บทที่ 29: หัวหน้าผู้ฝึกสอน หลังจากเกรย์ปิดประตู เขากำลังจะเดินจากไป แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงคำรามดังออกมาจากภายในห้องทำงาน “เกรย์ แกจะไปไหนฟะ กลับมานี่เดี๋ยวนี้!” เสียงของเบลคดังสนั่นออกมาจากในห้อง เกรย์สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงตะโกนนั้น ภายในห้องทำงาน... “ฮ่าฮ่า เป็นเด็กที่น่าสนใจจริง ๆ” เดเลียหัวปิดปากหัวเราะคิกคัก หลังจากความประหลาดใจแรกที่เห็นเกรย์รีบเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เธอก็รู้สึกขบขันกับท่าทีนั้น เบลคถลึงตามองเธอด้วยสายตาเคียดแค้น เขารู้สึกเดือดดาลที่เกรย์เดินหนีไปดื้อ ๆ โดยไม่แม้แต่จะรอคำตอบจากเขา เกรย์หันกลับมาและค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไปอีกครั้ง เขาคิดว่าเบลคคงกำลังประชุมอยู่กับหัวหน้าผู้ฝึกสอนคนอื่น ๆ โดยเฉพาะหลังจากที่เขาจำลินน์ได้ เขาไม่คิดเลยว่าเบลคจะยังมีเวลามาสนใจเขา เขาตั้งใจว่าจะไปรอข้างนอก เผื่อว่าจะได้เจอเรย์โนลด์และคนอื่น ๆ ก่อนจะกลับ เมื่อเข้ามาข้างใน เขาก็ปิดประตูเบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นด้วยความรู้สึกกังวลเล็กน้อย เบลคจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่ยังคงเต็มไปด้วยความโกรธ เบลครู้สึกปวดหัว จากช่วงเวลาไม่กี่ครั้งที่เขาได้ใช้เวลาร่วมกับเกรย์ เขาก็พอจะรู้ว่าเด็กคนนี้รับมือยากเอาเรื่อง “ทำไมแกถึงออกจากห้องไป?” เบลคถามด้วยความรำคาญเล็กน้อย ลินน์เหลือบมองเบลคแล้วหันกลับมามองเกรย์ “เฮ้อ ช่างเถอะน่า” ลินน์เสนอแนะ เธอรู้ดีว่าที่เบลคหงุดหงิดนั้นเป็นเพราะเดเลียล้วน ๆ ไม่เกี่ยวกับเรื่องอื่นเลย เดเลียจ้องเบลคด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย เบลคไม่ได้ใส่ใจเธออีกต่อไปเพราะเขารู้ดีว่าหากต่อปากต่อคำไปก็มีแต่จะทำให้เขาหัวเสียมากขึ้น “เกรย์ พวกเราไม่ได้กำลังประชุมกันหรอก ที่จริงแล้วทุกคนมาที่นี่เพื่อรอพบแก” เบลคสงบสติอารมณ์ลงและพูดขึ้นหลังจากเห็นเกรย์เอาแต่จ้องเขานิ่งโดยไม่พูดอะไร “ผมหรือครับ?” เกรย์ถามด้วยสีหน้าสับสน ‘ผมมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับการฝึกตลอด แล้วพวกเขาจะรู้จักผมได้ยังไง?’ เกรย์คิดในใจ “ใช่ แกนั่นแหละ พวกเขาแค่อยากรู้ว่าแกจะสามารถเลเวลอัพภายในสิบวันนี้ได้หรือไม่” เบลคอธิบายพร้อมรอยยิ้มเพื่อลดความประหม่าที่เกรย์อาจจะรู้สึกที่มีคนจำนวนมากอยู่ที่นี่ “อ๋อ เรื่องนั้นเอง ผมนึกว่าเป็นเรื่องอื่นซะอีก” เกรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงโล่งอก เขาคิดว่าตัวเองไปทำอะไรผิดมาเสียอีก พวกเขาถึงได้มาดักรอเขาแบบนี้ “ไม่ต้องเกร็งไปหรอก พวกเขาทุกคนเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนเหมือนฉันนี่แหละ ยกเว้นใครบางคนก็นะ” เบลคเน้นคำท้ายประโยคพร้อมกับมองไปที่เดเลีย เขาทำสายตาทำนองว่า ‘คนที่ฉันพูดถึงก็คือคนนี้นี่แหละ’ เดเลียแค่นเสียงหึอย่างเย็นชาเมื่อได้ยินสิ่งที่เบลคพูดและเห็นสายตาที่เขามองมา ‘ฮึ ถ้าไม่ใช่เพราะแกยังแข็งแกร่งกว่าฉันล่ะก็ ฉันคงอัดแกจนน่วมไปนานแล้ว’ เธอคิดในใจ เกรย์มองตามสายตาของเบลคไปและเห็นเดเลียที่สวยงดงามจนน่าตกตะลึง เกรย์กล่าวทักทายพวกเขาทุกคนด้วยรอยยิ้ม