**บทที่ 532: กลืนกินสองดยุคปีศาจ** *ฟึ่บ!* จางเฟยยกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก พลางสะบัดคมเขี้ยวโลหิตพุ่งทะยานออกไปเบื้องหน้าในจังหวะที่จ้าวแห่งแวมไพร์รุกคืบเข้ามา เอไลจาห์รีบบินหลบหลีกอย่างฉับพลัน ใบหน้าของเขาอาบไปด้วยความตื่นตระหนก "สงสัยล่ะสิว่าข้ารู้ตำแหน่งของเจ้าได้อย่างไร? พลังล่องหนของเจ้าอาจจะใช้ซุ่มโจมตีปีศาจตนอื่นได้ แต่สำหรับข้า... มันเป็นเพียงกลลวงเด็กเล่นเท่านั้น" "ในเมื่อรู้ตัวแล้วก็ไสหัวออกมาได้แล้ว เพราะไม่ว่าเจ้าจะหลบอยู่ที่ไหน ข้าก็ตรวจจับตำแหน่งของเจ้าได้ง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ" เอไลจาห์ไม่ได้ตอบโต้และยังไม่ยอมปรากฏกาย เขาทำเพียงจ้องเขม็งไปยังจางเฟยจากระยะไกลพลางครุ่นคิดถึงพลังของอีกฝ่ายอย่างเคลือบแคลง 'หึ! เจ้าเด็กนี่มันดีแต่คุยโว! ขนาดราชาออกซ์กอร์ธกับพวกที่เหลือยังไม่สามารถมองเห็นหรือได้ยินเสียงข้าเลยตอนที่ข้าใช้ทักษะเร้นกายและลบสำเนียง!' ทันทีที่เอไลจาห์ขยับตัวเพื่อเตรียมลอบจู่โจมจางเฟยอีกครั้ง คมเขี้ยวโลหิตก็พุ่งวาบเข้าใส่เขาในพริบตา แม้เขาจะหลบได้ไม่ยากเย็น แต่มันกลับทำให้หัวใจของเขาสั่นสะท้านและความมั่นใจในพลังของตนเองเริ่มสั่นคลอน 'บัดซบ! มันมองเห็นข้าจริงๆ งั้นหรือ? มันทำได้ยังไงกัน!' "อย่างที่ข้าบอก... ข้าหาตัวเจ้าเจอได้ง่ายๆ" ทันทีที่สิ้นเสียงของจางเฟยจากทางด้านหลัง เอไลจาห์รีบหันขวับกลับไปพร้อมฟาดกรงเล็บเข้าใส่ ทว่าการโจมตีนั้นกลับทะลุผ่านความว่างเปล่า เขาจึงรีบบินถอยฉากออกมาทันที ทว่าจางเฟยได้เคลื่อนกายไปประชิดด้านหลังของจ้าวแวมไพร์เรียบร้อยแล้ว หมัดขวาของเขาถูกโอบล้อมด้วยธาตุมืดมิด ทว่ามันกลับแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของธาตุแสงที่ผสมผสานกันอย่างพิสดาร ก่อนจะซัดเข้าที่ท้ายทอยของเอไลจาห์เต็มเหนี่ยว! "อักก์!" เอไลจาห์แผดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างของเขากระเด็นพุ่งราวกับลูกกระสุนเข้าหาตึกเบื้องหน้า *ฟึ่บ!* เอไลจาห์ฝืนกายบินทะยานขึ้นสู่ท้องนภาอันมืดมิดก่อนที่ร่างจะกระแทกเข้ากับตึก ทว่าจางเฟยกลับข้ามผ่านมิติปรากฏกายขึ้นเหนือหัวเขาในทันที สร้างความหวาดผวาให้แก่จ้าวแวมไพร์จนถึงขีดสุด จางเฟยยกขาขวาขึ้นสูง พลังธาตุมืดมิดแผ่ซ่านออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว เขายิ้มเย็นก่อนจะตวัดฟาดลงมาใส่จ้าวแวมไพร์ การโจมตีนั้นรวดเร็วเกินกว่าที่ปีศาจระดับดยุคอย่างเอไลจาห์จะตอบโต้ทัน