# บทที่ 42: ภรรยาคบชู้ ท่ามกลางความเงียบสงัดของพรรณไม้ ชายหนุ่มและหญิงสาวก้าวเดินเคียงคู่กันไปในเงามืด ฝ่ายหญิงสาวก้มหน้าลงต่ำหลบสายตาด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเปอยู่ภายในใจ ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็บรรลุถึงพื้นที่รกร้างลับตาผู้คน ไร้ซึ่งวี่แววของใครอื่นที่จะผ่านมาขัดจังหวะ เมื่อมาถึงจุดหมาย ชายหนุ่มพลันหมุนกายกลับมาเผชิญหน้ากับนาง แววตาของเขาฉายแววเย้ยหยันขณะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเสียดแทง “มีเรื่องอันใดจะพูดกับข้าอย่างนั้นหรือ เฉินซิน? หรือว่า... ข้าควรจะเรียกเจ้าว่าพี่สะใภ้ดีล่ะ?” คำพูดนั้นราวกับลิ่มที่ตอกตรึงร่างของเฉินซินให้หยุดนิ่ง นางเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน คำพูดนับพันจุกอยู่ที่ลำคอจนไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกมาได้ ชายหนุ่มผู้นี้มิใช่ใครอื่น เขาคือ **จางเฟย** ผู้ที่ลอบหัวเราะอยู่ในใจ เขาตระหนักดีว่ามนตราเสน่ห์ปีศาจของเขากำลังส่งผลรุนแรงต่อเฉินซิน ยิ่งนางเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไร้ซึ่งจิตใจอันแข็งแกร่งของผู้ฝึกตนด้วยแล้ว นางย่อมตกเป็นเหยื่ออย่างไม่อาจขัดขืน ทว่าจางเฟยกลับมิได้คิดจะเริ่มลงมือก่อน เขาเฝ้ารอให้เฉินซินเป็นฝ่ายก้าวข้ามเส้นนั้นมาหาเขาเอง ชายหนุ่มจึงเพียงแค่ยืนนิ่งงัน จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย เวลาล่วงเลยไปเกือบห้านาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุม จนในที่สุดเฉินซินก็อดรนทนไม่ไหว นางก้าวเท้าเข้าหาเขาพลางเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นพร่า “ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้า จางเฟย... แต่ตั้งแต่เมื่อวาน ภาพของเจ้าก็วนเวียนอยู่ในหัวของข้าไม่ยอมจางหายไปไหน ข้าโหยหาแต่เพียงอยากจะอยู่ใกล้เจ้าเหลือเกิน” “โอ้? เมื่อสองปีก่อนเจ้าเป็นฝ่ายทรยศนอกใจข้า จนตอนนี้กลายเป็นภรรยาของจางเหอไปแล้ว แต่กลับมาบอกว่าอยากอยู่ใกล้ข้าอีกงั้นหรือ?” จางเฟยเหยียดยิ้มเย็นชาทำเอาเฉินซินพูดไม่ออก ก่อนที่เขาจะสำทับด้วยน้ำเสียงถากถาง “นี่เจ้ากำลังคิดจะคบชู้นอกใจสามีตัวเองหรืออย่างไร?” “ข้า—” “เหอะ... ขึ้นชื่อว่าคนเคยนอกใจ ครั้งหนึ่งทำได้ ครั้งต่อไปย่อมทำได้เสมอ” จางเฟยเอ่ยตัดบทอย่างไม่ใยดี เขารู้ดีว่าคำพูดของตนนั้นช่างดูย้อนแย้ง เพราะตัวเขาเองก็หาใช่คนซื่อสัตย์ เขามีผู้หญิงมากมายในอาคม ทว่าอย่างน้อยเขาก็เปิดเผยให้พวกนางได้รับรู้ถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนเหล่านั้น