บทที่ 51: อาจารย์ II คริสกำลังเคี้ยวกระต่ายที่เขาวานให้เกรย์เป็นคนเตรียมให้อย่างมีความสุข ‘การมีลูกศิษย์ที่ทำอาหารอร่อยได้นี่มันมีข้อดีจริงๆ ด้วยแฮะ’ คริสรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้หาลูกศิษย์เร็วกว่านี้ หากเขารู้มาก่อน เขาคงจะรับเกรย์เป็นลูกศิษย์ตั้งแต่วันแรกที่หมอนั่นมาถึงสถาบันแล้ว แม้ว่าเขาจะสนใจเกรย์อยู่บ้าง แต่นั่นก็เป็นเพราะเขารู้สึกว่าการได้เห็นผลการทดสอบทั้งสองอย่างของเกรย์นั้นน่าทึ่งมาก แต่เขาเริ่มมีความคิดที่จะรับเกรย์เป็นลูกศิษย์หลังจากได้ลิ้มรสอาหารของเกรย์นี่แหละ และนี่เป็นวิธีเดียวที่เขาคิดออกว่าจะทำให้เกรย์ทำอาหารให้เขากินบ่อยๆ หลังจากกินเสร็จ คริสก็ถามขึ้นว่า “เจ้ารู้เรื่องค่ายกลบ้างไหม?” เมื่อเกรย์ได้ยินคริสพูดถึงค่ายกล เขาก็นึกถึงหนังสือเกี่ยวกับค่ายกลที่เคยอ่านขึ้นมาทันที แม้ข้อมูลในนั้นจะมีไม่มากนัก แต่นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้ยินเรื่องนี้ “พอรู้อยู่บ้างครับ” เกรย์ตอบ คริสลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปในกระท่อมด้านหลัง ไม่นานนักเขาก็กลับออกมาพร้อมกับม้วนคัมภีร์จำนวนหนึ่ง เขาโยนมันให้เกรย์ “นี่คือพื้นฐานของค่ายกล หลังจากอ่านพวกนี้แล้ว เจ้าควรจะพอเข้าใจมันได้ไม่ยาก” เกรย์รับคัมภีร์มาแล้วไปนั่งลงไม่ไกลจากคริสก่อนจะเริ่มอ่าน หลังจากอ่านบทนำ เกรย์ก็เข้าใจว่าทำไมคริสถึงให้เขาปลดปล่อยพลังปราณออกมา หากไม่มีพลังปราณที่แข็งแกร่ง การจะสร้างค่ายกลนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ ยิ่งพลังปราณของเจ้าแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ การสร้างค่ายกลก็ยิ่งง่ายขึ้นเท่านั้น เกรย์ไม่นึกเลยว่าคริสจะเป็นปรมาจารย์ค่ายกล ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขาจะรับตัวเองเป็นลูกศิษย์เลย เกรย์รู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกินที่ถูกคริสเลือก หากเขารู้ว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้คริสรับเขาเป็นลูกศิษย์ เกรย์คงอาจจะเป็นลมด้วยความเพลียจิตไปแล้ว ในขณะที่เกรย์ยังคงอ่านคัมภีร์ คริสก็ถามขึ้นมาทันที “เจ้ารู้จักผู้จารึกไหม?” เกรย์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหัว “ไม่ครับ” คริสดูไม่แปลกใจกับคำตอบของเกรย์ เขาแค่ถามเพื่อยืนยันเท่านั้น แม้ว่าจะมีคนรู้จักค่ายกลอยู่เยอะ แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้จักผู้จารึก “ข้าจะแสดงอะไรให้ดู” คริสกล่าว จู่ๆ เขาก็ยื่นมือออกไป ธนูไฟจำนวนหนึ่งก่อตัวขึ้นอย่างฉับพลันและพุ่งเข้าใส่ทะเลสาบที่อยู่ใกล้ๆ พวกเขา หลังจากที่การโจมตีนั้นสงบลง สัญลักษณ์รูปหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าด้วยเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณสองเมตร แล้วธนูไฟก็กระหน่ำลงมาจากสัญลักษณ์นั้นราวกับห่าฝน “ความแตกต่างระหว่างการโจมตีทั้งสองครั้งนี้คืออะไร?” คริสถามขณะมองมาที่เกรย์ เกรย์นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “การโจมตีครั้งที่สองรวดเร็วและรุนแรงกว่าครั้งแรกครับ” คริสพยักหน้า “สิ่งที่ข้าเพิ่งทำไปคือการจารึกกลางอากาศ แม้มันจะไม่ค่อยมีประสิทธิภาพในการต่อสู้แบบตัวต่อตัวเพราะต้องใช้เวลาในการจารึกสัญลักษณ์ แต่มันน่ากลัวมากเมื่อต้องรับมือกับกลุ่มศัตรู เจ้าสามารถขยายระยะการโจมตีให้กว้างขึ้น และยังมีระยะโจมตีที่ไกลกว่าเดิมด้วย” คริสอธิบาย “นี่เปรียบเสมือนกิ่งก้านสาขาของค่ายกล หากปราศจากความรู้เชิงลึกเกี่ยวกับค่ายกล เจ้าจะไม่สามารถจารึกได้เลย” คริสกล่าวต่อ “ไว้พรุ่งนี้ข้าจะสอนเพิ่ม รับคัมภีร์พวกนี้กลับไปศึกษาซะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ในเวลาเดิม” คริสโบกมือไล่เป็นเชิงให้เกรย์กลับไป เกรย์ไม่รอช้ารีบกล่าวลาอาจารย์ก่อนจะหันหลังเดินออกมา ทว่าตอนที่เขากำลังจะเดินผ่านช่องทางเดิน เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงหันกลับเข้าไปใหม่ “มีอะไรอีก?” คริสถามเมื่อเห็นเกรย์เดินกลับมา “ผมไม่รู้วิธีผ่านก้อนหินนั่นเข้ามาตอนจะมาหาอาจารย์ในวันพรุ่งนี้ครับ” เกรย์กล่าว “อ้อ เรื่องนั้น! ง่ายนิดเดียว แค่ไปแตะตรงจุดที่มีรูปก้นหอยที่อยู่ด้านซ้ายล่างของก้อนหินก็พอ” คริสบอก “แต่ผมเห็นผู้ฝึกสอนเบลคทำท่าร่ายรำแปลกๆ นะครับ” เกรย์บอกสิ่งที่เขาสงสัย เขาจำได้ว่าผู้ฝึกสอนเบลคทำท่าทางซับซ้อนก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนก้อนหิน “ฮ่าๆ นั่นมันก็แค่ทำไปเพื่อหลอกคนที่พยายามจะแอบเข้ามาที่นี่เท่านั้นแหละ แม้ว่าคนที่สำเร็จส่วนใหญ่จะมานึกเสียใจในภายหลังก็ตาม หึหึหึ” คริสหัวเราะ ดูเหมือนว่าจะมีคนเคยแอบเข้ามาได้สำเร็จ แต่กลับต้องพบกับโชคร้ายในภายหลัง “เอาล่ะ เจ้าไปได้แล้ว