บทที่ 26: กลลวง เกรย์จ้องมองไปยังทิศทางที่เสียงนั้นดังมา และพบว่านั่นคือหัวหน้าผู้ฝึกสอนของหอสายลม เบลคหันกลับไปเผชิญหน้ากับสายตาเย็นชาของหญิงสาว เขาถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ "ท่านควรจะรู้ว่าเราไม่มีนโยบายปฏิบัติเป็นพิเศษกับนักเรียนคนไหนทั้งนั้น" หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "ผู้ฝึกสอนลินน์ ผมไม่ได้ปฏิบัติกับเขาเป็นพิเศษ ท่านก็รู้อยู่ชัดเจนว่าหอของผมมีจำนวนนักเรียนน้อยที่สุด ผมเลยพยายามช่วยเหลือพวกเขาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้" เบลคอธิบายสั้นๆ "มันไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร นักเรียนใหม่ทุกคนต้องมีจุดเริ่มต้นที่เหมือนกัน" ลินน์แค่นเสียงหึอย่างเย็นชา เธอรู้สึกประหลาดใจกับการกระทำของเบลคไม่น้อย เพราะปกติแล้วเขาไม่ค่อยทำตัวแบบนี้กับนักเรียนใหม่ "เอาล่ะ เขาจะต้องได้รับคำขาดหากเขายอมรับที่จะใช้วิชาบ่มเพาะนี้" เบลคกล่าวอย่างจริงจัง "คำขาดงั้นหรือ?" ลินน์ถาม เกรย์เลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาไม่ได้ต้องการการปฏิบัติเป็นพิเศษจากสถาบัน ถึงการได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษจะดูดี แต่ถ้ามันมาพร้อมกับคำขาด เขาก็ไม่ค่อยชอบใจนัก เขาตั้งใจฟังคำขาดนั้นอย่างจดจ่อ "ใช่ เนื่องจากเขาจะได้ใช้วิชาที่ดีกว่า เวลาที่เขาต้องใช้ในการทะลวงระดับก็จะสั้นลงด้วย" เบลคตอบกลับ "ระบุเวลามาให้ชัดเจน" ลินน์ถาม "10 วัน" เบลคตอบ เมื่อลินน์ได้ยินดังนั้น เธอก็ตกใจ เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในสถาบันมาก่อน มันจึงเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจมาก เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล "ในเมื่อมีคำขาดพ่วงมาด้วย งั้นฉันจะปล่อยผ่านไปก่อนแล้วกัน" ลินน์ยอมโอนอ่อนพร้อมกับส่งสายตาที่ดูเหมือนจะเข้าใจสถานการณ์ให้เบลค เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่ความคิดของเบลค แต่น่าจะเป็นคำสั่งมาจากเบื้องบนของสถาบัน เธอหันไปมองเกรย์ "ว่ายังไงล่ะ เธอตกลงตามนี้ไหม?" เกรย์ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ เขาจะได้วิชาที่ดีกว่า แต่เส้นตายกลับถูกบีบให้สั้นลง "ผมตกลงครับ" เกรย์กล่าวหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เหตุผลแรกที่เขายอมรับคือเขาชอบความท้าทาย และสิ่งนี้จะกระตุ้นให้เขาพยายามหนักขึ้น เหตุผลที่สองคือเขาตามหลังเพื่อนรุ่นเดียวกันอยู่แล้วเนื่องจากความล่าช้าในช่วงแรก เขาจึงต้องการทำทุกวิถีทางเพื่อก้าวหน้าไปให้เร็วยิ่งขึ้น "ตกลง ในเมื่อตกลงกันแล้ว เธอไปที่ห้องทำงานของฉันได้เลย เดี๋ยวฉันจะตามไปในอีกไม่ช้า" เบลคกล่าว เขาเห็นด้วยอย่างยิ่งกับการตัดสินใจของเกรย์ที่ยอมรับความท้าทายนี้ เกรย์ถามทางไปห้องทำงานของเบลคก่อนจะเดินจากไป หลังจากเกรย์ไปแล้ว ลินน์ก็มองหน้าเบลค "ฉันรู้ว่านี่ไม่ใช่ความคิดของนาย ถึงนายจะมีนักเรียนน้อยที่สุด แต่นายก็ไม่เคยให้ใครได้รับปฏิบัติเป็นพิเศษแบบนี้มาก่อน" "ผมได้รับจดหมายฉบับนี้เมื่อวาน