หน้าแข้งของจางเฟยหวดเข้าที่ศีรษะของเขาอย่างถนัดถนี่ ส่งร่างของเขาร่วงดิ่งลงสู่พื้นพสุธาดุจดาวตก ต่างจากโอริธและบาลีน่าที่เคยฝึกฝนกับจางเฟยมาก่อน ซิลโวร่าในตอนนี้กลับยืนแข็งท้างด้วยอาการตกตะลึง 'เจ้าเด็กนี่มันตัวอะไรกันแน่? ความเร็วนั่นมันเหนือธรรมชาติเกินไปแล้ว! แม้แต่ราชาเลวีที่ขึ้นชื่อว่าเร็วที่สุดในหมู่ราชาและราชินีปีศาจ ข้ายังรู้สึกว่าเขายังช้ากว่าเจ้าเด็กนี่ด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้น ขนาดข้าที่มีถึงแปดตายังมองไม่เห็นเอไลจาห์เลย แต่เขากลับมองเห็นและโจมตีได้อย่างแม่นยำ!' แน่นอนว่าในแดนอเวจีแห่งนี้ ย่อมไม่มีปีศาจตนใดสามารถเทียบเคียงความเร็วของจางเฟยได้ หลังจากที่เขาปรับตัวเข้ากับแรงโน้มถ่วงที่หนักกว่าปกติถึงสิบหกเท่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเหล่าปีศาจเหล่านี้ไม่ใช่ผู้บ่มเพาะพลังปีศาจ ส่วนเรื่องตำแหน่งของเอไลจาห์นั้น ยิ่งไม่ใช่ปัญหาเพราะเขามี 'แผนที่ระบบ' ที่ล็อกเป้าหมายไว้อย่างไม่คลาดสายตา *ตู้ม!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นโหยไปทั่วทั้งนครแห่งราคะ ทว่าเหล่าปีศาจกลับมองไม่เห็นร่างของเอไลจาห์เนื่องจากเขายังคงล่องหนอยู่ เห็นเพียงพื้นดินเบื้องล่างที่ยุบตัวลงเป็นหลุมลึก จ้าวแวมไพร์รีบเช็ดเลือดที่มุมปากพลางเงยหน้ามองจางเฟยที่ยืนลอยตัวอยู่บนเวหาอย่างสงบนิ่ง 'บัดซบเอ๊ย!' 'เจ้าเด็กนั่นเป็นเพียงปีศาจระดับมาร์ควิสแท้ๆ แต่ความเร็วในการโจมตีกลับเหนือกว่าระดับราชาหรือราชินีปีศาจเสียอีก แล้วพลังที่มันใช้เมื่อกี้คืออะไร? ทำไมมันถึงสร้างความเจ็บปวดรวดร้าวให้ข้าได้ถึงเพียงนี้!' "เอาตามตรงนะ เราไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน แต่เจ้าดันทำพลาดมหันต์ที่รับคำขอของอีเรอร์เพื่อมาจับตัวข้า ตอนนี้เจ้าจึงกลายเป็นศัตรูของข้าไปแล้ว" เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าปีศาจเบื้องล่างต่างแหงนหน้ามองจางเฟยที่กำลังยกมือขวาขึ้น "ในเมื่อเจ้ายังไม่อยากปรากฏตัว ข้าก็จะบังคับให้เจ้าออกมาเอง!" ในชั่วพริบตา กรงเล็บทมิฬขนาดยักษ์ดุจดั่งภาพมายาปรากฏขึ้นเหนือหัวจางเฟย เขาปลดปล่อยตบะพลังกดทับลงไปยังเอไลจาห์ในทันที แรงกดดันมหาศาลทำให้หลุมที่จ้าวแวมไพร์อยู่ยิ่งยุบตัวลึกลงไปอีก *เปรี้ยะ... เปรี้ยะ...* 'อึก!' ร่างของเอไลจาห์ถูกบดขยี้จนค่อยๆ ทรุดลง แรงกดดันของจางเฟยบีบคั้นจนเขาแทบจะคุกเข่า เขาจึงต้องปลดปล่อยพลังปีศาจทั้งหมดออกมาเพื่อต้านทานไว้ 'บัดซบ! ข้าเป็นถึงระดับดยุค แต่กลับถูกมาร์ควิสอย่างมันกดหัวได้ขนาดนี้เชียวหรือ!' เหล่าปีศาจที่อยู่ใต้รัศมีของจางเฟยต่างพากันแตกฮือหนีตายกระจัดกระจาย ทันทีที่กรงเล็บทมิฬยักษ์เคลื่อนคล้อยลงมาหาเอไลจาห์ 'ไปตายซะ!' เอไลจาห์สบถพลางระเบิดพลังปีศาจขั้นสุดยอดจนหลุดพ้นจากแรงกดดันแล้วรีบบินหนีออกไปอย่างรวดเร็ว เขาเชื่อมั่นว่าศัตรูจะไม่สามารถป้องกันตัวได้หลังจากใช้การโจมตีที่รุนแรงเช่นนั้น เขาจึงพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อหมายจะปลิดชีพจางเฟย *ตู้ม!* เอไลจาห์รู้สึกโล่งอกเมื่อเห็นหัตถ์ทมิฬกระแทกเข้าพื้นดิน ทว่าเขากลับประเมินจางเฟยต่ำไป การจู่โจมของเขาทะลุผ่านร่างของจางเฟยไปอย่างว่างเปล่า เพราะนั่นเป็นเพียงร่างแยกที่เกิดจากทักษะย่างก้าวมายา 'ฉิบหายแล้ว!' "เจ้าอาจจะเป็นดยุคปีศาจ แต่เจ้ายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า" จ้าวแวมไพร์ตึงเครียดถึงขีดสุดเมื่อร่างแยกมายาของจางเฟยสี่ร่างปรากฏขึ้นล้อมรอบตัวเขา เขาจึงรีบปลดปล่อยคลื่นกระแทกออกไปทุกทิศทางในคราวเดียว *ฟึ่บ!* คลื่นกระแทกของเอไลจาห์ทำให้ร่างแยกมายาทั้งสี่สลายหายไปทันที ทว่าจ้าวแวมไพร์กลับต้องหน้าถอดสีเมื่อร่างแยกอีกสี่ร่างกลับปรากฏขึ้นในตำแหน่งเดิมในพริบตา "นี่! เอไลออน! เจ้าจะเล่นกับมันไปถึงเมื่อไหร่กัน? รีบจับมันซะทีสิ เราจะได้ไปหาความสุขกันต่อ" เอไลจาห์รีบหันไปมองโอริธ ทว่าใบหน้าของเขากลับซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นราชินีซิลโวร่ายืนอยู่ข้างๆ ดัชเชสซัคคิวบัสตนนั้น โดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เขารีบบินหนีไปอีกทางเพื่อหวังจะออกจากเมืองนี้ไปให้พ้น 'บ้าเอ๊ย! อีเรอร์มันหลอกข้า! มันไม่ได้บอกเลยว่าราชินีแมงมุมอยู่ฝ่ายเจ้าปีศาจนี่ด้วย!' แน่นอนว่าจางเฟยย่อมไม่ยอมให้เหยื่อหลุดมือ เขาเรียก 'กระบี่ปราบมาร' ออกมา "ข้าต้องการให้มันยังรอดชีวิตนะ เพื่อนเก่า" *วิ้ง... วิ้ง...* กระบี่ปราบมารสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงขานรับคำสั่งเจ้านาย ก่อนจะพุ่งวาบไปหาจ้าวแวมไพร์ การติดตามเป้าหมายไม่ใช่เรื่องยากสำหรับมัน เพราะมันเชื่อมต่อดวงจิตกับจางเฟยโดยตรง *ฉัวะ... ฉัวะ...* "อ๊ากกก!" กระบี่ปราบมารกรีดกรายลงบนร่างของเอไลจาห์หลายครั้ง จนปีกทั้งสองข้างถูกตัดขาดสะบั้นออกจากหลัง เขาแผดร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนขาดใจ พลังล่องหนสลายไปในทันที ร่างของเขาร่วงหล่นครูดไปกับพื้นดิน เลือดปีศาจสีเข้มสาดกระจายราวกับห่าฝน เหล่าปีศาจที่เฝ้ามองอยู่ไกลๆ ต่างตกตะลึงจนตาค้างที่เห็นเอไลจาห์พ่ายแพ้อย่างหมดสภาพในมือของจางเฟย สภาพของเขานั้นช่างน่าเวทนาเหลือทน *ตู้ม!