**บทที่ 927: สังหารหูหลี่เหยียนจิ้ง** หูหลี่จื่อเสินหาได้เอ่ยคำใดโต้ตอบจางเฟยไม่ แต่นางกลับย้อนถามเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่ปนเป “เหตุใดเจ้าถึงลวงหลอกข้าเช่นนี้? ข้าเป็นสตรีที่มีสามีแล้ว แต่เจ้ากลับใช้เล่ห์กลต่ำช้าเพียงนี้กับข้า...” *พับ... พับ... พับ...* “อืมม... บรรพชนจื่อเสิน สามีของท่านกำลังจะตายในไม่ช้า เพราะฉะนั้นลืมเขาไปเสียเถอะเจ้าค่ะ” หูหลี่เซียนเหนียงเป็นฝ่ายเอ่ยตอบแทนนายเหนือหัวของนาง หูหลี่จื่อเสินพลันนึกถึงเจตจำนงของจางเฟยที่ต้องการจะสังหารหูหลี่จินหูขึ้นมาได้ “ที่เจ้าทำเช่นนี้กับข้า... เป็นเพราะความแค้นที่มีต่อสามีข้าอย่างนั้นหรือ?” “ไม่ใช่” จางเฟยปฏิเสธเสียงเรียบ “อย่างที่ข้าเคยบอกไป ท่านคือสตรีที่พิเศษยิ่งนัก และข้าปรารถนาในตัวท่านตั้งแต่วันแรกที่พบกัน ข้าหาได้วางยาพิษหรือสิ่งชั่วร้ายใดๆ ต่อท่าน ส่วนเม็ดยานั่นจะส่งผลดีต่อท่านหลังจากนี้ ทว่าข้าจงใจปกปิดความจริงบางส่วน และผลของมันที่แสดงออกมาเช่นนี้ ก็เป็นเพราะกายาสุดพิเศษของท่านเอง” “กายาพิเศษของข้า?” จางเฟยพยักหน้าให้พรางอธิบาย “กายหยินสวรรค์ของท่าน ทำให้ร่างกายผลิตปราณหยินสวรรค์ออกมาอย่างต่อเนื่องไม่สิ้นสุด” “กายหยินสวรรค์? ปราณหยินสวรรค์?” หูหลี่จื่อเสินพึมพำกับตัวเองด้วยความงุนงง นางไม่เคยได้ยินชื่อเหล่านี้มาก่อนในชีวิต จางเฟยนั่งลงเคียงข้างหูหลี่จื่อเสิน โดยมีหูหลี่เซียนเหนียงนั่งคร่อมอยู่บนตักโดยหันหลังให้เขา นางโยกคลึงบดเบียดร่างกายขึ้นลงอย่างรุ่มร้อน ดื่มด่ำกับแก่นกายใหญ่โตที่ฝังลึกอยู่ในร่างของนาง “อืมม... อา...” ลมหายใจของหูหลี่จื่อเสินเริ่มหอบถี่และขาดช่วง ทรวงอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจ โดยเฉพาะเมื่อนางต้องทนมองสีหน้าอันลามกจันอับและฟังเสียงครางระงมของหูหลี่เซียนเหนียง “หมายความว่า... กายาของข้าเหมาะแก่การบำเพ็ญคู่ใช่หรือไม่? เจ้าต้องการใช้ร่างกายข้าเพื่อส่งเสริมพลังของเจ้าใช่ไหม?” “ร่างกายของท่านเหมาะแก่การบำเพ็ญคู่จริงๆ นั่นแหละ แต่ข้าไม่ได้ต้องการท่านเพียงเพราะเหตุผลนั้น” เมื่อเห็นแววตาไม่เชื่อถือของอีกฝ่าย จางเฟยจึงเอ่ยต่อ “ท่านอาจจะไม่เชื่อ แต่ข้าคือบุรุษผู้มักมาก ข้าหลงใหลในการมีสาวงามเคียงข้าง และความงามของท่านนั้นเลิศล้ำเกินกว่าใคร ข้าจึงต้องการท่านมาอยู่ข้างกาย และข้าหาได้แยแสไม่ต่อให้ท่านจะเป็นสตรีที่มีสามีแล้วก็ตาม” “หน้าด้าน!” หูหลี่จื่อเสินแผดเสียงด่าทอ แต่จางเฟยกลับเพียงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี