บทที่ 2805 ระดับการบำเพ็ญที่เรียกกันว่าสูงส่ง สำนักนักล่าชิงเทียน ณ เขตจิ้งอัน... กริ๊งๆ! ประตูถูกผลักเปิดออกและดีดกลับเข้าที่เดิมจนไปกระทบกับกระดิ่งลมขนาดเล็ก เสียงกังวานใสไพเราะดังสะท้อนก้องอยู่ภายในร้านน้ำชา “สวัสดีค่ะ ฉันมาหา...” ซ่งเฟยเหยาอยู่ในชุดเสื้อเอวลอยสีดำ กางเกงผ้าไหมสีดำ และสวมหมวกสานสีดำ เธอดึงดูดสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาตลอดทางด้วยการแต่งกายที่ดูเป็นเอกลักษณ์ “ชู่ว์!” ชายหนุ่มรูปงามผมทองลุกขึ้นยืน เขาทำทีเป็นรับฟังเธออย่างตั้งใจ ซ่งเฟยเหยาจ้องมองเขาด้วยความสับสน “ผมมานั่งรอแขกที่นี่ด้วยความคาดหวังทุกวัน ทว่าส่วนใหญ่พวกเขามักจะทำให้ผมผิดหวัง วันนี้ก็เช่นกัน ผมรอแขกด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจ... จนกระทั่งคุณเดินเข้ามา” ชายหนุ่มกล่าว “วันของผมสว่างไสวขึ้นมาทันที แม้คุณจะแต่งกายด้วยชุดสีดำทั้งตัว แต่ในสายตาของผมคุณกลับดูมีชีวิตชีวาเหลือเกิน...” “โปรดให้ผมได้แนะนำตัว ผมชื่อจ้าวหม่านเหยียน คุณจะเรียกผมว่าเสี่ยวเทียนก็ได้ นอกจากจะเป็นจอมเวทแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ยอดเยี่ยมแล้ว ผมยังเป็นกวีสมัยใหม่อีกด้วย ขอบคุณที่ช่วยเติมแสงสว่างให้แก่บทกวีที่ค่อนข้างน่าเบื่อของผม ไม่ทราบว่ามีอะไรที่ผมจะทำให้คุณเป็นการตอบแทนได้บ้าง? คุณขอให้ผมทำอะไรก็ได้เลยนะ ผมจะรู้สึกผิดมากหากคุณไม่ขอ เพราะยังไงเสียคุณก็ได้ช่วยผมไว้มากจริงๆ...” “ฉันมาที่นี่เพื่อตามหามู่ฟาน” ซ่งเฟยเหยาแจ้งธุระของเธอ เธอไม่รู้เลยว่าชายคนนี้กำลังเพ้อเจ้อเรื่องอะไรอยู่ “โอ้! งั้นคุณก็มาหา... มะ... มู่ฟาน... คุณมาหามู่ฟานอย่างนั้นเหรอ...” ‘ผู้หญิงสวยขนาดนี้... มู่ฟานจะเป็นคนนั้นไปได้ยังไงกัน...’ จ้าวหม่านเหยียนพยายามรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ ทว่าภายในใจกลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างยิ่ง “เขาอยู่ไหม?” ซ่งเฟยเหยาถาม “อยู่ ไปหาเอาเองเถอะ” จ้าวหม่านเหยียนกลับไปนั่งที่เดิมและทำเป็นไม่สนใจเธออีก ...... เธอสงสัยว่าเขาเป็นอะไรไป พฤติกรรมของเขาดูแปลกประหลาดมาก เธอเลิกสนใจเขาและกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้าน เสียงกระดิ่งลมเหนือประตูดังขึ้นอีกครั้ง ซ่งเฟยเหยากำลังจะเดินไปที่ลานหลังบ้านตอนที่ได้ยินชายหนุ่มรูปงามคนเดิมลุกขึ้นยืนอีกครั้ง “คุณเปรียบเสมือนรุ้งกินน้ำหลังพายุ การปรากฏตัวที่น่าทึ่งของคุณทำให้สมองที่มืดบอดของผมสว่างไสวและสร้างแรงบันดาลใจให้ผมอย่างมาก โปรดให้ผมแนะนำตัว...” “โอ้ จริงเหรอคะ? นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาที่จิ้งอัน ฉันได้ยินมาว่าที่นี่มีร้านน้ำชาเล็กๆ มากมาย ไม่นึกเลยว่าจะได้พบกับกวีที่โรแมนติกขนาดนี้ ดีใจจังเลยค่ะ!” เสียงเด็กสาวคนหนึ่งดังขึ้น ซ่งเฟยเหยาเดินไปยังลานหลังบ้าน เธอแทบไม่ได้ยินเสียงของชายหญิงที่อยู่ข้างในแล้ว