พยายามทำตัวให้ดูดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เดเลียมองเขาดูเหมือนจะประหลาดใจกับรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาของเขา ตอนที่เกรย์เข้ามาในห้องครั้งแรกเธอยังไม่มีโอกาสได้สังเกตเขาชัด ๆ เธอไม่ใช่คนเดียวที่กำลังสำรวจเขา ผู้ฝึกสอนคนอื่น ๆ ที่เพิ่งเคยเห็นเขาเป็นครั้งแรกก็ทำเช่นเดียวกัน เกรย์ก็สำรวจพวกเขากลับเช่นกัน แต่เขาอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเดเลียมากที่สุด เพราะในมุมมองของเขาเธอยังดูเด็กเกินกว่าจะเป็นผู้ฝึกสอน เขาเห็นลินน์ที่ดูจริงจังอยู่เสมอ, ชายท่าทางสุภาพดูดีที่มีผมสีน้ำตาล, เดเลียสาวสวยผู้เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งความเยาว์วัย, สุภาพสตรีวัยกลางคนผมสีฟ้า และชายที่มีรูปร่างกำยำผมสีดำดูหยาบกร้าน ‘คนที่ดูหยาบกร้านนั่นต้องเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของหอธาตุดินแน่ ๆ’ เกรย์คิดเมื่อเห็นชายคนนั้น เมื่อเบลคเห็นว่าพวกเขาทุกคนต่างกำลังสำรวจกันและกัน เขาก็เริ่มแนะนำผู้ฝึกสอนแต่ละคนให้เกรย์รู้จัก แต่เมื่อเบลคแนะนำหัวหน้าผู้ฝึกสอนของหอธาตุดิน เกรย์ก็ต้องประหลาดใจกับคนที่เบลคชี้ไป ‘บางทีเขาอาจจะแนะนำผิดคน’ นั่นคือสิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวของเกรย์ “เธอก็เป็นผู้ธาตุดินเหมือนกันสินะ ดีมาก ลองแวะไปที่หอธาตุดินดูสิ ถึงแม้พรสวรรค์ด้านธาตุดินของเธอจะไม่สูงเท่ากับธาตุสายฟ้า แต่ธาตุดินนั้นน่าเกรงขามมากนะ” ไมเคิล หัวหน้าผู้ฝึกสอนของหอธาตุดินกล่าว “ผมจะไปอย่างแน่นอนครับ พอดีผมมัวแต่ทุ่มเทให้กับการฝึกฝน เลยยังไม่มีเวลาไปเยี่ยมเยียนเลย” เกรย์ตอบกลับอย่างสุภาพ เขาประหลาดใจที่คนที่พูดกับเขาไม่ใช่ชายที่ดูหยาบกร้าน แต่เป็นชายที่ดูสุภาพคนนั้นต่างหาก หัวหน้าผู้ฝึกสอนของหอธาตุดินมีผมสีน้ำตาลที่เริ่มมีสีดอกเลาแซม มีใบหน้าคมสัน และดวงตาสีอำพันที่เปล่งประกายด้วยความซุกซนแบบวัยรุ่น เกรย์ประหลาดใจกับรูปลักษณ์ของไมเคิล เขาคิดว่าผู้ธาตุดินทุกคนต้องดูดิบเถื่อน เขาไม่คาดคิดเลยว่าชายที่ดูภูมิฐานคนนี้จะเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของหอธาตุดิน แถมเขายังดูดีกว่าเบลคเสียอีก แม้ว่าจะดูมีอายุมากกว่าก็ตาม ไมเคิลเห็นสีหน้าที่แปลกประหลาดของเกรย์จึงหัวเราะ “อะไรกัน เธอคิดว่าฉันจะต้องดูดิบเถื่อนงั้นรึ?” เกรย์ยิ้มแหย ๆ “ขอโทษด้วยครับ แค่ผู้ธาตุดินที่ผมเคยเจอมาก่อนหน้านี้ทุกคนดูดิบเถื่อนกันหมดเลย” เหล่าผู้ฝึกสอนต่างพากันหัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนั้น ไมเคิลชินเสียแล้วกับการได้รับปฏิกิริยาแบบนี้จากคนที่เพิ่งรู้ว่าเขาเป็นผู้ธาตุดินเป็นครั้งแรก เนื่องจากธรรมชาติที่หยาบกระด้างของธาตุดิน ผู้ธาตุดินส่วนใหญ่จึงมักจะมีรูปลักษณ์ที่ดูดิบเถื่อน ธาตุต่าง ๆ มักจะสะท้อนบุคลิกของผู้ใช้ออกมา จึงไม่น่าแปลกใจที่ผู้ธาตุดินส่วนใหญ่จะดูหยาบกร้าน ผู้ธาตุลมส่วนใหญ่มักจะดูว่องไว ในขณะที่ผู้ธาตุไฟเกือบทุกคนจะมีนิสัยที่ร้อนแรง “เอาล่ะ กลับเข้าเรื่องที่เราทุกคนมารวมตัวกันในวันนี้เถอะ” เบลคกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังหลังจากเสียงหัวเราะสงบลง ภายในห้องกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ทุกคนต่างจ้องมองมาที่เกรย์อย่างตั้งใจ