บทที่ 32: ชายหนุ่มผู้แสนดี ไม่นานนัก กลิ่นหอมหวานของเนื้อหมูป่าอบก็อบอวลไปทั่วทั้งบริเวณ ฝีมือการทำอาหารของเกรย์พัฒนาขึ้นมากตั้งแต่เขาเริ่มใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง “ถ้าแม่ยังอยู่ที่นี่ ท่านคงจะชมฝีมือการทำอาหารของฉันแน่นอน” เกรย์ยิ้มเมื่อนึกถึงแม่ “ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว แต่ฉันกลับไม่ได้ข่าวคราวอะไรเลย” ตลอดปีที่เขาอยู่ที่สถาบัน เกรย์คิดถึงแม่มาก เนื่องจากระยะทางที่ห่างไกล เขาจึงไม่สามารถกลับไปเยี่ยมได้เพราะต้องใช้เวลานานในการเดินทาง “ถ้าฉันมีสัตว์อสูรบินได้ก็คงดี” เกรย์นึกถึงกริฟฟินที่เคยพาเขามาที่นี่ “ฉันคงได้กลับไปดูว่าท่านยังสบายดีอยู่ไหม” มาร์ธาเคยบอกเขาว่าจะออกเดินทางไปพบกับพ่อของเขา เธอปฏิเสธที่จะบอกว่าพ่ออยู่ที่ไหน บอกเพียงว่าจะหาทางติดต่อกลับมาเมื่อเธอจากไป แต่นี่ก็ผ่านมาหนึ่งปีเต็มแล้ว เขายังไม่ได้รับข่าวคราวใดๆ จากเธอเลย ในขณะที่เกรย์กำลังตกอยู่ในห้วงความคิด แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็เดินเข้ามาในบ้านของเขาโดยไม่เคาะประตูแม้แต่น้อย เมื่อชายคนนั้นเดินเข้ามา สิ่งเดียวที่อยู่ในสายตาของเขาก็คือเนื้อหมูป่าที่เกรย์กำลังย่างอยู่ ด้วยการฝึกฝนขั้นสูงและการทำสมาธิในระดับที่ลึกซึ้ง เกรย์เรียกได้ว่าเป็นคนที่มีสัญชาตญาณระแวดระวังตัวสูงมาก เขาสามารถสัมผัสถึงบางสิ่งที่อยู่ห่างออกไปกว่าร้อยเมตรได้อย่างชัดเจน แต่ที่น่าประหลาดใจคือ มีคนบุกเข้ามาในระยะสิบเมตรจากจุดที่เขายืนอยู่ แต่เขากลับไม่สามารถรับรู้ถึงตัวตนของคนผู้นี้ได้เลย มีเพียงสองความเป็นไปได้เท่านั้นที่ทำให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ไม่เขาเองก็ไม่ได้เก่งกาจอย่างที่คิด หรือไม่คนที่บุกเข้ามาก็เก่งกาจเกินไป จากท่าทางที่ชายคนนั้นเดินเข้ามา จะเห็นได้ว่าเขาเดินเข้ามาด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลายอย่างยิ่ง “กลิ่นหอมอะไรแบบนี้” ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับสูดดมกลิ่นอย่างแรง เกรย์สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง เขารีบกระโดดลุกขึ้นยืนตั้งท่าป้องกันตัวทันที เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีใครบางคนเข้าใกล้เขาได้ขนาดนี้โดยที่เขาไม่รู้ตัว “เธอจะกระโดดทำไม?” ชายคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงฉงน เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าเกรย์จะมีปฏิกิริยาเหมือนกระต่ายตื่นตูมแบบนี้ “รุ่นพี่... เป็นคุณนี่เอง” เกรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงตะลึง ที่น่าตกใจคือชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือคนเดียวกับที่พาเขามาส่งที่สถาบัน “ก็ต้องเป็นฉันสิ เธอเห็นใครคนอื่นอีกหรือไง?” คริสหัวเราะหึๆ “แต่ว่า... คุณเข้ามาได้ยังไงครับ?” เกรย์ถาม “ก็เดินเข้าประตูมาไง เห็นๆ อยู่” คริสตอบพลางจ้องเขม็งไปที่เนื้อย่าง สมองของเกรย์ยังคงพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาจำได้แม่นว่าตัวเองปิดประตูไว้ และถ้าคริสเปิดเข้ามา เขาก็น่าจะได้ยินเสียงประตูเพราะมันมักจะมีเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เปิด ‘ช่างเถอะ โชคดีที่เป็นเขา ฉันต้องระวังตัวให้มากกว่านี้เสียแล้ว’ เกรย์คิดในใจพลางถอนหายใจให้กับความประมาทของตัวเอง เขาคิดว่าเพราะความไม่ระวังของเขาเองที่ทำให้ไม่รู้สึกตัวตอนที่คริสเข้ามาในบริเวณบ้านและเข้าใกล้ขนาดนี้ เขาลืมไปสนิทว่ามีคนที่สามารถย่องเข้ามาเงียบๆ ได้อย่างง่ายดาย “รุ่นพี่ครับ คุณไม่ได้ไปดูการแข่งขันทัวร์นาเมนต์เหรอ?” เกรย์ไม่คิดว่าคริสจะมาอยู่ที่นี่ เพราะอาจารย์ส่วนใหญ่น่าจะกำลังชมการแข่งขันกันอยู่ “ทัวร์นาเมนต์? ทัวร์นาเมนต์อะไร?” คริสถามพลางขมวดคิ้ว พยายามนึกว่าเขาเคยได้ยินเกี่ยวกับทัวร์นาเมนต์ที่เกรย์พูดถึงหรือไม่ เกรย์รู้สึกทึ่งกับคำตอบของคริส “ก็ทัวร์นาเมนต์ประจำปีของสถาบันไงครับ” เขาเสริม คริสแสดงสีหน้าเหมือนนึกอะไรออกกะทันหัน “อ๋อ อันนั้นน่ะเหรอ วันนี้เลยเหรอ?” เขาถาม เมื่อเกรย์ได้ยินคำถามนั้น เขาก็รู้ทันทีว่าคริสเป็นพวกไม่เอาไหนแน่ๆ ‘นี่เขาเป็นอาจารย์ที่นี่จริงหรือเปล่าเนี่ย?’ เกรย์คิดในใจด้วยความฉงน “ใช่ครับรุ่นพี่ วันนี้แหละครับ” “อืม” คริสตอบรับแบบส่งๆ ดูไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เกรย์สังเกตเห็นว่าตั้งแต่เห็นหน้าคริส อีกฝ่ายก็ไม่เคยชายตามองเขาเลยแม้แต่แวบเดียว สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือเนื้อย่าง เกรย์มั่นใจว่าเขาเห็นน้ำลายหยดออกมาจากมุมปากของคริสด้วย ‘อย่างน้อยก็รักษาภาพลักษณ์ความเป็นรุ่นพี่หน่อยเถอะ แล้วตลอดปีที่ผ่านมาเขาหายไปไหนมานะ?’ เกรย์บ่นพึมพำในใจ ตั้งแต่ที่คริสทิ้งเกรย์ไว้กับเคลาส์ เขาก็ไม่เคยปรากฏตัวให้เห็นอีกเลยจนกระทั่งตอนนี้ เกรย์เคยถามถึงเขาจากเคลาส์แต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไรที่ชัดเจน เขาจึงคิดไปว่าคริสอาจจะไม่ได้อยู่ที่สถาบัน “ทำไมไม่ทานมื้อเย็นด้วยกันล่ะครับ ผมใกล้จะทำเสร็จแล้ว” เกรย์เอ่ยปากชวน พยายามรักษาหน้าให้รุ่นพี่คนนี้ “ดี ดีมาก เธอเป็นเด็กหนุ่มที่นิสัยดีจริงๆ” คริสพูดคำว่า ‘ดี’ ซ้ำสองครั้งเพื่อแสดงความดีใจพลางพยักหน้าหงึกหงักเหมือนนกจิกข้าว เกรย์ได้แต่กุมขมับในใจ เมื่อเห็นท่าทางของคริส เขาก็นึกย้อนไปถึงตอนที่เดินทางมาด้วยกันว่าคริสรักการกินมากขนาดไหน หลังมื้ออาหาร เกรย์เอาแต่จ้องมองคริสด้วยความตกตะลึงกับปริมาณที่คริสสามารถกินเข้าไปได้ ‘ร่างกายคนเราไม่น่าจะจุของกินได้เยอะขนาดนี้นะ’ เขาอุทานในใจ คริสลูบท้องอย่างพึงพอใจหลังจากกินเสร็จพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง ไม่ยากเลยที่จะบอกว่าเขามีความสุขกับการกินและอารมณ์ดีมากในตอนนี้ “โอ้” คริสเหลือบมองเกรย์ก่อนจะร้องเสียงหลง “เธอถึงจุดสูงสุดของระดับฟิวชั่นแล้วนี่” เขาเสริม “ใช่ครับ ผมใกล้จะทะลวงผ่านเข้าสู่ระดับอาเคนแล้ว” เกรย์กล่าวพร้อมรอยยิ้มอย่างมีความสุข ‘กว่าจะสังเกตเห็นนะ หลังจากอยู่ที่นี่มาตั้งนาน’ เกรย์คิด “ก็ดีแล้ว ได้ยินมาว่าในตัวเธอมีความเข้มข้นของพลังธาตุสูงมากไม่ใช่เหรอ” คริสถามพลางยิ้ม “ใช่ครับ นั่นคือสิ่งที่ช่วยให้ผมก้าวหน้าได้เร็วขนาดนี้” เกรย์กล่าว “ผมยังได้รับเคล็ดวิชาการฝึกฝนที่ดีกว่าที่เด็กคนอื่นๆ ได้รับด้วย ผมคิดว่านั่นก็มีส่วนช่วยให้ผมเร็วขึ้นเช่นกันครับ” เกรย์กล่าวต่อ “เดี๋ยวสิ เธอยังคิดว่าเธอได้รับเคล็ดวิชาที่ดีกว่าอยู่อีกเหรอ?” คริสหลุดปากออกมาด้วยความประหลาดใจ “อะไรนะครับ?!” เกรย์อุทานเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ไม่มีอะไรหรอก” คริสกล่าวชัดเจนว่าไม่ได้ตั้งใจจะพูดอะไรอีก ‘หรือว่าเคล็ดวิชาที่ฉันได้รับมามันไม่ได้ดีไปกว่าเล่มที่เด็กคนอื่นๆ ได้รับจากห้องสมุดกันนะ?’ เขาไม่ใช่คนโง่ จากปฏิกิริยาของคริส เขาสามารถบอกได้เลยว่าต้องมีอะไรบางอย่างผิดปกติ และคริสก็รู้ดีเสียด้วย เขาเคยคิดว่าคริสไม่ได้อยู่ที่สถาบัน แต่ดูเหมือนว่าคริสจะคอยจับตาดูเขาอยู่ตลอดเวลา “ฉันไปล่ะ” คริสลุกขึ้นเตรียมจะจากไป “อ้อ แล้วหลังจากทะลวงผ่านไปสู่ระดับอาเคนได้แล้ว ให้บอกเบลคพาเธอมาหาฉัน” เขากล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป เกรย์ได้แต่ยืนมองค้าง สมองยังคงจดจ่ออยู่กับสิ่งที่คริสเพิ่งพูด “พรุ่งนี้ฉันต้องไปที่ห้องสมุดหน่อยแล้ว” เขาตั้งใจกับตัวเอง