เธอสังเกตเห็นพรรณไม้เขียวขจีหลากหลายชนิดในลานบ้าน จากนั้นเธอก็เห็นคนคนหนึ่งกำลังนั่งคุกเข่ารวบรวมสมาธิเพื่อบำเพ็ญตบะ... ร้านน้ำชาถูกล้อมรอบไปด้วยตึกระฟ้าสูงตระหง่าน มีถนนสายหลักหลายสายในเขตจิ้งอัน มันเป็นสถานที่ที่พลุกพล่าน ทว่ากลับมีความรู้สึกถึงความสงบเงียบท่ามกลางความวุ่นวาย ณ ลานหลังบ้านที่เงียบสงัดของร้านน้ำชาแห่งนี้ ซ่งเฟยเหยาไม่ได้รบกวนมู่ฟาน เธอนั่งลงข้างเขาและเฝ้าสังเกตแสงจากละอองดาวที่แผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างเงียบๆ สีเหล่านั้นมีทั้งสีน้ำตาล, ม่วง, แดง, เงินบริสุทธิ์, ขาวนวล, แสงสลัว, เงาซ้อน และสีหมึกโลหิต... ช่างน่าเหลือเชื่อที่คนคนเดียวจะมีพลังเวทมากมายหลายสีสันขนาดนี้ และแต่ละสีก็ทรงพลังอย่างยิ่ง! ... มู่ฟานลืมตาขึ้น แสงสีจากละอองดาวที่แปลกตาค่อยๆ จางหายไปจากดวงตาของเขา และกลับคืนสู่สีดำน้ำตาลตามปกติ “สำเร็จแล้ว!” มู่ฟานยิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจ รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งสังเกตเห็นใครบางคนที่อยู่ข้างๆ เขาพยายามหุบรอยยิ้มนั้นลงเพราะเกรงว่าจะดูเหมือนคนโง่ ส่วนซ่งเฟยเหยาก็พยายามกลั้นหัวเราะเอาไว้ “ระดับการบำเพ็ญของคุณก้าวกระโดดไปไกลมาก ครั้งหนึ่งพวกเราเคยอนุญาตให้คนนอกใช้บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใต้ดิน มันจะแสดงผลลัพธ์ที่น่าทึ่งในช่วงแรก แต่มันจะค่อยๆ ลดลงตามกาลเวลา ฉันแทบไม่เคยเห็นใครเหมือนคุณที่สามารถทลายม่านพลังได้ในช่วงเวลาสั้นๆ ขนาดนี้มาก่อนเลย” ซ่งเฟยเหยาจับจ้องไปที่หน้าอกของเขา ในตอนที่มู่ฟานกำลังบำเพ็ญตบะอยู่นั้น เธอสังเกตเห็นแสงประหลาดที่หน้าอกของเขา แสงนั้นเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงเพราะบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใต้ดิน “ฉันอาศัยบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินตอนที่เลื่อนระดับขึ้นสู่ระดับสูงพิเศษ (Super level) เป็นครั้งแรกน่ะ” มู่ฟานกล่าวกับซ่งเฟยเหยาตามตรง เธอรู้สึกประหลาดใจ “บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินไม่ได้มีแค่แห่งเดียว มีที่เมืองป๋อด้วย แต่ที่นั่นเป็นบ่อเล็กๆ ที่เกือบจะแห้งขอดจนแทบไม่มีความร้อนหลงเหลืออยู่แล้ว” มู่ฟานกล่าว จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องราวของบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินที่เมืองป๋อให้เธอฟังคร่าวๆ เขายังเอ่ยถึงผู้พิทักษ์จากยุคสมัยของราชาโบราณที่ทำหน้าที่เฝ้าบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์นั้นไว้ด้วย “พูดง่ายๆ ก็คือ พวกเราเป็นคนประเภทเดียวกันใช่ไหม?” ซ่งเฟยเหยาถามด้วยความฉงน “ตระกูลเว่ยจูจากเมืองหลวงโบราณ, เมืองป๋อ และเกาะหลีเฉิงฟานเสีย ล้วนเกี่ยวข้องกับบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินทั้งนั้น” “บางทีในอดีต