ตอนที่ 440: ความงดงามที่แตกต่าง ในรั้วสถานศึกษามักจะเปี่ยมล้นไปด้วยพลังแห่งความเยาว์วัยเสมอ ไม่ใช่ว่านักศึกษาทุกคนจะเป็นเหมือนโม่ฟาน ที่เคยเผชิญหน้ากับเหล่าสัตว์อสูรที่น่าหวาดกลัวมาแล้วสารพัดรูปแบบตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย เนื่องจากเหล่านักศึกษาไม่เคยสัมผัสกับความหวาดกลัวในการเผชิญหน้ากับสัตว์อสูร หรือถูกแปดเปื้อนด้วยโลกภายนอก สถาบันเวทมนตร์จึงยังคงความศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ ที่ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างเต็มไปด้วยความหวังและการรอคอย หลิวหรูนั่งอยู่บนม้านั่งที่ปกคลุมไปด้วยใบไม้แห้งที่ร่วงหล่น เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาเหล่านักศึกษาในสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ เธอเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่ได้เลือกเส้นทางอันสูงส่งในการเป็นจอมเวท เมื่อเธอได้เห็นเหล่านักศึกษาที่มีพลังเหนือธรรมชาติ มันทำให้เธอนึกถึงพละกำลังอันมหาศาลของแวมไพร์ที่เธอเกลียดชัง หลิวหรูรู้สึกเสียใจที่เธอไม่ได้ยืนกรานที่จะเรียนในโรงเรียนเวทมนตร์ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ไร้ทางสู้เหมือนที่เป็นอยู่ในตอนนี้ อพาร์ตเมนต์ของโม่ฟานตั้งอยู่ในสถาบันหมิงจู นี่เป็นครั้งแรกที่หลิวหรูได้มายังสถาบันเวทมนตร์ เธอพบว่าตัวเองกำลังอยู่ในโลกที่เธอไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งอย่างเศร้าสร้อย เธอรู้สึกโหยหาและเสียดาย แต่สิ่งที่หนักอึ้งที่สุดคือความรู้สึกโดดเดี่ยวจากการที่ไม่รู้ว่าจะดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไร อากาศเริ่มเย็นลงเมื่อท้องฟ้ามืดค่ำ บางครั้งมีชายหนุ่มสองสามคนเดินผ่านและเข้ามาทักทายหลังจากเห็นท่าทางที่ดูมีเอกลักษณ์ของเธอ โดยปกติแล้วหลิวหรูคงจะยินดีที่ได้ทำความรู้จักกับจอมเวทซึ่งถูกมองว่าเป็นเสาหลักของประเทศ แต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์เลย เธอไม่สามารถรวบรวมสมาธิได้ เพราะทุกครั้งที่หลับตาลง เธอจะเห็นชายในชุดโค้ทซ่อนตัวอยู่ในความมืด และเมื่อเธอลืมตาขึ้นมา ก็รู้สึกเหมือนว่าร่างนั้นมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ “เลิกเรียนแล้วเหรอ?” ในที่สุดหลิวหรู ก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยเดินตรงมาหาเธอ ทำให้ใบหน้าที่ทุกข์ระทมของเธอปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาได้ “ฉันไปหาข้อมูลมาน่ะ ห้องสมุดที่นี่มีหนังสือเกี่ยวกับสัตว์อสูรเยอะมาก แต่ฉันกลับหาข้อมูลเกี่ยวกับพวกแวมไพร์ไม่เจอเลย” โม่ฟานพูดอย่างจนปัญญา “ให้ฉันช่วยนะคะ มันคงเป็นงานหนักถ้าคุณทำคนเดียว” หลิวหรูพูดขึ้นมาเพราะเธออยากจะทำอะไรบางอย่างบ้าง “ตกลง พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปที่ห้องสมุด” โม่ฟานพยักหน้า —— ในวันที่สอง โม่ฟานพาหลิวหรูไปที่ห้องสมุดแต่เช้าตรู่ เนื่องจากเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด อ้ายถูถูจึงตามพวกเขามาที่ห้องสมุดด้วย อ้ายถูถูโกรธจัด พวกเขาตกลงกันชัดเจนแล้วว่าไม่อนุญาตให้ใครพาคนนอกเข้ามาในอพาร์ตเมนต์โดยไม่ได้รับอนุญาตจากทุกคน แต่โม่ฟานกลับพาผู้หญิงคนหนึ่งกลับมา แถมยังค้างคืนอีกด้วย! ลองจินตนาการถึงใบหน้าที่ตกตะลึงของอ้ายถูถูตอนที่เธอเดินออกมาจากห้องในชุดนอน แล้วเห็นเด็กสาวที่มีท่าทางอ่อนระโหยโรยแรงเดินออกมาจากห้องของโม่ฟานดูสิ เธอโกรธมากและรีบไปบอกมู่หนูเจียวทันทีเพื่อเปิดโปงธาตุแท้ของโม่ฟาน มู่หนูเจียวค่อนข้างสงบ แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมโม่ฟานถึงพาผู้หญิงเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ทั้งที่เขากำลังต้องการที่พักอย่างมาก โม่ฟานอธิบายสถานการณ์คร่าวๆ แต่เด็กสาวทั้งสองก็ยังไม่ปักใจเชื่อ โดยเฉพาะอ้ายถูถูที่ยืนกรานจะตามพวกเขามาที่ห้องสมุดให้ได้ “ขอโทษนะคุณหนู ผมกำลังทำงานอยู่ เพราะฉะนั้นกรุณาอย่ามารบกวน” โม่ฟานพูดกับอ้ายถูถูด้วยน้ำเสียงจริงจัง งานที่นักล่าทำส่วนใหญ่นั้นเต็มไปด้วยอันตราย หากไม่จำเป็น โม่ฟานไม่อยากให้คนรู้จักเข้ามาเกี่ยวข้องกับงานของเขา นอกจากนี้หลิวหรูยังตกเป็นเป้าหมายของแวมไพร์ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด โม่ฟานได้จัดเตรียมอพาร์ตเมนต์อีกแห่งไว้ให้หลิวหรูแล้ว และเขาก็ย้ายเข้าไปอยู่ที่นั่นเป็นการชั่วคราวด้วย “ใครรบกวนนายกัน? นายกำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับแวมไพร์ไม่ใช่เหรอ? ฉันจะช่วยด้วยอีกแรง บางทีฉันอาจจะช่วยนายจับแวมไพร์ตัวนั้นได้ด้วยนะ” อ้ายถูถูย้อนถาม อ้ายถูถูอยากรู้ว่าโม่ฟานกับหลิวหรูมีความสัมพันธ์ลับๆ ต่อกันจริงหรือไม่ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เธอจะเกลี่ยกล่อมให้พี่เจียวของเธอลืมผู้ชายเนรคุณคนนี้เสีย “ไร้สาระ! ช่วงนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ เข้าใจไหม?!” น้ำเสียงของโม่ฟานเข้มขึ้น ไม่เปิดโอกาสให้อ้ายถูถูได้มาเล่นสนุก อ้ายถูถูสะดุ้งเมื่อเห็นสีหน้าที่ดุร้ายของโม่ฟาน ครู่ต่อมา อ้ายถูถูทั้งทุบทั้งถีบโม่ฟานอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะวิ่งหนีไปพร้อมกับน้ำตาที่นองหน้า โม่ฟานถอนหายใจออกมาหลังจากไล่อ้ายถูถูไปได้แล้ว โม่ฟานไม่ได้กังวลว่าอ้ายถูถูจะมารบกวนเขา แต่เขารู้ดีว่าสัตว์อสูรที่ซ่อนตัวอยู่ในเขตแดนของมนุษย์นั้นอันตรายแค่ไหน พวกมันส่วนใหญ่เจ้าคิดเจ้าแค้น และสามารถปรากฏตัวจากความมืดได้ทุกเมื่อเพื่อจู่โจมนักล่า