อย่างไรก็ตาม เฉินซินกลับมิได้ถอยหนี นางจ้องมองจางเฟยด้วยแววตาที่จริงจังขึ้น ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา นางขยับกายเข้ามาชิด รั้งคอชายหนุ่มลงมาแล้วเขย่งเท้าขึ้นประทับจุมพิตที่ริมฝีปากของเขาอย่างกล้าหาญ จางเฟยหัวเราะเยาะอยู่ในใจ เขาจูบตอบนางอย่างดูดดื่ม ทว่ายังคงรักษาท่าทีนิ่งเฉย ไม่ยอมเป็นฝ่ายรุกคืบไปมากกว่านั้น เมื่อสัมผัสได้ถึงความนิ่งเฉย เฉินซินจึงเป็นฝ่ายรุกหนักขึ้น นางสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปากของจางเฟย ทันใดนั้นเขาก็ส่งลิ้นของตนเข้าพัวพันตอบสนอง เรียวลิ้นของทั้งคู่เกี่ยวกระวัดเริงระบำแลกเปลี่ยนรสสัมผัสกันอย่างเร่าร้อนรุนแรงขึ้นทุกวินาที ถึงกระนั้น จางเฟยก็ยังคงไม่ขยับกายไปทำอย่างอื่น แม้แต่จะสวมกอดนางเขาก็ยังไม่ทำ ความนิ่งเฉยของจางเฟยกลับกลายเป็นแรงผลักดันให้เฉินซินรุกเร้าอย่างหนักหน่วง นางเอื้อมมือลงไปสอดเข้าไปในกางเกงของเขา สัมผัสเข้ากับแก่นกายของชายหนุ่มโดยตรง ก่อนจะอุทานออกมาในใจด้วยความตกตะลึง ‘นี่มันอะไรกัน? ขนาดมันยังไม่ตื่นตัวเต็มที่... แต่มันกลับใหญ่โตและยาวกว่าของสามีข้าเสียอีก!’ เนิ่นนานผ่านไปในจุมพิตที่แสนเร่าร้อน จางเฟยถอนริมฝีปากออกมาแล้วกระซิบที่ข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เจ้าพอใจเพียงแค่ได้ลูบคันชั่งของข้าแค่นั้นหรือ? ไม่อยากจะถอดมันออกมาแล้วลิ้มรสความยิ่งใหญ่นี้ดูหน่อยหรือไร?” เฉินซินนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งราวกับถูกมนต์สะกดจากคำกระซิบนั้น นางพยักหน้าอย่างเลื่อนลอยก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเขา แล้วรั้งกางเกงของชายหนุ่มลงมาทันที ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาเฉินซินถึงกับตาค้าง แก่นกายที่อลังการของจางเฟยผงาดง้ำอยู่ตรงหน้า นางลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะยื่นเรียวลิ้นออกมาเลียไล้ไปตามความยาวของมันอย่างโหยหา ในไม่ช้า เฉินซินก็เริ่มปรนเปรอเขาด้วยหยาดเยิ้มแห่งราคะ นางขยับศีรษะเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ มือทั้งสองข้างนวดเฟ้นและบีบเค้นลูกระเบิดของจางเฟยอย่างแผ่วเบา ‘หึ... แต่งงานมาตั้งสองปี แต่ฝีมือการใช้ปากยังไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย’ จางเฟยสบถอยู่ในใจ ทว่าเขาก็ยังคงนิ่งเฉย ปล่อยให้นางปรนนิบัติเขาต่อไปตามใจชอบ ผ่านไปราวสิบนาที จางเฟยรู้สึกถึงความพลุ่งพล่านที่พุ่งทะยาน เขาคว้าศีรษะของเฉินซินเอาไว้แน่นแล้วกระแทกแก่นกายเข้าไปลึกถึงลำคอ ทันใดนั้น เขาก็ปลดปล่อยหยาดธารแห่งชีวิตสีขาวขุ่นพุ่งเข้าสู่ลำคอของนางโดยตรง เฉินซินสำลักเล็กน้อยกับแรงอัดฉีดที่รุนแรง นางไม่อาจทำสิ่งใดได้นอกจากต้องกลืนกินหยาดธารนั้นลงไปพลางบ่นพึมพำในใจ ‘บ้าจริง! แม้แต่ของสามีข้า ข้ายังไม่เคยยอมกลืนลงไปเลยแม้แต่หยดเดียว... แต่ทำไมกับเขา ข้าถึงปฏิเสธไม่ได้กันนะ’ หลังจากบรรลุถึงจุดสุดยอด จางเฟยก็ดึงร่างของเฉินซินให้ลุกขึ้นยืน เขาจัดการถอดอาภรณ์ชิ้นล่างของนางออกจนเปลือยเปล่า ก่อนจะผลักให้นางโน้มกายพิงเข้ากับต้นไม้ใหญ่ “เดี๋ยว จางเฟย... ข้า—” “เจ้าคิดว่าเจ้าจะพอใจเพียงแค่ใช้ปากงั้นหรือ?” จางเฟยเอ่ยขัดพลางบดเบียดแก่นกายที่ยังคงแข็งขึงเข้ากับบุปผางามของนางที่ฉ่ำเยิ้ม “อ๊า~” เฉินซินครางกระเส่าเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงที่ครูดผ่าน ความรุ่มร้อนแห่งราคะลุกโชนขึ้นทันที ทว่าลึกๆ นางยังคงลังเลที่จะถลำลึกไปถึงขั้นสุดท้าย “ข้า...” “ไม่ต้องกังวลไป... แล้วเจ้าจะเสพติดการเริงรักกับข้า จนโหยหาความสุขสมยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก” “อ๊าห์~!” เฉินซินกรีดร้องออกมาเมื่อส่วนหัวของแก่นกายอันมหึมาเริ่มชอนไชเข้าสู่กึ่งกลางกาย ‘โอ้พระเจ้า! มันใหญ่เกินไปแล้ว... มันกำลังถ่างขยายตัวข้าจนแทบฉีกขาด!’ “อื้อออ~!” ไม่นานนัก จางเฟยก็ตอกตรึงความยิ่งใหญ่เข้าสู่ร่างกายของนางจนสุดทาง ทันใดนั้นร่างของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็น **อินคิวบัส (Incubus)** ปีศาจแห่งราคะที่เปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจ เขาเริ่มกระแทกกระทั้นเข้าหาลำตัวของนางอย่างดุดัน *พั่บ... พั่บ...* ‘ทำไม... ทำไมมันถึงขยายใหญ่และยาวขึ้นได้ขนาดนี้!’ “อ๊า... ข้าไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อนเลย!” เฉินซินสั่นสะท้านด้วยความเสียวซ่านที่โหมกระหน่ำ นางพยายามจะหันกลับมามองด้วยความสงสัย ทว่าจางเฟยกลับกดศีรษะของนางเอาไว้ไม่ให้หันมา เพราะเขาไม่อยากให้นางเห็นร่างปีศาจราคะของตน ก่อนจะเร่งจังหวะการขับเคลื่อนให้รวดเร็วและรุนแรงยิ่งขึ้น *พั่บ... พั่บ...* “อ๊าง~! ของเจ้ามันช่างวิเศษเหลือเกิน จางเฟย!” ในที่สุด เฉินซินก็พ่ายแพ้ต่อความสุขสมที่เอ่อล้น นางครางกระเส่าพลางบิดเร้ากายไปตามแรงอารมณ์ “อ๊า... แรงกว่านี้... แรงกว่านี้อีก จางเฟย!” *พั่บ... พั่บ...* สิบห้านาทีผ่านไป ทั้งคู่แผดเสียงครางออกมาอย่างสุดเสียงเมื่อบรรลุถึงสรวงสวรรค์พร้อมกัน จางเฟยปลดปล่อยหยาดธารราคะจำนวนมหาศาลเข้าสู่มดลูกของเฉินซินจนเอ่อล้น **[ท่านได้รับแก่นแท้สตรี 100 หน่วย]** เฉินซินที่ยังคงหอบหายใจรวยรินถึงกับสะดุ้งสุดตัว เมื่อรู้สึกได้ว่าแก่นกายของจางเฟยกำลังบดเบียดเข้ากับ ‘ประตูด้านหลัง’ ของนาง ร่างกายของนางสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่นเมื่อล่วงรู้ถึงความต้องการของเขา “ฮ้า... ตรงนั้นไม่ได้นะ จางเฟย... อ๊าาา~!” จางเฟยหาได้ฟังเสียงทัดทานไม่ เขาเริ่มแทรกตัวตนที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำกามเข้าสู่ช่องทางเบื้องหลังที่คับแน่น “อื้อออ~!” เฉินซินจิกเล็บลงบนเปลือกไม้แน่น ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เต็มไปด้วยความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อเขาขยับเข้าไปลึกขึ้น “อ๊า... ความรู้สึกนี้มันช่างประหลาดนัก... แต่ข้ากลับชอบมันเหลือเกิน จางเฟย” เพียงอึดใจต่อมา จางเฟยก็เริ่มโหมกระหน่ำเข้าใส่ประตูด้านหลังของนางด้วยความเร็วปานพายุบุแคม ในขณะที่นิ้วเรียวยาวของเขาก็สอดประสานเข้าออกในบุปผางามเบื้องหน้าไปพร้อมๆ กัน *พั่บ... พั่บ...* “อ๊าาา~! มันยอดเยี่ยมที่สุดเลย!” ใบหน้าของเฉินซินบิดเบี้ยวไปด้วยความร่านสวาท เสียงครางของนางดังระงมไปทั่วป่า การกระทำของจางเฟยทำให้นางรู้สึกราวกับล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ “อื้ออ... ข้าไม่เคยสัมผัสความสุขสมขนาดนี้จากสามีของข้าเลยแม้แต่ครั้งเดียว!” ราวสิบนาทีให้หลัง จางเฟยก็ฉีดพ่นหยาดธารอุ่นร้อนเข้าสู่ช่องทางเบื้องหลังของนาง พร้อมกับที่เฉินซินบรรลุจุดสุดยอดเป็นครั้งที่สอง ซึ่งครั้งนี้มันรุนแรงและล้ำลึกยิ่งกว่าครั้งแรกหลายเท่าตัว **[ท่านได้รับแก่นแท้สตรี 100 หน่วย]** เมื่อทุกอย่างจบสิ้นลง จางเฟยถอนแก่นกายออกมาแล้วคืนสู่ร่างมนุษย์ปกติดังเดิม เฉินซินทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง หอบหายใจอย่างหนักหน่วงด้วยความเหนื่อยอ่อนและสุขสมอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน นางสัมผัสได้ถึงหยาดน้ำรักที่ค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากช่องทางเบื้องหลัง ‘ฮ้า... เขาช่างมหัศจรรย์เหลือเกิน... หลังจากนี้ ข้าคงไม่มีทางกลับไปพอใจกับสามีของข้าได้อีกต่อไปแล้ว...’ หลังจากพักผ่อนและจัดการเสื้อผ้าให้เข้าที่ ทั้งคู่ก็รีบมุ่งหน้ากลับบ้านทันที ทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่เขตบ้าน จางเหอที่ยืนรออยู่หน้าประตูด้วยใบหน้าบูดบึ้งก็เอ่ยถามภรรยาของตนด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “เจ้าไปไหนมา เฉินซิน? นี่เจ้าแอบไปไหนมาไหนกับไอ้ขยะนี่งั้นหรือ!” **— โปรดติดตามตอนต่อไป —**