* ร่างของเอไลจาห์กระแทกพื้นดินอย่างแรง เลือดดำทะลักออกจากปาก กระบี่ปราบมารพุ่งเข้าปักอกของเขาในทันที ทว่ามันจงใจหลีกเลี่ยงจุดสำคัญเพราะจางเฟยต้องการให้เขามีชีวิตอยู่ "อ๊ากกก!" จางเฟยร่อนลงตรงหน้าเอไลจาห์พลางกดกระบี่ปราบมารลงไป ยิ่งเพิ่มความทุกข์ทรมานให้จ้าวแวมไพร์มากขึ้นไปอีก โอริธ ซิลโวร่า และบาลีน่ารีบเดินเข้ามาหาพวกเขา "ไว้... ชีวิตข้าด้วย... ได้โปรด... ราชินีซิลโวร่า ช่วยข้าด้วย" ซิลโวร่าส่ายหน้าให้เอไลจาห์ก่อนจะบุ้ยปากไปทางจางเฟย "ข้าไม่ใช่ศัตรูของเจ้า แต่เป็นเขาต่างหาก เจ้าควรจะอ้อนวอนขอชีวิตจากเขาเอง" "ฮ่าๆ" โอริธหัวเราะพลางเข้ามากอดแขนจางเฟย "เสียใจด้วยนะ ยอดรักของข้าไม่มีวันไว้ชีวิตศัตรูหรอก อย่าเสียแรงอ้อนวอนเลย ถ้าเจ้าไม่โง่ไปร่วมมือกับอีเรอร์ เจ้าคงไม่ต้องมาเจอวันแบบนี้ ไปโทษเจ้าลอร์ดอินคิวบัสปัญญาอ่อนนั่นเถอะที่ทำให้ชะตาชีวิตเจ้าต้องเป็นแบบนี้" *ตึ้ง!* ก่อนที่เอไลจาห์จะได้ทันพูดอะไรต่อ ร่างของอีเรอร์ที่ถูกโซ่ตรวนพันธนาการก็ถูกโยนลงมาข้างๆ สร้างความตกตะลึงให้เขาเป็นทวีคูณ เคนเดินเข้ามาหาพวกเขาพลางเอ่ยกับจางเฟย "ข้าจัดการตามที่เจ้าขอเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้มันเป็นของเจ้า" จางเฟยพยักหน้าพลางโยนถุงขนาดเล็กที่บรรจุศิลาโลหิตให้เคน ซึ่งเขาก็รับไปพร้อมรอยยิ้มกว้าง หวนหนิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเคนพร้อมกับหญิงสาวอีกสองคน ถึงกับช็อกไปทันทีที่จำจางเฟยได้ ความแค้นที่อัดอั้นพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เพราะเขาเป็นคนส่งนางมายังแดนอเวจีแห่งนี้ ทำให้นางต้องทนทุกข์ทรมานกลายเป็นของเล่นของลอร์ดอินคิวบัส ทว่าจู่ๆ หวนหนิงก็ต้องสั่นสะท้านไปทั้งร่างและต้องกลืนความแค้นกลับลงไป เมื่อจางเฟยแผ่ซ่านไอสังหารที่รุนแรงเข้ากดทับนาง 'เจ้าควรจะหุบปากให้สนิทเสีย ถ้าไม่อยากจะทรมานยิ่งกว่าที่เป็นอยู่' เคนเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารของจางเฟย แต่เขาทำเพียงปรายตามองหวนหนิง "ในเมื่อธุระของข้าเสร็จสิ้นแล้ว ข้าจะพาสาวๆ กลับคฤหาสน์ มีอะไรก็ติดต่อข้ามาได้อีก" "ไอ้สารเลว! แกหลอกข้า! แกไม่บอกข้าสักคำว่าราชินีซิลโวร่ากับเจ้าชายเคนอยู่ฝ่ายมัน!" เอไลจาห์แผดเสียงด่าใส่อีเรอร์อย่างบ้าคลั่ง