หูหลี่เซียนเหนียงเอ่ยแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงครางรัญจวน “อา... บรรพชนจื่อเสิน ท่านยังไม่เคยพบกับเหล่าสตรีของเขา แม้แต่เราสองคนก็ยังมิอาจเทียบชั้นกับพวกนางได้ อย่างเช่นท่านแม่นางหูเยว่... อืมม... สตรีของเขาทุกคนล้วนปรองดองกันดียิ่ง และไม่มีใครคิดร้ายต่อกันเลยสักนิด” หูหลี่จื่อเสินเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ แต่นางก็ต้องยอมรับว่าความงามของหูเยว่นั้นคือของจริงที่ยากจะหาใครเปรียบ “อืมม...” ทันใดนั้น หูหลี่จื่อเสินก็ครางออกมา นางตระหนักได้ว่าทายาทของนางกำลังใช้ทักษะบางอย่างถ่ายทอดความรู้สึกรัญจวนใจที่ได้รับจากการร่วมรักกับจางเฟยมาสู่นางโดยตรง “เจ้า— อา! หยุดทักษะของเจ้าเดี๋ยวนี้ เซียนเหนียง!” “อา... ไม่เจ้าค่ะ! อืมม... ลืมสามีของท่านไปเสีย แล้วมาร่วมกับเราเถิด บรรพชนจื่อเสิน แก่นกายของเขาทั้งใหญ่ทั้งแข็งขึง ท่านจะต้องลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้นแน่ๆ” หูหลี่เซียนเหนียงดึงร่างบรรพชนของตนเข้ามากอดจูบอย่างเร่าร้อน ‘อืมม... นังเด็กนี่เสียสติไปแล้ว!’ หูหลี่จื่อเสินพยายามจะผลักอีกฝ่ายออกไป ทว่าจางเฟยกลับกดร่างของทั้งคู่ลงบนเตียง โดยให้เซียนเหนียงทับอยู่ด้านบน ทรวงอกนุ่มหยุ่นของทั้งสองบดเบียดเข้าหากันจนเสียดสีรุนแรง ‘อืมม... ทั้งสองคนนี้กำลังจะทำให้ข้าเป็นบ้า’ *พับ... พับ... พับ...* ยิ่งจางเฟยกระแทกกระทั้นใส่หูหลี่เซียนเหนียงรุนแรงและรวดเร็วเพียงใด หูหลี่จื่อเสินก็ยิ่งจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งราคะลึกซึ้งเพียงนั้น ร่างกายของนางสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างทายาทสาว ปลายถันบดเบียดกันจนเสียวซ่าน และเบื้องล่างของนางก็เริ่มหลั่งรินน้ำกามจนชุ่มโชกอาภรณ์ แม้จะขัดขืนในตอนแรก แต่ในที่สุดหูหลี่จื่อเสินก็เริ่มเพลิดเพลินไปกับรสสวาทและจูบตอบหูหลี่เซียนเหนียงอย่างหิวกระหาย เรียวลิ้นของทั้งสองเกี่ยวกระหวัดรัดรึงสลับกันดูดดื่มอย่างล้ำลึก ทันใดนั้น หูหลี่จื่อเสินสัมผัสได้ถึงวัตถุมีขนสองเส้นพันรอบเรียวขาของนางก่อนจะแยกมันออกกว้าง นางเหลือบมองจางเฟยและพบว่าเขาได้กลายร่างเป็นครึ่งอสูรจิ้งจอกไปแล้ว สิ่งที่พันขาของนางอยู่จึงเป็นหางของเขานั่นเอง ร่างงามสะดุ้งเฮือกเมื่อหางอีกเส้นของจางเฟยปัดป่ายผ่านส่วนลับที่เปียกชุ่ม ส่งผลให้ไฟราคะที่ลุกโชนอยู่แล้วยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น นางหลับตาลงรับรสจูบจากเซียนเหนียงพลางปล่อยใจให้เคลิบเคลิ้มไปกับการสัมผัสจากหางนุ่มฟูที่รุกรานจุดอ่อนไหวที่สุดในร่างกาย เมื่อเห็นว่าบรรพชนสาวเริ่มมีอารมณ์พลุ่งพล่าน หูหลี่เซียนเหนียงจึงถอนจูบออกแล้วขยับไปกระซิบข้างหู พลางเลียและขบเม้มติ่งหูเบาๆ “อา... เซียนเหนียง... มันเสียว...” หูหลี่จื่อเสินครางกระเส่าพลางบิดเร้ากาย นางเอื้อมมือไปลูบไล้กลุ่มผมและแผ่นหลังเนียนละเอียดของเซียนเหนียงอย่างลืมตัว จางเฟยช่วยพยุงร่างหูหลี่จื่อเสินขึ้นเล็กน้อย เพื่อเปิดโอกาสให้เซียนเหนียงเลียไล้ซอกคอขาวระหง นางขบกัดเบาๆ จนเกิดรอยรักสีแดงฝากไว้หลายจุด ‘ร่างกายของนางไวต่อสัมผัสมากกว่าที่ข้าคิดเสียอีก’ จางเฟยใช้หางอีกสองเส้นเลิกอาภรณ์ท่อนบนของหูหลี่จื่อเสินออก เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่ยังคงเต่งตึงไม่หย่อนคล้อยแม้จะผ่านกาลเวลามานับแสนปี เขาใช้หางโอบรัดปทุมถันคู่สวยพลางบีบเค้นเบาๆ ความนุ่มนวลของขนอสูรสร้างความรู้สึกแปลกใหม่ที่รัญจวนใจยิ่งนัก สติของหูหลี่จื่อเสินจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งแห่งกามารมณ์ โดยเฉพาะเมื่อหางของจางเฟยสอดแทรกเข้าไปในอาภรณ์ท่อนล่าง บดคลึงยอดเกสรที่ฉ่ำแฉะของนางอย่างจงใจ ในขณะเดียวกัน หูหลี่เซียนเหนียงก็มิอาจกลั้นอารมณ์สวาทไว้ได้อีกต่อไป นางโอบกอดหูหลี่จื่อเสินไว้แน่นขณะที่ร่างกายกระตุกเร้าอย่างรุนแรง “อืมม... ข้าจะเสร็จอีกรอบแล้ว! ปล่อยมันออกมาเดี๋ยวนี้!” [คุณได้รับแก่นอสูร 350,000 แต้ม จากหูหลี่เซียนเหนียง] จางเฟยส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะโถมกายเข้าหาอย่างรุนแรงจนสุดทางรัก กระแทกเข้ากับมดลูกของเซียนเหนียงแล้วปลดปล่อยสายธารสีขาวขุ่นเข้าสู่ร่างกายของนางโดยตรง “อืมม... น้ำของท่าน... เยอะกว่าเดิมเสียอีก...” หลังจากการร่วมรักสิ้นสุดลง จางเฟยถอนแก่นกายออกจากร่างของเซียนเหนียงแล้วจัดแจงให้นางนอนลงข้างๆ ก่อนจะคลานขึ้นไปคร่อมร่างของหูหลี่จื่อเสินที่กำลังรุ่มร้อนจนถึงขีดสุด ดวงตาของนางพร่ามัวไปด้วยไฟราคะ จางเฟยลูบไล้แก้มและริมฝีปากของนางก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปในโพรงปากหวาน หูหลี่จื่อเสินคว้ามือของเขาไว้พลางเลียไล้ดูดดึงนิ้วมือของเขาอย่างกระหาย “อยากลิ้มรสแก่นกายของข้าหรือไม่ จื่อเสิน?” หูหลี่จื่อเสินมองเขาด้วยแววตาหยาดเยิ้มพลางพยักหน้าเบาๆ จางเฟยถอนนิ้วออกแล้วขยับตัวขึ้นมาอยู่เหนือใบหน้าของนาง วางแก่นกายพาดลงบนร่องอกอวบอิ่ม หูหลี่จื่อเสินใช้สองมือนุ่มกดบีบทรวงอกเข้าหากันเพื่อโอบรัดแก่นกายของจางเฟยไว้ แล้วเริ่มขยับกายอย่างช้าๆ นางอ้าปากอมปลายยอดอสูร