Chapter 39: Zhong Yan

เผยแพร่เมื่อ 8 เม.ย. 2569 07:12

# บทที่ 39: จงเยี่ยน **เรือนหรูเสวี่ย — ห้องครัว** หรูเสวี่ยถึงกับชะงักด้วยความประหลาดใจ เมื่อจางเฟยปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน ยิ่งไปกว่านั้นเขายังหอบหิ้วเนื้อกวางป่าขนาดใหญ่ติดมือมาด้วย สำหรับหมู่บ้านของพวกเธอแล้ว เนื้อกวางมักจะเป็นอาหารจานหรูที่เสิร์ฟในงานเลี้ยงสังสรรค์เท่านั้น แต่เธอไม่เคยพบเห็นเนื้อกวางที่มีลักษณะพิเศษเช่นนี้มาก่อน มันช่างอ่อนนุ่มและละมุนละไมจนน่าเหลือเชื่อ ซึ่งนั่นช่วยให้การปรุงอาหารของเธอกลายเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งขึ้น จางเฟยสืบเท้าเข้าไปโอบกอดหรูเสวี่ยจากทางด้านหลังในขณะที่เธอกำลังสารวนกับการเตรียมอาหาร พลางกระซิบถามที่ข้างหู "เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าคิดว่าเนื้อกวางนี่เป็นอย่างไรบ้าง?" "คุณภาพของมันยอดเยี่ยมมากเลยเฟยเอ๋อร์ ข้าไม่เคยเห็นเนื้อกวางที่นุ่มขนาดนี้มาก่อนเลย ถึงขนาดที่ข้าไม่ต้องเสียเวลาหมักให้นุ่มก่อนด้วยซ้ำ" หรูเสวี่ยตอบกลับขณะที่ลงมีดหั่นเนื้อกวางเป็นชิ้นพอดีคำ "จะว่าไป เสวี่ยเอ๋อร์... เจ้าพอจะรู้จักใครที่เป็นเจ้าของร้านอาหารใหญ่ๆ บ้างไหม?" แม้เหมยจะเคยบอกว่าเขาสามารถนำ ‘อัญมณีสีชาด’ ไปแลกเป็นเงินทองได้ แต่จางเฟยก็ไม่อยากพึ่งพามันไปตลอด เขาปรารถนาที่จะสร้างรากฐานทางธุรกิจด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเอง หรูเสวี่ยละสายตาจากงานตรงหน้าหันมามองเขา "เจ้าคิดจะส่งเนื้อกวางนี่ขายให้ภัตตาคารงั้นหรือ เฟยเอ๋อร์?" "อืม" จางเฟยพยักหน้ายืนยัน "ในเมื่อมันแตกต่างจากเนื้อกวางทั่วไป ข้าเชื่อมั่นว่ามันจะขายได้ในราคาสูง แต่ข้าต้องการใครสักคนที่ไว้ใจได้จริงๆ" หรูเสวี่ยไม่ได้ให้คำตอบในทันที เธอจมอยู่ในห้วงความคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น "หากเจ้ามองหาคนที่ไว้ใจได้และเปี่ยมด้วยศักยภาพ ข้าขอแนะนำให้เจ้าไปพบ ‘จงเยี่ยน’ เพราะนางเองก็ทำธุรกิจร้านอาหาร และมีสาขาอยู่มากมายในหลายหัวเมือง" "จงเยี่ยนงั้นรึ?" จางเฟยพยักหน้าช้าๆ เขาขยับรอยยิ้มบางๆ เพราะย่อมรู้จักชื่อนี้ดี นางคือประธานใหญ่ของโรงงานผลิตอาหารกระป๋องที่เขาเคยพบปะอยู่หลายครั้ง ในสายตาของเขา นางเป็นสตรีที่น่าเชื่อถือและมีระบบการทำงานที่เฉียบคมและมีประสิทธิภาพยิ่ง "ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวพวกเราค่อยไปพบนางกัน" หรูเสวี่ยพยักหน้าเห็นพ้องก่อนจะหันกลับไปปรุงอาหารต่อ ทว่าทันใดนั้น ร่างบางกลับต้องสั่นสะท้านเยือกเมื่อจางเฟยฝังจมูกลงที่ลำคอระหงของนาง พลางเริ่มลูบไล้เคล้นคลึงทรวงอกอวบหยัด "หยุดก่อน เฟยเอ๋อร์! ข้ากำลังทำอาหารอยู่นะ" "หึหึ เราก็ทำมันไปพร้อมๆ กับที่เจ้าปรุงอาหารนั่นแหละ เสวี่ยเอ๋อร์" จางเฟยเอ่ยเสียงพร่าพลางเปลื้องอาภรณ์ของตนออก ก่อนจะจัดการถอดเสื้อผ้าของหรูเสวี่ยออกจนหมดสิ้น หรูเสวี่ยทำได้เพียงจำนนและปล่อยให้จางเฟยรังสรรค์ความวาบหวามบนเรือนร่างเปลือยเปล่าของนางลึกๆ แล้ว ร่างกายของนางเองก็โหยหาการสัมผัสและสิ่งเร้าจากเขาเช่นกัน นางพยายามฝืนปรุงอาหารต่อไป ทว่าร่างกายกลับบิดเร้าไปมาเมื่อเขาเริ่มหยอกเย้ากับยอดปทุมถัน "อ๊า... อื้อ..." จางเฟยแทรกกายเข้าหว่างขาเนียนนุ่ม บดเบียดแก่นกายลำพองเข้ากับกุหลาบงามของนาง การกระทำนั้นจุดเพลิงราคะในตัวหรูเสวี่ยให้ลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็ว นางพยายามรวบรวมสมาธิกับหม้ออาหารตรงหน้า ทว่ากลับทำได้เพียงครางกระเส่าด้วยความซ่านสยิวที่เอ่อล้น เขาพรมจูบไปตามต้นคอขาวเนียน มือหนาไม่หยุดที่จะบีบเค้นเต้าทรวงอวบใหญ่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างทะนุถนอม ในขณะที่เบื้องล่างยังคงบดเบียดเสียดสีจนนางไม่อาจทรงตัวปรุงอาหารต่อไปได้อีก "อ๊า... อืม..." *'ข้า... ข้าอยากให้เขาสอดใส่เข้ามาใจจะขาดแล้ว'* หรูเสวี่ยบิดส่ายสะโพกพลางส่งเสียงครางระงม เมื่อความสุขสมเริ่มท่วมท้นไปทั่วสรรพางค์กาย ทันใดนั้น จางเฟยก็แปรเปลี่ยนราวกับเป็นปีศาจราคะ เขาแยกเรียวขาของนางออกเล็กน้อยก่อนจะกระแทกกระทั้นแก่นกายอันร้อนระอุเข้าสู่ร่องรักของนางจนสุดความยาว "อ๊า! ข้าชอบของเจ้าเหลือเกิน เฟยเอ๋อร์!" หรูเสวี่ยแผดเสียงครางเย้ายวนทันทีที่สัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่ที่เติมเต็มภายใน ร่างกายของนางบิดเร้าอย่างบ้าคลั่งเมื่อจางเฟยเริ่มโหมกระแทกเข้าหาอย่างหนักหน่วง "อ๊า... สุขสมเหลือเกิน..." *พั่บ... พั่บ... พั่บ...* เนื่องจากหรูเสวี่ยยังคงมีภาระหน้าที่ในการปรุงอาหาร จางเฟยจึงไม่อยากทอดเวลาให้นานเกินไป เขาตัดสินใจใช้ทักษะ 'หัตถ์ปีศาจ' (Demon Touch) เข้าช่วย พลางเร่งจังหวะการขับเคลื่อนอย่างรวดเร็วและรุนแรง ราวสิบนาทีต่อมา ร่างของหรูเสวี่ยก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง จางเฟยรีบคว้าตัวนางมากอดแนบอกเพื่อไม่ให้ล้มพับลงไป พร้อมกับตอกตรึงแก่นกายเข้าสู่ส่วนลึกที่สุด ปลดปล่อยหยาดธารสีขาวขุ่นเข้าสู่ครรภ์ของนางจนล้นทะลัก **[คุณได้รับแก่นแท้แห่งสตรี 100 แต้ม]** หลังจากถึงจุดสุดยอด จางเฟยจึงค่อยๆ ถอนแก่นกายออกมา หยาดน้ำกามบางส่วนไหลรินหยดลงบนพื้นห้องครัว หรูเสวี่ยที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาหอบหายใจถี่กระชั้น "แฮ่ก... น้ำของเจ้ามันเยอะเกินไปแล้ว... ท้องข้าอัดแน่นไปด้วยน้ำของเจ้าไปหมดแล้วนะ..." จางเฟยช่วยใช้ผ้าซับทำความสะอาดร่องรักให้นางอย่างเบามือ พร้อมกับเช็ดคราบที่เปรอะเปื้อนบนพื้น ก่อนที่หรูเสวี่ยจะเริ่มปรุงอาหารต่อทั้งที่ร่างกายยังคงเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา จางเฟยและหรูเสวี่ยมายืนอยู่เบื้องหน้าคฤหาสน์หลังมหึมา มันดูโอ่อ่าและกว้างขวางจนน่าตกใจ "ข้าไม่นึกเลยว่าจงเยี่ยนจะร่ำรวยถึงเพียงนี้" จางเฟยพึมพำกับตัวเอง แม้เขาจะเป็นบุตรชายของตระกูลที่มั่งคั่งและเคยใช้ชีวิตในคฤหาสน์มาก่อน แต่เขารู้สึกว่าคฤหาสน์หลังนี้ใหญ่โตกว่าบ้านเดิมของเขาหลายเท่านัก หรูเสวี่ยหัวเราะคิกกับท่าทีนั้น "จงเยี่ยนน่ะรวยของจริง และนางรวยกว่าที่เจ้าจินตนาการไว้เยอะนัก" เนื่องจากหรูเสวี่ยไม่ได้นำรถมาด้วย เพราะจางเฟยพานางพุ่งทะยานมาด้วยวิชา ‘ย่างก้าวเก้าเมฆา’ พวกเขาจึงต้องเดินเท้าเข้าสู่ตัวคฤหาสน์ ถึงกระนั้น เหล่ารปภ. และคนรับใช้ต่างก็ไม่มีใครกล้าขวางทาง เพราะทุกคนล้วนจดจำฐานะของหรูเสวี่ยได้เป็นอย่างดี ไม่นานนัก ทั้งสองก็เข้ามานั่งรอภายในห้องรับแขกอันหรูหรา เพื่อรอให้จงเยี่ยนแต่งกายให้เรียบร้อย ผ่านไปราวสิบนาที สตรีเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลยาวสลวยก็ก้าวลงมาจากชั้นสอง นางดูสง่างามจับตาในชุดเดรสรัดรูปสีม่วงเข้มที่เน้นย้ำสรีระอันสมบูรณ์แบบ ร่างของนางค่อนข้างสูงโปร่งและเพรียวบาง ทว่ากลับมีส่วนเว้าส่วนโค้งประดุจนาฬิกาทราย รับกับทรวงอกอวบอิ่มขนาด 36D ที่ดูจะล้นทะลักออกมา ใบหน้าของนางงดงามหมดจด ดูเป็นผู้ใหญ่ที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวน นัยน์ตาสีน้ำตาลใสกระจ่างราวกะพริบแสงได้ รับกับเรียวคิ้วที่โก่งสวยและจมูกโด่งรั้นทรงหยดน้ำแบบชาวตะวันตก ทว่าสิ่งที่ดึงดูดใจที่สุดกลับเป็นริมฝีปากเล็กบางแต่ได้รูป ซึ่งเคลือบไว้ด้วยลิปสติกสีชมพูระเรื่อ แม้ฝีปากจะดูเล็กแต่กลับแฝงไว้ด้วยความเซ็กซี่อย่างประหลาด โดยเฉพาะริมฝีปากล่างที่อวบอิ่มกว่าปกติเล็กน้อย สตรีผู้นี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ‘จงเยี่ยน’ เจ้าของคฤหาสน์สุดหรูหลังนี้ เมื่อมาถึงห้องรับแขก นางก็ทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับหรูเสวี่ยและจางเฟยพลางส่งสายตาเชิงคำถาม แม้นางจะรับรู้ถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดี แต่นางกลับรู้สึกแปลกใจที่เห็นทั้งสองดูใกล้ชิดสนิทสนมกันมากกว่าที่เคยเป็นมา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ "ลมอะไรพัดพาเจ้าทั้งสองมาหาข้าถึงที่นี่กันล่ะ เสวี่ยเอ๋อร์ เฟยเอ๋อร์?" **— โปรดติดตามตอนต่อไป —**

React

พูดคุย