อีเรอร์ไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาทำเพียงจ้องเขม็งไปที่จางเฟยราวกับอยากจะกลืนกินอีกฝ่ายทั้งเป็น "ไร้ประโยชน์ที่จะมองข้าแบบนั้นนะ... ข้าไม่เคยไปวุ่นวายกับเจ้าเลย แต่เจ้าเองนั่นแหละที่หาเรื่องใส่ตัวด้วยการคิดจะกำจัดข้า" จางเฟยย่อตัวลงข้างๆ อีเรอร์พลางคว้าศีรษะของเขาไว้ "ในเมื่อเจ้าเป็นจ้าวปีศาจแห่งราคะ ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าทิ้งง่ายๆ หรอก พลังปีศาจของเจ้า... ข้าขอรับไปล่ะนะ" "อ๊ากกกกก!" เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วทั้งนครแห่งราคะ เมื่อจางเฟยใช้ทักษะ 'การกลืนกิน' ที่เขาเลียนแบบมาจากเออร์ซูล่า ดูดซับทั้งพลังปีศาจและพลังชีวิตของอีเรอร์มาเป็นของตน "อ๊ากกกก!" เอไลจาห์มองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดสยองเมื่อเห็นร่างของอีเรอร์ค่อยๆ แห้งเหี่ยวลง แม้แต่ซิลโวร่า โอริธ และบาลีน่าเองก็ยังสยดสยองกับสิ่งที่จางเฟยทำ 'ช่างเป็นทักษะที่ชั่วร้ายและทรงพลังเหลือเกิน!' จางเฟยมีสีหน้าพึงพอใจเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังปีศาจและพลังชีวิตของอีเรอร์ที่ไหลบ่าเข้าสู่ร่างกาย เม่ยแจ้งเขาว่าแก่นแท้ที่เขาต้องการเพื่อเลื่อนระดับสู่ระดับดยุคนั้นกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว จางเฟยเร่งเร้าการดูดซับให้รวดเร็วยิ่งขึ้น ร่างของลอร์ดอินคิวบัสแห้งเหี่ยวลงเรื่อยๆ เขาต้องอดทนต่อการทรมานอยู่นานนับชั่วโมงก่อนที่ร่างจะกลายเป็นเพียงหนังหุ้มกระดูกและจากโลกนี้ไปอย่างทุกข์ทรมาน ซิลโวร่า โอริธ และบาลีน่าต่างพากันกลั้นหายใจด้วยความสยองพองขนที่เห็นจุดจบอันน่าอนาถของอีเรอร์ **[ติ๊ง!]** **[ท่านได้รับแก่นแท้ปีศาจ 6,000,000 หน่วย]** **[นายท่าน อีกเพียง 5,000,000 หน่วย ท่านก็จะวิวัฒนาการเป็นจ้าวปีศาจแห่งราคะแล้ว]** "ไม่... ไม่นะ... ข้าไม่อยากตาย... ได้โปรด... อย่าฆ่าข้าเลย ข้าสัญญาว่าจะไม่มายุ่งกับเจ้าอีก!" เอไลจาห์อ้อนวอนด้วยใบหน้าซีดเผือดเมื่อจางเฟยหันมามองเขา แน่นอนว่าจางเฟยไม่รับฟังคำวิงวอนใดๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขารอคอยการวิวัฒนาการมาเนิ่นนาน เขาคว้าศีรษะของเอไลจาห์แล้วเริ่มใช้ทักษะกลืนกินในทันที จ้าวแวมไพร์ดิ้นรนและแผดร้องโหยหวนเสียงดังลั่น ยิ่งกว่าเสียงของอีเรอร์เสียอีก "อ๊ากกกก! หยุดนะ! ข้าไม่อยากตาย!" 