอร์ของมู่ไป๋ "เฮ้ย กลับขึ้นมาที่ห้องเดี๋ยวนี้... ทำไมฉันได้ยินเสียงผู้หญิงอยู่ข้างๆ นาย? ไอ้สารเลว นายบอกฉันว่าจะไปหาข้อมูล แต่กลับไปจีบนักเรียนแทนงั้นเหรอ? ฉันเกลียดคนหน้าซื่อใจคดอย่างนายจริงๆ!" จ้าวหมั่นเหยียนสบถ ไม่นานมู่ไป๋ก็เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าบึ้งตึง "อ้อ นั่นมันคนทำความสะอาดน่ะ นายไปคุยกับเธออย่างออกรสออกชาติทำไมกัน?" จ้าวหมั่นเหยียนเอ่ยถาม "ฉันไม่มีกะจิตกะใจจะคุยกับคนปัญญาอ่อนอย่างนายหรอก นายเรียกฉันมาทำไม?" มู่ไป๋ถามกลับ "นั่งลงซะ วันนี้นักเรียนคนหนึ่งในคลาสเตือนสติฉันเรื่องบางอย่าง..." มู่ฟานเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทั้งสองรีบนั่งลงบนโซฟาด้วยความกระตือรือร้นที่จะฟังสิ่งที่มู่ฟานค้นพบ "ฉันลองตรวจสอบดูแล้ว มีฟาร์มและไร่หลายแห่งที่อยู่ติดกับขอบเทือกเขาริมฝั่ง และมีเกษตรกร คนงาน และคนทำสวนอาศัยอยู่ที่นั่นเป็นจำนวนมาก แม้พวกเขาจะไม่ใช่คนของสถาบันศักดิ์สิทธิ์ออรัส แต่พวกเขากำลังทำงานให้กับทางโรงเรียน พวกเขามักถูกเรียกว่าเป็นแรงงาน" มู่ฟานอธิบาย มู่ไป๋คาดหวังว่ามู่ฟานจะบอกความลับเรื่องใหญ่หลังจากที่รีบเรียกพวกเขามาทันทีที่สอนเสร็จ "แรงงานงั้นเหรอ?" เขาถามพลางหรี่ตา "สถาบันศักดิ์สิทธิ์ออรัสเปรียบเสมือนวังเล็กๆ แห่งหนึ่ง มันต้องมีแรงงานจำนวนมากที่คอยช่วยเรื่องการจัดการและอะไรต่อมิอะไรเมื่อพิจารณาจากวิถีชีวิตที่หรูหราที่นี่ เรามองข้ามพวกเขาไปอย่างสิ้นเชิง" มู่ฟานกล่าว "แล้วเรื่องฟาร์มและไร่ที่นายพูดถึงล่ะ?" มู่ไป๋ถาม "นอกจากไร่ของทางโรงเรียนในเทือกเขาแอนดีสแล้ว ยังมีหมู่บ้านกว่าสิบแห่งตามแนวชายฝั่งที่เป็นที่อยู่อาศัยของแรงงานเหล่านี้ พวกเขาไม่เพียงแต่จัดหาสิ่งของจำเป็นให้โรงเรียนเท่านั้น แต่ยังเพาะปลูกสมุนไพรและจัดหาแร่เวทมนตร์สำหรับช่างตีเหล็ก รวมถึงการขัดเกลาจี้เวทมนตร์ด้วย..." มู่ไป๋ตบขาตัวเองทันทีที่ได้ยินคำพูดของมู่ฟาน นั่นสินะ ทำไมเขาถึงมัวแต่โฟกัสไปที่คนในสถาบันศักดิ์สิทธิ์ออรัสล่ะ? เขาไม่พบร่องรอยของสำนักวาติกันดำเลยหลังจากผ่านไปนานขนาดนี้! สำนักวาติกันดำไม่จำเป็นต้องเป็นนักเรียน อาจารย์ หรือบุคลากรของโรงเรียน พวกเขาอาจซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแรงงานที่ทำงานให้กับอาณาจักรเล็กๆ แห่งนี้ก็ได้! แรงงานเหล่านี้อาจไม่ถือว่าเป็นพลเมืองของสถาบันศักดิ์สิทธิ์ออรัส แต่พวกเขาก็ยังอยู่ภายใต้การคุ้มครองของโรงเรียน และสามารถเข้าออกอาณาเขตได้ตามใจชอบ! "นักเรียนคนหนึ่งในคลาสของฉันเคยเป็นแรงงานมาก่อน เขาเล่าเรื่องของพวกเขาให้ฉันฟังเยอะมาก ฉันคิดว่ามีความเป็นไปได้สูงที่สำนักวาติกันดำจะซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มคนเหล่านี้ โดยเฉพาะถ้าพวกเขากำลังปลูกดอกป๊อปปี้คลั่ง พวกเขาสามารถช่วยปลูกสิ่งที่โรงเรียนต้องการในขณะเดียวกันก็ปลูกสิ่งที่พวกเขาต้องการไปด้วย!" มู่ฟานเสนอแนวคิด "นั่นฟังดูสมเหตุสมผลมาก ฉันมัวแต่สนใจคนในสถาบันศักดิ์สิทธิ์ออรัสมากเกินไปจนมองข้ามความเป็นไปได้นี้ไปเสียสนิท!" มู่ไป๋ตระหนักได้ในที่สุดว่าอะไรคือสิ่งที่ผิดพลาด สถาบันศักดิ์สิทธิ์ออรัสไม่อนุญาตให้แรงงานพักค้างคืนในโรงเรียน ดังนั้นมู่ฟาน จ้าวหมั่นเหยียน และมู่ไป๋ ซึ่งใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่โรงเรียนจึงไม่มีโอกาสได้พบพวกเขาเลย เครื่องจักรขนาดใหญ่ประกอบด้วยเฟืองและชิ้นส่วนนับพัน พวกเขามัวแต่จ้องมองที่พื้นผิวที่แวววาวของเครื่องจักร แทนที่จะมองดูชิ้นส่วนที่อยู่ข้างใน! "มู่ไป๋ นายลองคัดกรองหมู่บ้านที่เราอาจจะเจอสำนักวาติกันดำดูที เราจะไปตรวจสอบที่นั่นกัน" มู่ฟานเสนอ "ฉันว่านั่นไม่ค่อยดีนะ การที่อาจารย์จะไปเยี่ยมเยียนหมู่บ้านดูไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่ แต่ฉันจำได้ว่ามีการทัศนศึกษาที่เราสามารถพานักเรียนไปลาดตระเวนชายฝั่งได้ อีกอย่าง เรายังรวบรวมทีมเก้าคนไม่ครบเลย" จ้าวหมั่นเหยียนขัดขึ้น "ตกลง! มู่ไป๋ นายคัดกรองสถานที่ที่มีความเป็นไปได้ ส่วนเจ้าจ้าวกับฉันจะจัดการเรื่องการทัศนศึกษา นายเป็นคนกำหนดเส้นทางสำหรับการทัศนศึกษาเองเลย สำนักวาติกันดำจะตอบโต้ไม่ทันแน่นอนเมื่อเราหาที่ที่ถูกต้องเจอ" มู่ไป๋กล่าว "อืม แต่ถึงเราจะเจอสำนักวาติกันดำ เราก็ห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามเด็ดขาด นักเรียนอาจตกเป็นเหยื่อได้" มู่ไป๋เตือนทั้งสอง "ไม่ต้องห่วง เราจะทำให้แน่ใจว่าพวกเขาปลอดภัย" —— มู่ไป๋ใช้เวลาไม่นานในการคัดกรองสถานที่ที่มีความเป็นไปได้ ดอกป๊อปปี้คลั่งมีความต้องการที่เข้มงวด เขาสามารถตัดสถานที่ที่ขาดสภาพดิน อุณหภูมิ และแสงแดดที่เหมาะสมออกไปได้อย่างง่ายดาย ในท้ายที่สุด ก็เหลือเพียงหมู่บ้านสี่แห่งเท่านั้นในรายการ "ที่นี่ที่อยู่ใกล้ทะเลเป็นไร่ว่านหางจระเข้ มันจัดหว่านหางจระเข้และกระบองเพชรให้โรงเรียนเป็นหลัก มีคนงานที่ลงทะเบียนไว้ประมาณเจ็ดร้อยคน" มู่ไป๋วาดวงกลมบนแผนที่แล้วพูดต่อ "ส่วนที่นี่คือหมู่บ้านปะการังหินซึ่งจัดการเรื่องพืชพรรณบนพื้นดินชื้นใกล้ทะเล มันเหมาะมากสำหรับการปลูกดอกป๊อปปี้คลั่ง ส่วนอีกสองแห่งคือสวนมะกอกและสวนเชอร์รี่ตามลำดับ" ดอกป๊อปปี้คลั่งต้องได้รับการดูแลตลอดเวลา พวกมันปลูกยากกว่ากล้วยไม้เสียอีก ดังนั้นสำนักวาติกันดำจึงจำเป็นต้องใช้แรงงานจำนวนมากในการปลูกพวกมัน พวกเขามาผิดทางจริงๆ ตอนที่พยายามหาสำนักวาติกันดำในเทือกเขาแอนดีส มู่ไป๋มั่นใจมากว่าสำนักวาติกันดำต้องอยู่ในหมู่บ้านแห่งใดแห่งหนึ่งเหล่านี้แน่นอน!