บทที่ 435: รสนิยมเฉพาะตัว ม่อฟานบอกให้หลิงหลิงเปิดคลิปวิดีโอซ้ำอีกครั้ง เป็นอย่างที่เธอสังเกตเห็น หลิวเสียนหยุดชะงักลงกะทันหันในระหว่างทาง แต่ถึงแม้ม่อฟานจะจ้องมองอย่างละเอียดเพียงใด เขาก็ยังมองไม่เห็นสิ่งใดอยู่ตรงหน้าเธอเลย ม่อฟานเห็นเธอก้าวเดินไปข้างหน้าอีกสองสามก้าว บริเวณนั้นมีแสงสว่างไม่มากนัก เด็กสาวชะลอฝีเท้าลงในเงามืดก่อนจะหยุดนิ่ง น่าเสียดายที่มีเสาต้นใหญ่บังร่างส่วนใหญ่ของเธอไว้ ดูเหมือนว่าเธอจะใช้เสานั้นเป็นที่ยึดเกาะขณะพยายามหอบหายใจ ราวกับผู้ป่วยที่อาการโรคกำเริบขึ้นมา อย่างไรก็ตาม หลังจากย้อนดูวิดีโอซ้ำอีกหลายรอบ มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังยึดจับตัวเด็กสาวไว้เพื่อไม่ให้เธอเคลื่อนที่ไปไหนได้ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เธอดูเหมือนจะหมดเรี่ยวแรงราวกับกำลังขาดอากาศหายใจ ร่างกายของเธอแข็งทื่อก่อนจะค่อยๆ ล้มลงกับพื้น ไม่นานหลังจากนั้น กล้องวงจรปิดก็จับภาพฮั่วถัวที่วิ่งตรงมาหาเด็กสาวด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่ได้ตรวจสอบอาการของเธอ แต่ดูเหมือนกำลังไล่ตามบางสิ่งบางอย่างไป เขาแผดเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่งใส่สถานีที่ว่างเปล่า หลังจากนั้น ฮั่วถัวก็อุ้มหลิวเสียนออกจากสถานี แต่เขาก็ไม่สามารถพาเธอไปรับการรักษาได้ทันท่วงที “ดูเหมือนเขาจะเห็นอะไรบางอย่างจริงๆ” ม่อฟานกล่าว “ฉันเช็คดูบันทึกแล้ว ไม่มีใครแอบอยู่ข้างเสาเลย แต่ตอนที่ร่างครึ่งหนึ่งของหลิวเสียนถูกเสาบังไว้ มันดูเหมือนว่ามีบางอย่างกำลังจับเธออยู่ ม่อฟาน นายเป็นจอมเวทเงา นายคิดว่าอาจจะมีใครบางคนใช้เวทมนตร์ธาตุเงาซ่อนตัวอยู่หลังเสาหรือเปล่า? บันทึกนี้เป็นภาพขาวดำ เลยดูยากว่าพวกเงามันขยับหรือไม่” หลิงหลิงวิเคราะห์ “เป็นไปได้ สถานที่อย่างสถานีรถไฟใต้ดินมีเงาอยู่เต็มไปหมด จอมเวทเงาสามารถเคลื่อนที่ไปมาในนั้นได้อย่างง่ายดาย” ม่อฟานพยักหน้าเห็นด้วย นั่นคือเบาะแสทั้งหมดที่ได้จากกล้องวงจรปิด ซึ่งพื้นฐานแล้วเป็นการยืนยันว่าคนร้ายมีความสามารถของธาตุเงา ม่อฟานและหลิงหลิงไปหาชายคนที่ม่อฟานปลอมตัวเป็นเขา แต่พวกเขาก็พบว่าเขาเป็นเพียงเจ้าของร้านธรรมดาๆ คนหนึ่ง และไม่ได้ให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ใดๆ เลย เมื่อไร้เบาะแส ม่อฟานและหลิงหลิงจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมุ่งหน้าไปยังวิทยาลัยหญิงล้วนที่หลิวหรูกำลังศึกษาอยู่ เพื่อดูว่าเธอจะให้ข้อมูลที่มีประโยชน์เพิ่มเติมได้หรือไม่ มิฉะนั้นภารกิจนี้ก็คงไม่อาจดำเนินต่อไปได้ —— ม่อฟานเพิ่งจะได้รู้ว่ามีวิทยาลัยหญิงล้วนอยู่ในเซี่ยงไฮ้ด้วย สถานที่แห่งนี้ดูเหมือนจะปั้นนางพยาบาล แอร์โฮสเตส และนางแบบ ดังนั้นจึงมีแต่นักศึกษาสาวสวยเต็มไปหมด คนแถวนั้นเรียกที่นี่ว่า “สรวงสวรรค์ของบุรุษ” ม่อฟานเห็นด้วยกับคำกล่าวนั้นอย่างยิ่ง เพียงแค่คำสำคัญไม่กี่คำก็เพียงพอที่จะกระตุ้นจินตนาการอันไร้ขีดจำกัดของเขาได้แล้ว ม่อฟานเห็นห้องเรียนที่เต็มไปด้วยสาวงามเมื่อเขาพบห้องเรียนของหลิวหรู เขาเกือบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองมาที่นี่ทำไม “คุณมาหาหลิวหรูเหรอ? เธอกลับห้องไปแล้วล่ะ พอดีจู่ๆ เธอก็รู้สึกไม่ค่อยสบาย น่าจะเป็นเพราะวันนั้นของเดือนมั้ง” เด็กสาวที่ดูท่าทางโผงผางคนหนึ่งกล่าวขึ้น สาวๆ ที่อยู่ใกล้เคียงต่างพากันหัวเราะคิกคักเมื่อได้ยินคำพูดนั้น หนึ่งในนั้นที่ดูค่อนข้างหน้าอกโตกล่าวว่า “ไม่มีใครเป็นประจำเดือนสามสี่ครั้งต่อเดือนหรอก ฉันพนันได้เลยว่ายัยนั่นคงป่วยเพราะไปมั่วกับผู้ชายข้างนอกโรงเรียนมากเกินไปมากกว่า” “อย่าพูดแบบนั้นสิ พี่สาวเธอเพิ่งเสียนะ” “พวกเราก็แค่พูดความจริง ยัยนั่นขอลาหยุดเป็นพักๆ ตลอด พอถามว่าจะไปหาหมอไหมก็ไม่เอา พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเธอไปติดโรคอะไรมาหรือเปล่า” เห็นได้ชัดว่าหลิวหรูไม่ค่อยเป็นที่ต้อนรับในชั้นเรียนนัก เมื่อคิดดูอีกที มันก็ดูสมเหตุสมผลดี หลิวหรูมีรูปลักษณ์ที่บอบบางน่ารักและมีรูปร่างที่ดี ท่าทางหม่นหมองของเธอเหมือนจะกระตุ้นให้ใครบางคนอยากเข้าไปมอบความรักอันอ่อนโยนให้ ม่อฟานมีความประทับใจแรกพบที่ดีต่อเธอ และมันก็เป็นเรื่องปกติที่ผู้หญิงแบบเธอมักจะถูกพวกผู้หญิงขี้อิจฉารวมหัวกันกีดกันออกมา —— ม่อฟานตัดสินใจไปเยี่ยมเธอในฐานะเพื่อน นักศึกษาส่วนใหญ่อยู่ในห้องเรียนในช่วงเวลานี้ หอพักอยู่ภายใต้การดูแลของหญิงชราคนหนึ่ง แต่ม่อฟานก็สามารถลอบเข้าไปข้างในได้ด้วยความช่วยเหลือจากธาตุเงาของเขา ห้องของหลิวหรูตั้งอยู่สุดทางเดิน ใกล้กับป่าละเมาะนอกหอพัก ม่อฟานไม่ได้บุกพรวดพราดเข้าไป เขาเคาะประตูอย่างสุภาพ “คุณโดดเรียนอีกแล้วเหรอ... เอ๊ะ เป็นคุณเองเหรอ?” หลิวหรูดูอาการไม่ค่อยดีนัก และดูประหลาดใจมากเมื่อเห็นม่อฟาน “ผมอยากจะถามอะไรคุณหน่อย แต่เพื่อนร่วมชั้นบอกว่าคุณป่วย ผมก็เลยมาเยี่ยมน่ะ” ม่อฟานกล่าว “ฉันไม่เป็นไร ขอบคุณที่เป็นห่วง อีกอย่างฉันได้เจอเพื่อนที่พี่สาวพูดถึงตรงที่ทำงานของเธอแล้ว เพราะฉะนั้นโปรดเลิกมารบกวนฉันเสียที” หลิวหรูกล่าวด้วยสายตาหวาดระแวง ม่อฟานชะงักไป เขาไม่คิดว่าการปลอมตัวของเขาจะถูกจับได้เร็วขนาดนี้ เขาเผยรอยยิ้มเจื่อนๆ ออกมา และเมื่อเขากำลังจะอธิบาย หลิวหรูก็ปิดประตูใส่หน้าเขาเสียแล้ว ม่อฟานเดินออกมาอย่างจนใจ สถานการณ์ค่อนข้างย่ำแย่ และดูเหมือนว่าการจะทำภารกิจให้สำเร็จนั้นยากลำบากเหลือเกิน พวกเขาไม่มีเบาะแสเลย และต่อให้สามารถพิสูจน์ได้ว่าหลิวเสียนตายเพราะถูกบางอย่างกัด พวกเขาก็ไม่มีโอกาสที่จะจับตัวแวมไพร์ตัวนั้นได้เลย —— หลังจากกลับมาพบกับหลิงหลิงที่หน้าประตูโรงเรียน หลิงหลิงก็รีบถามถึงความคืบหน้าทันที “นี่ หลิวหรูรู้สึกไม่สบายมาพักใหญ่แล้วนะ หรือว่าจะเป็น...” หลิงหลิงคาดเดาไปต่างๆ นานา ดวงตาของม่อฟานเป็นประกายขึ้นมาทันที เพื่อนร่วมชั้นของเธอพูดถึงเรื่องที่เธอมีประจำเดือนบ่อย ซึ่งนั่นอาจเกี่ยวข้องกับอาการโลหิตจางได้ บางทีเธออาจไม่ได้ป่วย แต่แวมไพร์แอบสูบเลือดของเธอโดยที่เธอไม่รู้ตัวหรือเปล่า? “ฮั่วถัวเคยบอกว่าแวมไพร์ส่วนใหญ่มักจะมีรสนิยมเฉพาะตัว หลิวเสียนกับหลิวหรูเป็นฝาแฝดกัน ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้สูงว่ารสนิยมของแวมไพร์ตัวนี้คือฝาแฝด! เพราะฉะนั้นหลังจากที่มันจัดการคนพี่ได้แล้ว ตอนนี้มันจึงหันมาล่าคนน้องต่อ!” ม่อฟานตีความ “งั้นเราก็สามารถหาตัวเจ้านั่นได้โดยการเฝ้าดูหลิวหรูไว้” หลิงหลิงกล่าว ม่อฟานรู้สึกอยากจะเข้าไปจูบหลิงหลิงที่แสนฉลาดคนนี้จริงๆ หลังจากที่พบแสงสว่างรำไรในการทำภารกิจให้สำเร็จ แต่น่าเสียดายที่หลิงหลิงรู้ทันแผนการของเขา เธอจึงใช้ฝ่ามือเล็กๆ บังใบหน้าสีระเรื่อของเธอไว้ “ขอร้องเถอะ ฉันยังวางแผนจะแต่งงานในอนาคตนะ” หลิงหลิงพูดพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ ม่อฟานหัวเราะแห้งๆ ออกมา —— ม่อฟานและหลิงหลิงรอจนถึงเวลากลางคืน พวกเขาหมอบซุ่มอยู่ในพุ่มไม้นอกรั้ว หวังว่าจะมีกระต่ายวิ่งมาชนต้นไม้ตายด้วยตัวเองในระหว่างที่พวกเขารออยู่ (สำนวนหมายถึงรอโชคลาภโดยไม่ทำอะไร) คืนแรกไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลิวหรูเก็บตัวอยู่ในห้อง แม้แต่อาหารเพื่อนร่วมห้องก็เป็นคนเอาไปให้ คืนที่สอง มีความเคลื่อนไหวบางอย่างในป่า แต่มันกลับกลายเป็นนักศึกษาบางคนที่แอบมาออกเดทกับผู้ชายจากนอกโรงเรียน “พวกนั้นหาห้องเปิดไม่ได้หรือไง?” ม่อฟานบ่นขณะหมอบอยู่ในพุ่มไม้ พร้อมกับได้ยินเสียงที่ไม่เข้ากับสถานการณ์ดังมาจากระยะใกล้ โชคดีที่หลิงหลิงไม่ได้อยู่ที่นี่ เพราะมันไม่ใช่ฉากที่เด็กอย่างเธอควรจะมาเห็นแน่นอน ในช่วงครึ่งหลังของคืน ม่อฟานรู้สึกเหมือนกำลังจะหลับ แต่ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของธาตุเงาที่ลอยวนเวียนอยู่ในอากาศ ม่อฟานรีบรวบรวมสมาธิทันที ปลาติดเบ็ดแล้ว!