อย่ามารบกวนข้าอีก” คริสไล่เกรย์ออกไปหลังจากบอกวิธีผ่านก้อนหินเรียบร้อยแล้ว เกรย์ออกจากหุบเขา หลังจากออกมาแล้ว เขาก็หาเครื่องหมายก้นหอยที่ด้านซ้ายล่างของก้อนหิน จุดที่มันอยู่นั้นไม่ได้ต่ำมาก มันอยู่สูงประมาณระดับหน้าอกของเขาพอดี เขาตรวจสอบก้อนหินอย่างละเอียดและพบว่ามีสัญลักษณ์ต่างๆ มากมายอยู่บนนั้น หลังจากตรวจดูอยู่พักหนึ่ง เขาก็จากไปพร้อมกับความรู้สึกทึ่งว่าก้อนหินก้อนนี้คือประตูสู่หุบเขาได้อย่างไร เพราะหินนั้นถูกฝังติดอยู่ในภูเขา เกรย์เดินอ้อมไปอีกฝั่งของภูเขาแต่กลับไม่พบทางเข้าหุบเขาเลย มันน่าหลงใหลมากสำหรับเขา เพราะตอนที่เขาอยู่ในหุบเขา เขาสามารถมองเห็นท้องฟ้าได้อย่างชัดเจน หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพักโดยไม่สามารถหาวิธีการที่สมเหตุสมผลได้ เขาก็ตัดสินใจปล่อยผ่านไปและมุ่งหน้ากลับไปยังสถาบัน เขามุ่งตรงไปที่พักของเคลาส์หลังจากเข้าสถาบันมาแล้ว เพราะเขารู้ว่าตอนนี้เคลาส์น่าจะกลับมาแล้ว “เฮ้ เพื่อนยาก!” เกรย์ตะโกนจากข้างนอกก่อนจะพรวดพราดเข้าไปโดยไม่เคาะประตู เขาค่อนข้างสนิทสนมกับเคลาส์เพราะพวกเขาสนิทกันตั้งแต่ตอนที่เกรย์เพิ่งมาถึงสถาบันใหม่ๆ เมื่อเคลาส์ได้ยินว่ามีคนบุกเข้ามาในบ้านโดยไม่เคาะประตู เขาก็เตรียมจะระเบิดอารมณ์ใส่ทันที แต่พอได้ยินเสียงนั้น ความโกรธก็กลายเป็นความดีใจ เพราะเขาไม่ได้เจอเพื่อนคนนี้มาสองสัปดาห์แล้ว “ฮ่าๆ ข้ากำลังคิดอยู่พอดีเลยว่าเจ้าจะกลับมาตอนไหน” เคลาส์หัวเราะอย่างมีความสุขขณะลุกขึ้นมาต้อนรับเพื่อน ทั้งคู่แตะกำปั้นทักทายกันก่อนที่เกรย์จะเดินไปนั่งลง “ข้าแวะไปหาเจ้าที่บ้านหลังจากกลับมาแล้ว แต่เจ้าไม่อยู่ ข้าเลยเดาว่าเจ้าคงเข้าเมืองไป” เกรย์กล่าว “เจ้ารู้ใจข้าดีจริงๆ” เคลาส์กล่าวพร้อมเสียงหัวเราะ เกรย์สังเกตเห็นว่าเพื่อนของเขามีอารมณ์ดีกว่าปกติ “มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเหรอ?” เขาอดไม่ได้ที่จะถาม “ฮ่าๆ ใช่สิ แน่นอนอยู่แล้ว” เคลาส์หัวเราะอีกครั้ง เกรย์หัวเราะหึๆ เมื่อเห็นเพื่อนตัวเองหัวเราะร่า “เจ้าจำเลียนน์ได้ไหม?” เคลาส์ถามพร้อมรอยยิ้ม “ผู้หญิงที่เราเจอที่ประตูเมืองน่ะเหรอ?” เกรย์ถามเพื่อยืนยันว่าใช่คนที่เคลาส์พูดถึงหรือไม่ “ใช่” เคลาส์ตอบ “ทำไมเหรอ?” เกรย์ถามเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนถึงพูดถึงชื่อเธอ “ตอนนี้เธอเป็นแฟนข้าแล้ว” เคลาส์ประกาศอย่างภาคภูมิใจ เกรย์เบิกตากว้างมองเพื่อน “แล้วแดเนียลล่ะ?” “แดนนี่น่ะเหรอ” เคลาส์ถอนหายใจ “เราแค่ไม่ได้เกิดมาคู่กันน่ะ” เขาเสริม “แต่เจ้าบอกว่ารู้สึกถึงอะไรพิเศษจากเธอไม่ใช่เหรอ?” เกรย์กล่าว เขาเริ่มสับสนกับเรื่องความสัมพันธ์พวกนี้จริงๆ “ข้าเคยคิดแบบนั้น แต่จู่ๆ ข้าก็รู้สึกว่าเธอไม่ใช่คนที่ใช่” เคลาส์กล่าวอย่างเศร้าสร้อย “ข้าเคยหลงทางอยู่ในความมืดมนของโลกใบเล็กๆ ของข้า แล้วจากนั้นเลียนน์ก็ก้าวเข้ามา เธอทำให้โลกทั้งใบของข้าสว่างไสว” สีหน้าที่เศร้าสร้อยของเคลาส์เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มทันที “นี่มันประโยคเดียวกับที่เจ้าพูดหลังจากเลิกกับทริสต้าแล้วไปคบกับแดเนียลเลยนะ” เกรย์กล่าวอย่างเพลียใจ “ข้าก็รู้ แต่ความรู้สึกที่ข้ามีต่อเลียนน์มันซึมลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจข้าเลยนะ” เคลาส์กล่าวขณะยังฉีกยิ้ม “คราวก่อนเจ้าก็บอกว่าความรู้สึกที่มีต่อแดเนียลมันซึมลึกเข้าไปถึงใต้ผิวหนัง ตอนนี้ความรู้สึกที่มีต่อเลียนน์กลับลึกไปถึงก้นบึ้งหัวใจ” เกรย์เริ่มปวดหัวเมื่อมองดูเพื่อนที่กำลังฉีกยิ้มราวกับคนโง่เขลา ในหนึ่งปี เคลาส์เปลี่ยนแฟนมาแล้วถึงเก้าคน เกรย์ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความสัมพันธ์ของพวกเขามันไปกันรอดได้ยังไง เขาจึงตัดสินใจปล่อยเลยตามเลย เพราะพูดไปก็คงไม่มีอะไรดีขึ้น หลังจากหยอกล้อกันอยู่พักหนึ่ง “นี่ เกรย์” จู่ๆ เคลาส์ก็พูดขึ้น “หืม?” เกรย์เงยหน้ามองเพื่อน “เจ้ารู้เรื่องการแข่งขันระหว่างสถาบันที่จะจัดขึ้นทุกๆ ห้าปีไหม?” เคลาส์ถาม “ไม่นะ ข้ายังไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลย” เกรย์ส่ายหัว เคลาส์จึงเล่าเรื่องการแข่งขันให้เกรย์ฟัง การแข่งขันนี้จัดขึ้นที่เมืองหลวง ซึ่งเป็นที่ประทับของจักรพรรดิ มันเป็นการประลองระหว่างนักเรียนของแต่ละสถาบัน ผู้ชนะจะได้รับรางวัลอันยอดเยี่ยมจากจักรพรรดิเสมอ ผู้คนต่างกล่าวกันว่าจักรพรรดิจัดงานนี้ขึ้นเพื่อที่จะได้รับรู้ถึงเหล่าคนหนุ่มสาวผู้มีความสามารถในจักรวรรดิและสร้างความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับพวกเขา ไม่มีใครรู้เหตุผลที่แท้จริงหรอก แต่การแข่งขันนี้เป็นสิ่งที่ประชาชนเฝ้ารอคอยเสมอ เพราะมันเป็นโอกาสเดียวที่ประตูเมืองหลวงจะเปิดให้ทุกคนเข้าได้ “ยังเหลือเวลาอีกสามเดือนกว่าจะถึงการแข่งขัน ข้าน่าจะเลเวลอัพก่อนจะถึงตอนนั้นได้” เกรย์กล่าวอย่างมั่นใจ