'เจ้าเด็กนี่มันบ้าไปแล้ว! เขาเป็นอินคิวบัส แต่กลับมีพลังของปีศาจตนอื่นมากมาย โชคดีที่เขาไม่ใช้พลังนั่นกับข้า ไม่อย่างนั้นข้าคงตายไปนานแล้ว' ซิลโวร่ารำพึงกับตัวเองพลางเฝ้ามองเอไลจาห์ที่กำลังถูกจางเฟยทรมาน แม้จะหวาดสยอง แต่โอริธกลับยิ้มกว้าง นางจินตนาการถึงวันที่จางเฟยวิวัฒนาการเป็นจ้าวปีศาจแห่งราคะเหมือนนาง เพราะเขาจะได้รับทักษะใหม่ๆ มากมาย ซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับกามกิจ 'ฮิๆ! แค่นี้เขาก็เก่งบนเตียงจะตายอยู่แล้ว ถ้าวิวัฒนาการเสร็จ เขาต้องเร่าร้อนกว่าเดิมแน่ๆ ข้าแทบรอไม่ไหวแล้ว' ในทางกลับกัน บาลีน่ากลับเบือนหน้าหนีเพราะสิ่งที่จางเฟยทำนั้นโหดเหี้ยมเกินไป นางรู้สึกว่าไม่มีปีศาจตนใดจะอำมหิตได้เท่าเขาอีกแล้ว **[นายท่าน พลังปีศาจและพลังชีวิตของเอไลจาห์แข็งแกร่งกว่าอีเรอร์ มั่นใจได้เลยว่าหลังจบศึกนี้ ท่านจะวิวัฒนาการเป็นจ้าวปีศาจแห่งราคะแน่นอน]** สองชั่วโมงต่อมา เสียงร้องโหยหวนของเอไลจาห์ก็เงียบสงบลง เขาได้ตามอีเรอร์ลงนรกไปเรียบร้อยแล้ว **[ติ๊ง!]** **[ท่านได้รับแก่นแท้ปีศาจ 8,000,000 หน่วย]** **[ขอแสดงความยินดี! ระดับปีศาจของท่านได้รับการอัปเกรดเป็น ระดับดยุค]** **[ท่านต้องการวิวัฒนาการเป็นจ้าวปีศาจแห่งราคะตอนนี้เลยหรือไม่?]** จางเฟยยังไม่ตอบระบบในทันที เขาเก็บกระบี่ปราบมารเข้าสู่ร่างกายและใช้เพลิงทมิฬเผาซากของอีเรอร์และเอไลจาห์จนมอดไหม้ "กลับกันเถอะ ข้าจะเริ่มวิวัฒนาการแล้ว" "ไปกันเถอะ! ข้าจะอยู่เฝ้าเจ้าเองระหว่างที่เจ้าวิวัฒนาการ" โอริธเอ่ยพลางดึงแขนจางเฟยให้เดินตามไป "เอไลออน ข้าขอตัวกลับเมืองก่อนนะ แล้วอีกไม่กี่วันข้าจะกลับมาหาใหม่" จางเฟยพยักหน้ารับคำของซิลโวร่า ก่อนที่นางจะบินหายลับไปจากนครแห่งราคะ บาลีน่าถอนหายใจยาวพลางมองกองเพลิงสีดำ ก่อนจะรีบหันหลังเดินกลับเข้าสู่หอคอยซัคคิวบัสเพื่อไปเฝ้าดูการวิวัฒนาการของจางเฟย เหล่าปีศาจตนอื่นๆ ต่างพากันมามุงดูที่จุดเกิดเหตุ พวกเขาต่างสงสัยในตัวตนและพลังที่แท้จริงของจางเฟย ทว่าท่ามกลางฝูงชนนั้น มีปีศาจสาวตนหนึ่งลอบยิ้มกว้าง นางคือเซนาย่า ผู้ดูแลโรงเตี๊ยมราคะนั่นเอง 'หึๆ! อีเรอร์ตายไปแล้ว และในไม่ช้าเอไลออนก็จะวิวัฒนาการ ยิ่งมีท่านโอริธกับราชินีซิลโวร่าหนุนหลังแบบนี้ ตำแหน่งผู้นำคนต่อไปของเมืองนี้คงหนีไม่พ้นเขาแน่ๆ' . . . เมื่อถึงห้องพัก จางเฟยตอบตกลงกับระบบเพื่อเริ่มกระบวนการวิวัฒนาการทันที **[ติ๊ง!]** **[เริ่มกระบวนการวิวัฒนาการของโฮสต์...]