เป็นของคริส" เบลคยื่นจดหมายให้เธอ "คริส?" ลินน์รับจดหมายมาด้วยสีหน้าสงสัยก่อนจะกวาดสายตาอ่าน สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อยสองสามครั้งก่อนจะส่งคืนให้เบลค "ถึงเขาจะออกไปทำการทดสอบข้างนอกบ่อย แต่เขาก็ไม่สนใจกิจการของสถาบันมานานแล้ว ทำไมจู่ๆ ถึงมาสนใจเด็กคนนี้ได้?" ลินน์ถาม "เขาเป็นคนที่พาเด็กคนนี้มาที่สถาบัน และเขาก็อยู่ในเหตุการณ์ตอนที่เด็กคนนี้ล้มเหลวในการปลุกธาตุระหว่างการทดสอบครั้งแรก ผมเลยคิดว่าเขาน่าจะเกิดความสนใจในตัวเด็กคนนี้ขึ้นมา" เบลคอธิบาย "แต่นี่มันเป็นวิชาบ่มเพาะแบบเดียวกับที่เด็กคนอื่นๆ จะได้รับจากหอสมุดไม่ใช่เหรอ" ลินน์ขมวดคิ้ว วิชาที่จดหมายระบุให้มอบแก่เกรย์นั้นเหมือนกับวิชาที่เด็กคนอื่นๆ จะได้รับไม่มีผิดเพี้ยน "ใช่ครับ คริสบอกให้ผมบอกเกรย์ไปว่าวิชานี้ดีกว่าวิชาที่เด็กคนอื่นจะได้รับจากหอสมุด" เบลคตอบด้วยความรู้สึกที่สับสน เขาไม่ได้อยากหลอกนักเรียนใหม่ แต่เขาก็ปฏิเสธคำสั่งของคริสไม่ได้ "มันจะเป็นเรื่องยากสำหรับเขา แต่ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้" ลินน์แสดงความตกใจออกมาอย่างชัดเจน ผู้ที่มีพรสวรรค์ระดับสีฟ้าคงไม่มีปัญหาในการทะลวงระดับภายใน 10 วัน และในเมื่อเกรย์เป็นผู้ใช้สองธาตุ มันก็มีความเป็นไปได้อยู่บ้าง เนื่องจากทางสถาบันไม่อยากกดดันเด็กๆ มากเกินไป ปกติพวกเขาจึงกำหนดระยะเวลาเท่ากันหมดโดยไม่แยกตามระดับพรสวรรค์ "ผมเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น แต่นั่นคือสิ่งที่เขาสั่งให้ผมทำ" เบลคยิ้มเจื่อนๆ คริสมีนิสัยแปลกประหลาดมาโดยตลอด พวกเขาจึงไม่รู้เลยว่าเขากำลังวางแผนอะไรอยู่ "ในเมื่อมันเป็นความคิดของเขา งั้นเราก็รอดูกันต่อไปว่าจะเกิดอะไรขึ้น" ลินน์กล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป เกรย์มุ่งหน้าไปยังแผนกสายฟ้าและพบห้องทำงานของเบลคตามคำบอกอย่างรวดเร็ว เมื่อไปถึง เขาก็รอเบลคอยู่อย่างอดทน เบลคมาถึงในเวลาไม่นาน ทั้งสองเดินเข้าไปด้านในและเบลคนั่งลงที่เก้าอี้ของเขา ห้องทำงานถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ มีชั้นวางหนังสือตั้งอยู่ด้านข้าง และมีเก้าอี้ตัวหนึ่งวางอยู่กลางห้อง "นั่งลงสิ" เกรย์นั่งลงในขณะที่ยังคงกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง "นี่คือวิชาที่ว่า เธอมีเวลาหนึ่งวันในการจดจำรูปแบบต่างๆ หลังจากนั้นเธอต้องเอามาคืนฉัน เพราะเธอไม่ควรครอบครองวิชาที่มีค่าขนาดนี้ไว้นานเกินไป" เบลคยื่นม้วนคัมภีร์ให้กับเกรย์ ในคัมภีร์มีคำอธิบายโดยละเอียดถึงวิธีการบ่มเพาะของเกรย์ เขาพินิจดูมันครู่หนึ่งก่อนจะเก็บไว้ "เธอไปได้แล้ว เอาคัมภีร์มาคืนพรุ่งนี้ และทำให้แน่ใจว่าเธอจะทะลวงระดับได้สำเร็จถ้ายังอยากจะเป็นนักเรียนที่นี่ต่อ" เบลคกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยการสนับสนุน "ตกลงครับท่าน" เกรย์ออกจากห้องทำงานและตรงกลับที่พักเพื่อศึกษาคัมภีร์ให้ขึ้นใจ เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่เกิดข้อผิดพลาดใดๆ ในระหว่างการบ่มเพาะพลัง