หรือคนรอบข้างของนักล่าอย่างรุนแรง ดังนั้นโม่ฟานจะไม่มีวันดึงคนใกล้ตัวเข้ามาเกี่ยวข้องในขณะที่เขากำลังทำงาน แม้ว่าอ้ายถูถูและมู่หนูเจียวจะเป็นจอมเวทระดับกลางที่เก่งกาจ แต่สติปัญญาของพวกเธอเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรที่เจ้าเล่ห์ในเงามืดนั้นยังไม่ถึงเศษหนึ่งส่วนสิบของปรมาจารย์นักล่าอย่างหลิงหลิงเลยด้วยซ้ำ! สัตว์อสูรที่อาศัยอยู่ท่ามกลางมนุษย์เหล่านี้รู้วิธีปลอมตัว และส่วนใหญ่พวกมันสามารถสังหารจอมเวทที่ทรงพลังแต่ไร้ประสบการณ์ได้อย่างง่ายดาย! —— ห้องสมุดมีขนาดใหญ่ยักษ์และแบ่งออกเป็นหลายชั้น หนังสือในชั้นบนสุดนั้นค่อนข้างเก่าและไม่ค่อยเป็นที่นิยม ไม่ค่อยมีนักศึกษาอยู่บนชั้นนั้นมากนัก โม่ฟานและหลิวหรูเริ่มพลิกดูหนังสือ ในขณะที่รอหลิงหลิงติดต่อกลับมาพร้อมกับเบาะแสที่หาได้ หลิงหลิงใช้วิธีต่างๆ ในการสอดแนมสโมสรนอร์ทคันทรี แต่แวมไพร์ตัวนั้นไม่เคยปรากฏตัวออกมาเลย ราวกับว่ามันรู้ตัว หลิงหลิงเป็นโลลิที่ตัวเล็กและน่ารักอย่างเหลือเชื่อหลังจากที่เธอถอดมาดที่ดูฉลาดและแก่แดดออกไป ไม่มีใครสงสัยในตัวเธอไม่ว่าเธอจะกำลังทำอะไรอยู่ก็ตาม รวมถึงพวกสัตว์อสูรที่ซ่อนตัวอยู่ในหมู่มนุษย์ด้วย ใครจะไปจินตนาการว่าโลลิที่ดูไร้เดียงสาคนนี้จะเป็นถึงปรมาจารย์นักล่าที่มีประสบการณ์ และเชี่ยวชาญในการกำจัดสัตว์อสูร? โม่ฟานทำได้เพียงรอให้หลิงหลิงกลับมาพร้อมข่าวดี ในขณะที่พยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับจุดอ่อนของแวมไพร์... โม่ฟานไม่มีวันลืมฉากที่แวมไพร์ตนนั้นควักหัวใจเขาออกมา แต่รูโหว่นั้นกลับสมานตัวเองได้ในเวลาอันสั้น เป็นไปได้ยากที่วิธีปกติจะได้ผลกับสิ่งมีชีวิตประหลาดเช่นนั้น ดังนั้นเขาจึงหวังว่าหนังสือเก่าแก่เหล่านี้จะให้ข้อมูลที่มีประโยชน์บ้าง —— โม่ฟานกำลังหาหนังสือตามแถวชั้นวางหนังสือ ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นแผ่นหลังที่งดงามอันคุ้นเคยจากช่องว่างระหว่างหนังสือ ผมสีดำที่ดูมีเสน่ห์ ซึ่งแทนที่จะตรงเป๊ะเหมือนปกติ กลับกระจายตัวออกราวกับเส้นผมของเงือก พร้อมกับที่คาดผมรูปนกกระจอกสีน้ำเงินตรงช่วงล่างของผม มันทำให้เธอดูสง่างามและเยือกเย็นอย่างบอกไม่ถูก เธอกำลังจดจ่ออยู่กับการเลือกหนังสือจากชั้น โดยไม่รู้ตัวว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธอผ่านชั้นหนังสือจากด้านหลัง โม่ฟานจำเธอได้ทันทีเพียงแค่เห็นแผ่นหลัง “ติงอวี่เหมียน นึกไม่ถึงเลยว่าจะมาเจอเธอที่นี่...” โม่ฟานพึมพำ สิ่งที่โดดเด่นที่สุดเกี่ยวกับเทพธิดาธาตุไฟคนนี้ก็คือความจริงที่ว่าเธอมักจะมีทรงผมใหม่ๆ เสมอ เหมือนกับที่ผู้หญิงคนอื่นมักจะเปลี่ยนเสื้อผ้า มันทำให้เธอดูสวยงามอย่างน่าอัศจรรย์ใจในรูปแบบที่แตกต่างกันไปในทุกๆ วัน...