** ทรงกลมสีดำทมิฬเข้าโอบล้อมร่างของจางเฟยในทันที พาร่างของเขาลอยขึ้นสู่กลางอากาศ พร้อมกับพลังปีศาจที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างมั่นคง "เขาจะใช้เวลานานแค่ไหนในการวิวัฒนาการ?" บาลีน่าเอ่ยถาม สายตาจ้องมองไปที่ทรงกลมสีดำนั้น โอริธส่ายหน้า "ปีศาจแต่ละตนใช้เวลาไม่เท่ากันหรอก ข้าก็บอกไม่ได้แน่นอน สมัยนั้นธิชใช้เวลาเป็นเดือนกว่าจะวิวัฒนาการสำเร็จ ส่วนอิลซาธเร็วกว่านางประมาณสองสัปดาห์ สำหรับข้า... การวิวัฒนาการของข้าแบ่งเป็นสองช่วง ช่วงละหนึ่งเดือน รวมแล้วก็สองเดือนพอดี" "ทำไมการวิวัฒนาการของเจ้าถึงแบ่งเป็นสองช่วงล่ะ?" โอริธยักไหล่แทนคำตอบ เพราะนางเองก็ไม่แน่ใจ "ถึงเขาจะดูเป็นคนสบายๆ และไม่คิดอะไรมาก แต่จริงๆ แล้วเขามีด้านที่โหดเหี้ยมซ่อนอยู่ ทักษะทุกอย่างย่อมมีผลข้างเคียง และข้าเชื่อว่าผลข้างเคียงจากทักษะก่อนหน้านี้ของเขาต้องรุนแรงมากแน่ๆ เพราะมันทรงพลังจนน่ากลัวเกินไป" โอริธพยักหน้าเห็นด้วยกับบาลีน่า "ข้าดีใจนะที่เอไลออนจะวิวัฒนาการได้ในเร็วๆ นี้ แต่ข้าก็กลัวเหลือเกินว่าเขาจะกลายเป็นปีศาจที่ไร้หัวใจถ้ายังคงใช้ทักษะนั่นเพื่อเพิ่มระดับพลังต่อไปเรื่อยๆ ข้าหวังว่าเขาจะไม่ใช้มันพร่ำเพรื่อนะ เพราะถ้าเขากลายเป็นแบบนั้นจริงๆ ราชาและราชินีปีศาจตนอื่นๆ คงร่วมมือกันตามล่าและฆ่าเขาแน่" บาลีน่าถอนหายใจเบาๆ พลางเฝ้ามองทรงกลมสีดำนั้นต่อไป 'จางเฟย... เจ้าเป็นคนดีนะ ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่เลือกทางลัดที่โหดร้ายแบบนั้นเพื่อเพิ่มพลังให้ตัวเองอีก' . . . เคนยืนอยู่เพียงลำพังบนระเบียงคฤหาสน์ สายตาจับจ้องไปยังยอดหอคอยซัคคิวบัส "หมอนั่นมันบ้าจริงๆ! ข้าไม่คิดเลยว่ามันจะมีพลังแบบนั้น! โชคดีที่ข้าตัดสินใจเลือกสนับสนุนมัน ไม่อย่างนั้นมันคงกลายเป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุดสำหรับข้าแน่ๆ" ปีศาจชายตนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเคน "ท่านจะไม่ทูลเรื่องการมีตัวตนของปีศาจตนนี้ให้พระบิดาทราบหรือพะยะค่ะ เจ้าชาย? หากมันแข็งแกร่งเกินไป เราจะกำจัดมันได้ยาก และมันอาจจะย้อนมาข่มเหงเราได้ในภายหลัง" "โง่เง่า!" เคนหันขวับมามอง "เจ้ายังดูไม่ออกอีกหรือว่านิสัยมันเป็นยังไง? มันฆ่าพวกนั้นอย่างโหดเหี้ยมก็เพราะพวกนั้นคิดจะกำจัดมันก่อน ตราบใดที่เราไม่มีปัญหากับมัน ข้าเชื่อว่ามันจะไม่มีวันเป็นศัตรูกับเราเด็ดขาด เพราะฉะนั้น เจ้าจงหุบปากเรื่องนี้ให้สนิท อย่าให้พระบิดารู้เรื่องนี้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นข้าจะเป็นคนปลิดชีพเจ้าด้วยมือของข้าเอง... เข้าใจไหม?" "รับทราบพะยะค่ะ เจ้าชาย" **- โปรดติดตามตอนต่อไป -**