ดูดดึงและเลียไล้ส่วนหัวที่ปริ่มไปด้วยน้ำกาม “ท่านชำนาญเรื่องนี้นี่นา จื่อเสิน” ทางด้านข้าง หูหลี่เซียนเหนียงที่ยังไม่อิ่มเอมในรสรักเริ่มใช้มือนวดเฟ้นจุดยุทธศาสตร์ของตนเอง นางสอดนิ้วเข้าไปในร่องรักขยับเข้าออกช้าๆ พลางบดคลึงติ่งเนื้อสวาท เนื่องจากเซียนเหนียงยังไม่ได้ตัดการเชื่อมต่อทางความรู้สึก หูหลี่จื่อเสินจึงได้รับความเสียวซ่านจากการกระทำนั้นไปด้วย นางจึงยิ่งปรนนิบัติจางเฟยอย่างเร่าร้อนขึ้น ศีรษะขยับโยกตามจังหวะทรวงอกที่บดเบียดแก่นกายของเขา *ซวบ... ซวบ... ซวบ...* หูหลี่จื่อเสินยังคงลุ่มหลงกับรสสัมผัสทางปาก ทว่าการช่วยตัวเองของเซียนเหนียงกลับทำให้นางเริ่มไม่อดทนที่จะให้เขาเข้ามาเติมเต็มภายในร่าง จางเฟยยิ้มกริ่มเมื่อรับรู้ถึงความต้องการของสตรีใต้ร่าง เขาจับศีรษะของนางไว้มั่นแล้วกดแก่นกายสวนเข้าไปในโพรงปากจนสุด ก่อนจะปลดปล่อยสายธารหยางอย่างรุนแรง ซึ่งนางก็กลืนกินมันลงไปอย่างตะกรุมตะกราม หนึ่งนาทีต่อมา จางเฟยถอนกายออกมาแล้วจัดแจงถอดอาภรณ์ที่เหลือของนางออกจนเปลือยเปล่า เขาอุ้มนางมานั่งบนตักพลางเช็ดคราบน้ำกามที่หลงเหลือตรงมุมปาก “แน่ใจแล้วหรือ จื่อเสิน? เมื่อท่านเป็นของข้าแล้ว ข้าจะไม่มีวันยอมให้บุรุษหน้าไหนได้แตะต้องท่านอีก” “เหตุใดถึงยังถามเช่นนั้นอีก? ทั้งเจ้าและเซียนเหนียงทำกับข้าถึงเพียงนี้ ข้าตื่นตัวไปทั้งร่างแล้ว” หูหลี่จื่อเสินสวมกอดจางเฟยพลางย่อตัวลง จัดวางแก่นกายให้ตรงกับร่องรักแล้วกดกายทับลงไปจนสุดลำ “อืมม... นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ารู้สึก... คับแน่นเพียงนี้ แก่นกายของเจ้าเกือบจะทะลวงถึงมดลูกข้าแล้ว หากข้ากดตัวลงต่ำกว่านี้ ข้าต้องเจ็บแน่ๆ” จางเฟยจุมพิตริมฝีปากของนางเบาๆ แล้วถาม “ท่านจะเชื่อไหมถ้าข้าบอกว่า ข้าสามารถทำให้มันใหญ่ขึ้นได้อีก?” “เอ๊ะ?” ทั้งหูหลี่จื่อเสินและหูหลี่เซียนเหนียงต่างตกตะลึง เพราะลำพังขนาดตอนนี้ก็ใหญ่และยาวกว่าอสูรตัวผู้ทั่วไปมากนักอยู่แล้ว “อยากลองดูไหม?” หูหลี่จื่อเสินมีท่าทีลังเลเพราะเกรงว่าร่างกายจะรับไม่ไหว “ถ้าท่านอยากลอง ข้าจะค่อยๆ ขยายมันออกอย่างช้าๆ ท่านจะได้ไม่เจ็บ” ด้วยความอยากรู้ หูหลี่จื่อเสินจึงพยักหน้าตกลง ในขณะที่เซียนเหนียงนอนตะแคงมองดูแก่นกายของเขา ทว่าจู่ๆ นางกลับรู้สึกเสียวซ่านขึ้นมาเมื่อบรรพชนใช้ทักษะเชื่อมต่อความรู้สึกมายังนาง มีเส้นด้ายสีทองปรากฏขึ้นเชื่อมโยงคนทั้งสองเข้าด้วยกัน ‘ชิ! ยายแก่นี่คิดจะแก้แค้นข้าล่ะสิ’ หูหลี่เซียนเหนียงและหูหลี่จื่อเสินสัมผัสได้ว่าแก่นกายของจางเฟยค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น จนร่างกายรู้สึกถึงความคับแน่นมหาศาล ‘อึก! ข้าลืมไปเลยว่าทักษะของบรรพชนนั้นน่ากลัวกว่าข้าเสียอีก ข้าสัมผัสได้ถึงมันที่อยู่ข้างในร่างนางเลย!’ หูหลี่จื่อเสินซบหน้าลงบนไหล่ของจางเฟยพลางกอดเขาแน่น “อึก! เจ้าไม่ได้โกหกจริงๆ... มันใหญ่ขึ้นอีกแล้ว!” “หึหึ” จางเฟยหัวเราะเบาๆ “จริงๆ แล้วทักษะของข้านั้นพิเศษมาก ข้าทำได้หลายอย่างแม้กระทั่งเปลี่ยนบุรุษให้เป็นสตรี หรือสตรีให้เป็นบุรุษก็ย่อมได้” “อืมม... เจ้าพูดจริงหรือ?” หูหลี่จื่อเสินถามเสียงเครือขณะครางกระเส่า “ข้าเคยเปลี่ยนบุรุษให้เป็นสตรีมาบ้าง แต่ข้าไม่เคยบำเพ็ญคู่กับพวกเขาหรอกนะ เพราะข้างในพวกเขายังเป็นชาย และข้าชมชอบเพียงสตรีเท่านั้น” หูหลี่จื่อเสินเริ่มสนใจในทักษะของเขา แต่นางก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไปก่อนเพื่อดื่มด่ำกับแก่นกายที่ขยายตัวจนคับแน่นร่องรักและมวลกล้ามเนื้อของนาง “ข้าว่าแค่นี้น่าจะพอแล้ว ไม่อย่างนั้นท่านจะเจ็บเอาได้” “อืม...” จากนั้นหูหลี่จื่อเสินก็เริ่มขยับกายขึ้นลง จังหวะการสอดประสานทำให้แก่นกายของจางเฟยครูดครัดไปทั่วผนังมดลูก สร้างความเสียวซ่านที่นางไม่เคยพานพบมาตลอดชีวิต “อืมม... ข้าทนไม่ไหวแล้ว... มันรุนแรงเหลือเกิน... ข้าจะเสร็จแล้ว!” “ปลดปล่อยมันออกมาเถอะ แล้วปราณหยินของท่านจะไม่เอ่อล้นเช่นนี้” หูหลี่จื่อเสินพยักหน้ารับพลางปล่อยให้ความสุขสมเข้าจู่โจม แต่นางก็ต้องตกใจเมื่อจางเฟยโถมกายเข้าใส่อย่างรุนแรงเพื่อปลดปล่อยน้ำกามออกมาเช่นกัน สายธารหยางและหยินผสมปนเปกันอยู่ภายในร่างของนาง “สัมผัสได้ถึงพลังแห่งปราณหยางของข้าหรือไม่?” [คุณได้รับแก่นอสูร 350,000 แต้ม จากหูหลี่จื่อเสิน] “อืมม... สัมผัสได้...” หูหลี่จื่อเสินตอบเสียงแผ่วขณะที่ร่างกายยังคงสั่นกระตุก “ข้าเคยร่วมรักกับชายเพียงคนเดียวในชีวิต ข้าจึงไม่รู้ว่าปราณหยางของชายอื่นเป็นเช่นไร แต่ของเจ้านั้นแข็งแกร่งกว่าสามีข้าหลายเท่านัก” “ฮ่าฮ่า! แน่นอนอยู่แล้ว ท่านจะเอาข้าไปเทียบกับหูหลี่จินหูไม่ได้หรอก” จางเฟยระเบิดหัวเราะ “ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ข้ายังอยู่แค่ขอบเขตราชัน 3 ดาว หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล หากข้าทะลวงเข้าสู่เจ็ดขอบเขตเทพและวิวัฒนาการจนมีแปดหางได้ ปราณหยางของข้าจะแข็งแกร่งยิ่งกว่านี้ และมันจะเป็นประโยชน์ต่อสตรีทุกคน โดยเฉพาะเหล่าสตรีอสูร” หูหลี่จื่อเสินไม่ได้โต้แย้ง นางกลับต้องการได้รับปราณหยางจากเขามากขึ้นไปอีก