บทที่ 8: เชี่ยเอ๊ย! ซวยอะไรขนาดนี้ เกรย์ยังคงฉีกยิ้มออกมาอย่างเซ่อซ่า ชายปริศนาทำได้เพียงจ้องมองเขาด้วยความพูดไม่ออก เขาเพิ่งจะแน่ใจเดี๋ยวนี้เองว่าเกรย์เป็นพวกสติไม่สมประกอบอย่างแท้จริง “เลิกยิ้มแล้วฟังให้ดี ข้ากำลังจะไปในไม่ช้า มีหลายเรื่องที่เจ้าควรต้องรู้เอาไว้” ชายปริศนาพยายามทำให้บรรยากาศกลับมาจริงจังอีกครั้ง ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ เขาคงมั่นใจว่าตัวเองจะต้องจัดการสั่งสอนเกรย์สักยก... ไม่สิ เขาจะอัดเกรย์ให้ยับแน่นอน “ตกลงครับรุ่นพี่ ผมตั้งใจฟังอยู่” เกรย์พยายามสงบสติอารมณ์เมื่อสังเกตเห็นว่าชายตรงหน้าดูจริงจังแค่ไหน ‘เขาจะไปในไม่ช้า เขาจะไปที่ไหนกันนะ?’ เกรย์คิดในใจ “การทำความเข้าใจในแต่ละธาตุไม่ได้ง่ายอย่างที่เจ้าคิดหรอกนะ การที่จะควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์แบบ เจ้าต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับมัน ต้องเป็นหนึ่งเดียวกับธาตุนั้น การเป็นหนึ่งเดียวกับธาตุคือระดับการหยั่งรู้ขั้นสูงสุด ถึงแม้เจ้าจะยังห่างไกลจากระดับนี้อยู่มากก็ตาม” ชายปริศนากวาดสายตามองเกรย์ก่อนจะกล่าวต่อ “เจ้าควรจะรู้ไว้ด้วยว่า ยิ่งเจ้าหยั่งรู้ในธาตุต่างๆ ได้ลึกซึ้งมากเท่าไหร่ ความเร็วในการบ่มเพาะพลังของเจ้าก็จะยิ่งเร็วขึ้นเท่านั้น” เกรย์ตั้งใจฟังอย่างใกล้ชิดและรู้สึกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน “รุ่นพี่ครับ นั่นไม่ได้หมายความว่า ไม่เหมือนกับคนอื่นๆ ที่มีพรสวรรค์คงที่ในธาตุนั้นๆ แต่ของผมไม่ได้คงที่เหรอครับ?” “ใช่ นั่นแหละคือประเด็นสำคัญ แน่นอนว่ามันจะเพิ่มขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเจ้ามีความเข้าใจในธาตุนั้นๆ ในระดับสูงเท่านั้น” เขาอธิบายอย่างอดทนเหมือนครูที่กำลังสอนลูกศิษย์ สีหน้าของเกรย์เคร่งขรึมขึ้นมาทันที เขาเริ่มรู้สึกว่าการจะหยั่งรู้ธาตุให้ได้ในระดับสูงนั้นคงไม่ง่ายอย่างที่คิด เมื่อชายปริศนาเห็นสีหน้าของเกรย์ เขาก็เริ่มเปลี่ยนความคิดที่มีต่อเด็กหนุ่ม ‘ดูเหมือนว่าในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่ามันจะยากลำบากเพียงใด’ เขาพยักหน้าเห็นด้วยในใจ “เจ้าสามารถเริ่มบ่มเพาะพลังได้ตั้งแต่ตอนนี้เลย เจ้ามีธาตุที่ถูกโฉลกกับเจ้ามาตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว” ชายปริศนากล่าว เกรย์ดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น สรุปว่าเขาก็มีธาตุกับเขาเหมือนกัน สิ่งนี้ทำให้เขาสงบจิตใจลงได้อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ไม่ต้องเริ่มจากศูนย์เมื่อถึงเวลาที่ต้องเริ่มทำความเข้าใจในแต่ละธาตุ “ยิ่งเจ้าทำความเข้าใจธาตุได้มากเท่าไหร่ ความเร็วในการบ่มเพาะพลังของเจ้าก็จะยิ่งเติบโตขึ้น หมายความว่าถ้าเจ้าทำความเข้าใจได้สองธาตุ ความเร็วในการบ่มเพาะพลังของเจ้าก็จะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และพรสวรรค์ของเจ้าก็มีส่วนสำคัญเช่นกัน” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ใจเย็นลงเล็กน้อย เมื่อเกรย์ได้ยินดังนั้น เขาก็แทบคลั่งด้วยความดีใจ “นั่นไม่ได้หมายความว่าผมจะพัฒนาไปได้เร็วกว่าเดิมเหรอครับ?” เกรย์ถามเพื่อความแน่ใจว่าเขาไม่ได้หูฝาด “ใช่ เจ้าทำได้แน่” ชายปริศนาตอบ “ฮ่าๆๆๆ” เกรย์หัวเราะร่าอย่างเสียสติ เอาล่ะ ความประทับใจดีๆ ที่เขาอุตส่าห์สร้างไว้พังทลายลงเรียบร้อยแล้ว ชายปริศนาจ้องมองเกรย์และไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กคนนี้จะเปลี่ยนท่าทีได้เร็วขนาดนี้ ‘เฮ้อ ช่างเถอะ เขาอยู่ที่นี่แล้วนี่นา’ เขารู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจกับการสนทนากับเด็กหนุ่มคนนี้เหลือเกิน หลังจากที่เกรย์เลิกเพ้อฝันไปไกล เขาก็รีบตั้งสติ “รุ่นพี่ครับ ท่านบอกว่าจะไปในไม่ช้า...” เกรย์ถาม “ใช่ ข้าเป็นเพียงดวงจิตวิญญาณในตอนนี้ ข้าตายไปนานแล้ว” ชายปริศนากล่าวตอบอย่างใจเย็นโดยปราศจากอารมณ์ความรู้สึก ความตายเป็นสิ่งที่แม้แต่เทพเจ้าก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงแม้ว่าหากปล่อยให้เทพเจ้าอยู่ตามลำพังพวกเขาอาจมีชีวิตอยู่ได้เกือบเป็นนิรันดร์ แต่สงครามก็เป็นส่วนที่โหดร้ายและขมขื่นของโลกใบนี้ “ท่าน... ตายแล้ว?” มุมมองต่อชีวิตของเกรย์พังทลายลงอีกครั้ง “เจ้าไม่ต้องพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอก มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นนานมาแล้ว ตอนนี้ข้าจะบอกวิธีใช้มิตินี้อย่างสมบูรณ์แบบให้เจ้าฟัง” ชายปริศนาอธิบายแก่เกรย์อย่างช้าๆ เกรย์ฟังอย่างตั้งใจเพราะเขารู้ดีว่าเมื่อรุ่นพี่คนนี้จากไป เขาจะไม่มีวันได้เห็นอีก เกรย์รู้สึกแย่แทนเขา แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องนั้น เกรย์สามารถหาวิธีใช้มิติแห่งความโกลาหลได้สำเร็จ มันไม่ได้ยากอะไรเลย แค่ต้องนึกถึงธาตุที่ต้องการทำความเข้าใจ แล้วเจ้าก็จะเห็นมัน นอกจากนี้ยังมีวัตถุที่ใช้สำหรับตรวจสอบพรสวรรค์ด้วย มันเหมือนกับอันที่เขาเห็นตอนไปทดสอบเป๊ะๆ เพียงแต่ของอันนี้ดูซับซ้อนกว่ามาก “เอาล่ะ นั่นคือทั้งหมดที่เจ้าจำเป็นต้องรู้ จำไว้ว่ามันจะไม่ง่าย และจงระวังให้ดีว่าเจ้าแสดงธาตุให้ใครเห็นบ้าง เจ้าสามารถแสดงได้หลายธาตุ แต่อย่าให้มากเกินไปนักล่ะ เจ้าจะตกใจเลยเชียวว่าความโลภสามารถผลักดันให้คนเราทำเรื่องแย่ๆ ได้ถึงเพียงไหน” เขาเตือนเกรย์ด้วยความจริงใจ “ครับรุ่นพี่ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างครับรุ่นพี่” เกรย์ก้มศีรษะคำนับชายผู้นั้นอย่างนอบน้อม ชายปริศนามองเกรย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยการสนับสนุน “ฝึกฝนให้ดีล่ะ อ้อ! แล้วก็อย่าลืมฝึกร่างกายของเจ้าด้วย อย่าปล่อยให้พลังธาตุขัดเกลามันเพียงอย่างเดียว นั่นคือหนทางที่ผิด” เขากล่าวพร้อมกับค่อยๆ เลือนหายไป “ครับรุ่นพี่ ผมชินกับมันแล้วล่ะ ตอนนี้ผมเลยขาดการฝึกซ้อมไม่ได้แม้แต่วันเดียว” เกรย์กล่าว “รุ่นพี่ครับ ผมจะออกไปได้ยังไงครับ?” เกรย์รีบถามอย่างลนลาน มันคงน่าอายพิลึกถ้าเขาออกจากมิตินี้ไม่ได้ “แค่คิดว่าอยากออกไป เจ้าก็จะออกไปได้เอง” เขากล่าวพร้อมส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม ‘เด็กหนุ่มที่น่าสนใจจริงๆ’ “ตกลงครับรุ่นพี่ ดูแลตัวเองด้วยนะครับ อ้อ ขอโทษที ผมลืมไป” เกรย์อยากจะอวยพรให้เขาโชคดีก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายตายไปแล้ว เกรย์ยิ้มแหยๆ พร้อมกับโบกมือลา