ตระกูลที่เฝ้าบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใดินอาจจะแตกแยกกันไป บ่อน้ำเหล่านี้คือทั้งหมดที่เหลืออยู่หลังจากผ่านไปหลายปี เมื่อคุณพูดถึงบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใดินอีกแห่งที่อื่น ผมก็รู้ทันทีว่ามันต้องเป็นอีกสาขาหนึ่งเหมือนกับที่เมืองป๋อและเกาะหลีเฉิงฟานเสียแน่ๆ” มู่ฟานกล่าว “ฉันไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อนเลย.... มิน่าล่ะ บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใดินถึงได้มีผลกับคุณขนาดนี้” ซ่งเฟยเหยากล่าวพร้อมกับถอนหายใจ มู่ฟานยิ้ม ความจริงก็คือ บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใดินไม่ได้ส่งผลกับเขามากเป็นพิเศษขนาดนั้น ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าปลาน้อย! เจ้าปลาน้อยกลายเป็นบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใดินระดับพรีเมียมแบบเคลื่อนที่ได้สำหรับเขาไปแล้ว สำหรับคนที่มีระดับสูงพิเศษ พวกเขาต้องเสาะหาเส้นชีพจรทะเลดาราและค้นหาเส้นทางเวทมนตร์ของตัวเอง พวกเขาต้องตรากตรำอย่างหนักและเสียทั้งพลังงานและทรัพยากรเงินทองไปมหาศาล ในขณะเดียวกัน มู่ฟานกลับต่างออกไป ตั้งแต่ที่เขาได้รับแก่นวิญญาณของราชาโบราณมา เจ้าปลาน้อยก็เกิดการเปลี่ยนแปลงและกลายเป็นสิ่งที่โดดเด่นกว่าใครเพื่อน เมื่อรวมเข้ากับบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใต้ดิน เขาก็แทบจะไร้เทียมทาน ไม่เป็นการกล่าวเกินจริงเลยว่า ต่อให้มู่ฟานนอนเฉยๆ ไม่ทำอะไรเลย ระดับการบำเพ็ญของเขาก็ยังเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญและทลายม่านพลังที่แข็งแกร่งลงได้! มู่ฟานบรรลุระดับสูงพิเศษในธาตุดินได้ภายในช่วงเวลาสั้นๆ ที่ซ่งเฟยเหยาไม่อยู่ และเขาก็เพิ่งบรรลุระดับสูงพิเศษในธาตุเรียกอสูรไปเมื่อไม่นานมานี้ ระยะเวลาที่เขาใช้ในการบรรลุระดับมันสั้นลงอย่างรวดเร็ว และนั่นก็ยังไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร... หากทุกอย่างราบรื่น เขาจะสามารถทลายม่านพลังในธาตุโกลาหลได้อีกด้วย! พลังธาตุมิติ, ธาตุเงา และธาตุไฟของเขาก็กำลังจะเลื่อนระดับขึ้นไปอีกขั้นเช่นกัน! “จะว่าไป ตอนนี้ระดับการบำเพ็ญของคุณอยู่ที่เท่าไหร่แล้ว? สถานที่ที่พวกเรากำลังจะไปอาจจะค่อนข้างอันตรายนะ เทพสมุทรบูรพาเขียวไม่สามารถไปกับเราได้ด้วย” มู่ฟานกล่าว “ฉันบำเพ็ญสำเร็จครบทั้งสี่ธาตุแล้ว” ‘อืม... ก็นะ คุณแช่อยู่ในบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินมาตั้งแต่เด็ก คุณเป็นอย่างทุกวันนี้ได้ก็เพราะความได้เปรียบของคนเกาะหลีเฉิงฟานเสีย คุณไม่มีธาตุหลัก เมล็ดพันธุ์สวรรค์ หรือพลังเหนือธรรมชาติอะไรเลย คุณไม่มีความรู้เฉพาะทางในการบำเพ็ญระดับสูงพิเศษของตัวเองด้วยซ้ำ แต่กลับกล้าบอกว่าตัวเองมีการบำเพ็ญระดับที่เรียกกันว่าสูงส่งอย่างนั้นเหรอ เหอะ!’