บทที่ 1496: 317: ทำอะไรได้อย่างนั้น! 4 ภาพลวงตาอย่างนั้นหรือ? ณ ประเทศ C จินยวี่เยี่ยนกำลังนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้พักผ่อนของสตรีผู้สูงศักดิ์พลางพอกหน้าไว้ด้วยมาสก์ โดยมีพนักงานนวดสองคนคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกาย ในตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เมื่อจินยวี่เยี่ยนได้ยินเสียงโทรศัพท์ เธอก็ขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะเอ่ยปาก “ตัดสายทิ้งไปซะ!” ทว่าเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ผู้ช่วยของเธอก็มีสีหน้าลำบากใจ “องค์หญิงเพคะ องค์หญิง เลขานุการโจวโทรมาเพคะ” เลขานุการโจวคือเลขานุการส่วนพระองค์ของจักรพรรดินีแห่งโครยอ เมื่อได้ยินเช่นนั้น จินยวี่เยี่ยนก็รีบดึงแผ่นมาสก์ออกจากใบหน้าทันที เธอหยัดกายลุกขึ้นยืนแล้วรับโทรศัพท์มาถือไว้ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “เลขานุการโจว!” เสียงของเลขานุการโจวดังมาจากปลายสาย “องค์หญิงใหญ่ องค์จักรพรรดินีมีรับสั่งให้ท่านรีบเดินทางกลับประเทศโดยด่วนภายในวันพรุ่งนี้!” เร่งด่วนขนาดนี้เชียวหรือ? จินยวี่เยี่ยนหรี่ตาลงพลางถามต่อ “เลขานุการโจว ท่านแม่ได้บอกไหมว่ามีเรื่องอะไร?” “กระหม่อมก็ไม่ทราบรายละเอียดแน่ชัดนัก เอาเป็นว่าโปรดรีบกลับมาโดยเร็วเถิด!” หลังจากพูดจบ เลขานุการโจวก็วางสายไป จินยวี่เยี่ยนมองโทรศัพท์ที่ถูกวางสายไปด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสน ทำไมท่านแม่ถึงเรียกเธอกลับไปอย่างเร่งด่วนขนาดนี้? หรืออาจจะเป็นเพราะทีมโครยอติดสามอันดับแรกในการแข่งขันยิงปืน ท่านแม่เลยอยากจะปูนบำเหน็จรางวัลให้เธอ? ไม่เช่นนั้น จินยวี่เยี่ยนก็ก็นึกเหตุผลอื่นไม่ออกเลยจริงๆ ว่าทำไมท่านแม่ถึงต้องสั่งให้เธอรีบกลับไปขนาดนั้น ในใจของจินยวี่เยี่ยนนั้นยังไม่อยากกลับไปในตอนนี้เลย เพราะอย่างไรเสีย เธอก็ยังมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ใครโทรมา?” จินยวี่เยี่ยนถาม ผู้ช่วยก้มมองหน้าจอโทรศัพท์แล้วตอบว่า “เลขานุการจางเพคะ” เลขานุการจางคงจะโทรมาเรื่องเย่จั๋วแน่ๆ ไอ้หน้าบากนั่นต้องลงมือสำเร็จแล้วแน่ๆ! เมื่อคิดได้ดังนั้น จินยวี่เยี่ยนก็กระตุกยิ้มที่มุมปาก บังอาจมาสู้กับเธอ! ช่างน่าขำสิ้นดี! “ฮัลโหล” จินยวี่เยี่ยนรับสาย ไม่รู้ว่าเลขานุการจางพูดอะไรออกมา แต่สีหน้าของจินยวี่เยี่ยนกลับเปลี่ยนไปในทันที “เป็นไปได้ยังไง!” ล้มเหลว! นี่มันล้มเหลวอีกแล้วอย่างนั้นหรือ! จินยวี่เยี่ยนอยากจะขว้างโทรศัพท์ทิ้งไปให้พ้นๆ “ไอ้พวกขยะ!” ครู่ต่อมา จินยวี่เยี่ยนก็กล่าวต่อ “ท่านแม่โทรมาสั่งให้ฉันกลับไปก่อน พวกแกจงอยู่ที่นี่ต่อไป และต้องจัดการนังเย่จั๋วให้ได้! ไม่เช่นนั้นก็ไม่ต้องโผล่หน้ากลับมา!” พูดจบจินยวี่เยี่ยนก็วางสายไปในทันที พวกขยะเอ๊ย! กะอีแค่เด็กผู้หญิงคนเดียวก็ยังจัดการไม่ได้ เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนั้น ผู้ช่วยที่คอยติดตามรับใช้จินยวี่เยี่ยนมาตลอดก็เดินเข้ามาหา “องค์หญิงใหญ่เพคะ” “ว่ามา” ผู้ช่วยกล่าวต่อว่า “เย่จั๋วคนนี้ดูเหมือนจะต่างจากที่เราสืบมานะคะ ทำไมเราไม่ปล่อยเธอไปก่อนล่ะเพคะ? เราคงไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวในตอนนี้...” “น่าขำ! อย่าบอกนะว่าฉันต้องมากลัวเด็กผู้หญิงคนเดียว!” ในชีวิตนี้ จินยวี่เยี่ยนไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหนทั้งสิ้น ผู้ช่วยรีบหุบปากลงทันที! จินยวี่เยี่ยนสั่งต่อ “ไปจองตั๋วเครื่องบินซะ ต้องไปถึงสนามบินลีลล์ก่อนเที่ยงวันพรุ่งนี้” ลีลล์ คือชื่อเมืองหลวงของประเทศโครยอ “เพคะ” ผู้ช่วยน้อมรับคำสั่งก่อนจะไปดำเนินการจองตั๋วเครื่องบิน ... อีกด้านหนึ่ง เวลาสิบโมงครึ่ง เย่จั๋วเดินทางกลับมาจากย่านไชน่าทาวน์จนถึงโรงแรม คาร์ลเป็นคนขับรถมาส่งเธอ “พรุ่งนี้ไฟลต์กี่โมงครับ? เดี๋ยวผมมาส่ง” คาร์ลเอ่ยถาม “บ่ายสองโมงค่ะ” เย่จั๋วตอบ คาร์ลจึงกล่าวต่อ “ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวผมจะมารอคุณที่ข้างล่างตอนเที่ยงตรงนะครับ” “ตกลงค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย “ฉันขอตัวเข้าไปก่อนนะคะ” “ครับ” คาร์ลพยักหน้าและมองส่งเย่จั๋วจนเดินลับเข้าไป เย่จั๋วเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปในล็อบบี้ของโรงแรม ก็ถูกใครบางคนร้องทักขึ้น “คุณเย่!” เย่จั๋วหันกลับไปมองเล็กน้อย แล้วก็ได้พบกับหญิงสาวที่ดูสุภาพเรียบร้อยคนหนึ่ง หลังจากนึกอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเย่จั๋วก็จำได้ว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร เฉินซือเหยียน ทั้งคู่เคยพบกันครั้งหนึ่งในงานศพของนายหญิงผู้เฒ่าซ่ง “คุณเฉิน” เย่จั๋วทักทายกลับไปตามมารยาท เฉินซือเหยียนเดินยิ้มเข้ามาหา “คุณเย่ บังเอิญจังเลยนะคะ ไม่คิดเลยว่าจะได้มาพบคุณที่นี่” ประเทศ C นั้นกว้างขวางมาก แม้จะมีชาวจีนมาทำธุรกิจที่นี่มากมาย แต่การจะได้พบคนรู้จักก็นับว่าเป็นเรื่องยากจริงๆ “บังเอิญจริงๆ ค่ะ” เย่จั๋วกล่าว เฉินซือเหยียนถามต่อ “คุณเย่มาพักผ่อนที่นี่หรือคะ?” เพราะเย่จั๋วยังอายุน้อยและเป็นเพียงนักศึกษา นอกจากเรื่องท่องเที่ยวแล้ว เธอก็ไม่น่าจะมีธุระอะไรอย่างอื่น “ค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย “แล้วก็มีธุระอย่างอื่นนิดหน่อยด้วยค่ะ” “อ้อ” เฉินซือเหยียนกล่าวต่อ “จริงด้วย ฉันพักอยู่ที่ห้อง A056 นะคะ ถ้าคุณเย่ว่างก็แวะมาคุยกับฉันได้นะ” เย่จั๋วยิ้มพลางพยักหน้า “ตกลงค่ะ แต่พรุ่งนี้ฉันต้องเดินทางกลับแล้ว” “เร็วขนาดนั้นเชียวหรือคะ?” เฉินซือเหยียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เย่จั๋วพยักหน้าเบาๆ ในตอนนั้นเอง เซี่ยเวยก็เดินเข้ามาหาพลางเรียกเฉินซือเหยียนว่า “คุณหนูคะ!”