หลังจากที่สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับร่างกาย เมื่อหูหลี่จื่อเสินเริ่มสงบลง จางเฟยก็คว้าสะโพกนางไว้ “ข้าจะเริ่มล่ะนะ ข้าจะสูบปราณหยินที่ล้นเกินของท่านออกมา เพื่อให้ร่างกายท่านกลับสู่สภาวะปกติ” “ตกลง เจ้า— อืมม... อา...” หูหลี่จื่อเสินเริ่มครางระงมอีกครั้งเมื่อจางเฟยเริ่มขยับกายอีกรอบ รสสัมผัสแห่งกามารมณ์หลั่งรินออกมาจนชุ่มแก่นกายและตักของเขา “อา... รุนแรงเกินไปแล้ว! ความเสียวซ่านนี้มันทำให้ข้ามัวเมา...” ข้างกายพวกเขา หูหลี่เซียนเหนียงก็เริ่มครางออกมาเช่นกัน ร่างกายของนางกระตุกไหวไปตามจังหวะที่จางเฟยกระทำต่อหูหลี่จื่อเสิน “อืมม... อา...” เพื่อป้องกันไม่ให้หูหลี่จื่อเสินเกิดสภาวะขาดแคลนปราณหยิน จางเฟยจึงป้อนเม็ดยาฟื้นฟูให้นาง และกำชับให้นางกลืนลงไปทีละเม็ดเมื่อเริ่มรู้สึกว่าปราณหยินเหือดแห้ง เนื่องจากหูหลี่เซียนเหนียงก็ได้รับผลกระทบด้วย จางเฟยจึงมอบยาฟื้นฟูให้นางเช่นกัน เพื่อที่เขาจะได้เก็บเกี่ยวแก่นอสูรจากพวกนางได้ยาวนานขึ้น นอกจากนี้เขายังเตรียมขวดเปล่าไว้มากมายเพื่อกักเก็บปราณหยินที่สูบออกมา ซึ่งจะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาลในการใช้งานในอนาคต เพียงไม่กี่นาที หูหลี่จื่อเสินและหูหลี่เซียนเหนียงก็ถึงจุดสุดยอดนับครั้งไม่ถ้วน แต่ทั้งคู่ก็ยังไม่ยอมอิ่มเอมในรสรักของจางเฟย ในที่สุดบทรักก็ดำเนินต่อไปจนถึงพลบค่ำ ทิ้งให้สตรีทั้งสองนอนทอดร่างหมดเรี่ยวแรงจากความสุขสมที่ถาโถมเข้าใส่ไม่หยุดยั้ง จางเฟยนอนทอดกายบนเตียงโดยมีสองสาวขนาบข้าง หูหลี่เซียนเหนียงที่ความอึดสู้บรรพชนที่มีอายุมากกว่าหลายแสนปีไม่ได้ก็หลับปุ๋ยไปก่อนแล้ว พร้อมกับส่งเสียงกรนเบาๆ อย่างเป็นสุข “จื่อเสิน ให้เหล่าผู้ติดตามที่ซื่อสัตย์ของท่านมาร่วมกับข้าด้วยเถิด ตกลงไหม?” “ข้าจะบอกเรื่องนี้กับพวกนางในวันพรุ่งนี้เช้าเจ้าค่ะ” หูหลี่จื่อเสินตอบตกลงโดยไม่ลังเล เพราะนางรู้ดีว่าการติดตามจางเฟยคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคนของนาง === [ภารกิจ: สยบเผ่าจิ้งจอกทอง] [ระดับภารกิจ: อเวจี] [สถานะ: สำเร็จ] [รางวัล: กล่องของขวัญอเวจี x1 ส่งไปยังช่องเก็บของเรียบร้อยแล้ว] === จางเฟยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ท่านต้องรวบรวมผู้ที่พรสวรรค์ดีที่สุดในหมู่พวกนางมา เพื่อที่พวกนางจะได้มุ่งเน้นการบำเพ็ญร่วมกับคนอื่นๆ” “เจ้าค่ะ” หลังจากนั้นหูหลี่จื่อเสินก็จมเข้าสู่ห้วงนิทราตามไป พร้อมรอยยิ้มเปี่ยมสุขที่ประดับบนใบหน้า . . . จางเฟยตัดสินใจผละจากสองสาวเพื่อไปหาหูหลี่ห่าวห่าวที่กำลังนั่งใจลอยอยู่เพียงลำพังในห้อง เขาเดินเข้าไปสวมกอดนางจากทางด้านหลัง “ภาระที่หนักอึ้งในใจของเจ้า คงมลายหายไปหมดแล้วใช่หรือไม่?” “ใช่ค่ะ” หูหลี่ห่าวห่าวหันมาหาเขาพลางโอบกอดและซบหน้าลงกับแผงอกแกร่ง “ขอบคุณมากนะจางเฟย หากไม่มีท่าน ข้าคงไม่มีความกล้าพอที่จะทำเช่นนั้นกับพวกเขา และข้าคงต้องวิ่งหนีปัญหาไปตลอดชีวิต” จางเฟยโอบกอดศีรษะของนางพลางลูบผมอย่างเบามือ “เจ้าคือว่าที่ภรรยาของข้า ข้าจะไม่มีวันยอมให้เจ้าต้องเผชิญกับความเศร้าเช่นนั้นอีก” “หึหึ” หูหลี่ห่าวห่าวกระเซ้า “ข้ามีเรื่องให้ท่านช่วยอีกอย่างหนึ่ง” “ไปกันเถอะ” จางเฟยพยุงนางขึ้น และหูหลี่ห่าวห่าวก็รีบพานเขาไปยังสถานที่อื่นทันที ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็มาถึงห้องของหูหลี่เหยียนจิ้ง และพบเขานอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาว่างเปล่า ขณะที่หูหลี่ห่าวอี้ผล็อยหลับไปข้างกายเขา ดวงตาของนางบวมเป่งจากการร่ำไห้เสียใจในโชคชะตามาอย่างยาวนาน “อืมม...” หูหลี่ห่าวอี้ครางแผ่วพลางค่อยๆ ลืมตาขึ้น แต่นางก็ต้องขวัญผวาเมื่อพบจางเฟยและหูหลี่ห่าวห่าวยืนอยู่ตรงหน้า “พวกเจ้า—” “หุบปาก!” หูหลี่ห่าวห่าวฉุดกระชากพี่สาวของนางลงจากเตียงแล้วใช้ผ้าอุดปากไว้ “ในตอนนั้นเจ้าแย่งเขาไปจากข้า และในวันนี้ เจ้าจะได้เห็นความตายของมันด้วยตาของตัวเอง!” “อื้อ! อื้อ!” หูหลี่ห่าวอี้ดิ้นรนด้วยความตื่นตระหนก แต่หูหลี่ห่าวห่าวกลับตรึงนางไว้แน่น จางเฟยเพียงส่ายหน้ากับท่าทางของหูหลี่ห่าวอี้โดยไม่ใยดี เขาทำให้หูหลี่เหยียนจิ้งสลบไปก่อนจะวางมือลงบนหน้าอก และเริ่มใช้สามทักษะกลืนกินของเขา น้ำตาไหลพรากจากดวงตาของหูหลี่ห่าวอี้ ขณะที่นางต้องทนดูร่างของหูหลี่เหยียนจิ้งเริ่มเหี่ยวเฉาลงไปต่อหน้าต่อตา เพียงไม่กี่นาที ร่างของเขาก็แห้งกรังกลายเป็นซากศพ สิ้นใจลงอย่างอนาถ [คุณได้รับแก่นอสูร 25,000,000 แต้ม จากหูหลี่เหยียนจิ้ง] ‘แก่นอสูรของเขาน้อยกว่าที่ข้าคาดไว้เสียอีก’ จางเฟยพึมพำในใจอย่างผิดหวัง หูหลี่ห่าวอี้ทรุดฮวบลงกับพื้นทันทีที่หูหลี่ห่าวห่าวปล่อยตัว นางกรีดร้องออกมาปานจะขาดใจจนเสียงนั้นดังก้องไปถึงด้านนอก ไม่นานนัก หูหลี่จิ้งเทียนและหูหลี่เจียฮุ่ยก็มาถึงห้อง ทั้งคู่ถึงกับยืนตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นศพแห้งกรังของบุตรเขย “ห่าวเอ๋อร์—” “พอเถอะยอดรัก” หูหลี่จิ้งเทียนห้ามภรรยาไว้พลางทอดถอนใจอย่างหนักหน่วง “เจ้าคิดจะทำอย่างไรกับพี่สาวของเจ้าต่อไปล่ะ ห่าวเอ๋อร์?” **- โปรดติดตามตอนต่อไป -**