ตอนที่ 1488: 316: เธอหาเรื่องใส่ตัว แทบไม่เชื่อเลยว่าเธอจะน่ากลัวขนาดนี้! 2 “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” เฉินซือเหยียนถาม เซี่ยเวยพูดต่อ “คุณซ่งอยู่ที่นี่ค่ะ เขาพักอยู่ที่โรงแรมนี้!” “จริงเหรอ?” เฉินซือเหยียนเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น เซี่ยเวยพยักหน้าแล้วกล่าวต่อ “ฉันไม่คิดเลยว่าคุณซ่งจะแอบทำตัวเคร่งขรึมแบบนี้ลับหลังนะคะ” “เคร่งขรึมเหรอ?” เฉินซือเหยียนขมวดคิ้ว “เธอหมายความว่ายังไง?” เซี่ยเวยยิ้มและพูดว่า “คุณหนูเฉินคะ เมื่อกี้ฉันไปถามมา คุณซ่งกับหลิวข่ายมาถึงประเทศ C เมื่อบ่ายวันที่ 28 พวกเขาถึงกับเลือกโรงแรมเดียวกับเราด้วยซ้ำ! นี่มันหมายความว่ายังไงล่ะคะ? มันหมายความว่าเขากำลังคิดถึงคุณอยู่ แต่แค่ไม่ยอมแสดงออกเท่านั้นเอง” เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวใจของเฉินซือเหยียนก็เต้นรัวเร็วขึ้นเล็กน้อย มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ เหรอ? เธอทำให้ซ่งสืออวี่เป็นห่วงเธอมากขนาดนั้นเลยจริงๆ หรือ? ครู่ต่อมา เฉินซือเหยียนก็สงบสติอารมณ์ลงและพูดต่อ “เธอเข้าใจผิดแล้ว สืออวี่ไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก” เฉินซือเหยียนรู้จักซ่งสืออวี่มาหลายปี และเธอรู้จักนิสัยของเขาดีมาก ถ้าซ่งสืออวี่ชอบเธอจริงๆ เขาคงไม่รอจนถึงป่านนี้ ยิ่งไปกว่านั้น วิธีการของซ่งสืออวี่นั้นเด็ดขาดและดุดัน เขาคงไม่ทำอะไรอย่างการมายืนอยู่ข้างหลังใครบางคนเพื่อแอบปกป้องเงียบๆ แบบนี้แน่ ดังนั้น เซี่ยเวยต้องเข้าใจผิดไปเองแน่ๆ เซี่ยเวยกล่าวต่อ “คุณหนูเฉินคะ โปรดลองฟังบทวิเคราะห์ของฉันก่อนนะคะ” เฉินซือเหยียนไม่ได้พูดอะไร เซี่ยเวยจึงกล่าวต่อ “ถ้าคุณซ่งไม่มีเจตนาแบบนั้นจริงๆ เขาคงไม่เลือกมาพักโรงแรมเดียวกับคุณหรอกค่ะ! แล้วทำไมจู่ๆ คุณซ่งถึงมาประเทศ C ในช่วงเวลานี้ล่ะ? มาคุยธุรกิจเหรอ? มาตรวจสอบงานเหรอ? ฉันไม่คิดว่าหลิวข่ายจะมาที่นี่เพื่อเรื่องงานหรอกนะคะ! ช่วงนี้ประเทศ C วุ่นวายมาก มีเหตุยิงกันไปทั่ว ฉันคิดว่าคุณซ่งต้องมาที่นี่เพราะคุณแน่ๆ! เขาเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณค่ะ!” “อย่างนั้นเหรอ?” แม้เธอจะไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เซี่ยเวยพูดเป็นความจริงหรือไม่ แต่เฉินซือเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะแอบดีใจลึกๆ เธอมีความสุขมาก เธอกำลังมีความสุขที่ซ่งสืออวี่ใส่ใจเธอ ในโลกธุรกิจ เฉินซือเหยียนเป็นผู้หญิงที่รวดเร็วและเด็ดขาด จะมีก็เพียงแค่ตอนเผชิญหน้ากับซ่งสืออวี่เท่านั้นที่เธอจะแสดงท่าทางแบบเด็กสาวออกมาเช่นนี้ เซี่ยเวยมองเห็นการแสดงออกทั้งหมดของเธอ จึงพูดต่อว่า “ในความเป็นจริง จากที่ฉันเห็นนะคะ คุณหนูเฉินกับคุณซ่งเป็นคู่กิ่งทองใบหยกที่สวรรค์สร้างชัดๆ! ตระกูลเฉินและตระกูลซ่งเป็นเพื่อนสนิทกัน ตอนที่คุณซ่งมีปัญหา ก็เป็นคุณทวดที่ช่วยเขาเอาไว้ ถ้าไม่มีคุณทวด ก็คงไม่มีคุณซ่งในตอนนี้ คนสมัยก่อนให้ความสำคัญกับการตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตมาก ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องปกติที่คุณซ่งจะมีคุณอยู่ในใจ! ฉันแค่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่คุณซ่งจะยอมเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่เขามีต่อคุณสักที...” ในตอนท้าย เซี่ยเวยถอนหายใจแล้วพูดว่า “ปีนี้คุณซ่งอายุเกือบสามสิบแล้ว ถึงคุณจะอายุน้อยกว่าเขาสองปี แต่ยังไงคุณก็ถึงวัยที่ควรแต่งงานแล้ว ถ้ามัวแต่ดึงเวลาต่อไปแบบนี้มันจะไม่ดีนะคะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเฉินซือเหยียนก็ฉายแววเศร้าหมองวูบหนึ่ง แต่ไม่นานความเศร้าก็จางหายไปจนหมดสิ้น ก่อนจะพูดว่า “อันที่จริง แค่ได้อยู่เคียงข้างเขาแบบนี้ฉันก็มีความสุขมากแล้ว” ถ้าเขามีความสุข เธอก็มีความสุข บางครั้ง ความรักคือการรอคอย ไม่ใช่การครอบครอง เซี่ยเวยกล่าวว่า “ถึงคุณจะพูดแบบนั้น แต่มันก็ดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่นะคะ คุณยังสาวอยู่ เคยคิดบ้างไหมว่าตอนแก่ตัวลงไปจะทำยังไง? คุณไม่อยากมีพยานรักกับคุณซ่งเหรอคะ? พอแก่ตัวลง คุณจะได้มีความสุขกับบรรยากาศในครอบครัว” “ฉันยังคิดไปไม่ไกลขนาดนั้นหรอก” เฉินซือเหยียนยิ้มแล้วพูดว่า “เข้าไปข้างในกันเถอะ” ใครจะรู้ว่าพรุ่งนี้หรืออุบัติเหตุอะไรจะมาถึงก่อนกัน? เฉินซือเหยียนแค่ต้องการใช้ชีวิตในปัจจุบันให้ดีที่สุดเท่านั้น เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนี้ เซี่ยเวยก็ไม่ได้พูดอะไรอีกและเดินตามเฉินซือเหยียนเข้าไป เมื่อมาถึงหน้าเคาน์เตอร์พนักงานต้อนรับ เฉินซือเหยียนก็พูดขึ้นว่า “ช่วยเช็กให้หน่อยว่าเจ้านายของคุณพักอยู่ห้องไหน” เฉินซือเหยียนมาพักที่โรงแรมนี้บ่อย พนักงานต้อนรับรู้ดีว่าเธอและซ่งสืออวี่เป็นเพื่อนกัน จึงตอบอย่างนอบน้อมว่า “คุณหนูเฉิน โปรดรอสักครู่นะคะ” ครู่ต่อมา พนักงานต้อนรับก็กล่าวต่อ “คุณหนูเฉินคะ บอสพักอยู่ที่ห้อง C3008 ค่ะ” “ตกลง ขอบคุณค่ะ” หลังจากขอบคุณแล้ว เฉินซือเหยียนกำลังจะเดินกลับ แต่ดูเหมือนเธอจะนึกอะไรบางอย่างได้ จึงพูดต่อว่า “อ้อ จริงด้วย ช่วยรบกวนใครสักคนส่งขิงกับน้ำตาลทรายแดงเก่าไปที่ห้อง A056 หน่อยนะ” “ได้ค่ะ” พนักงานต้อนรับพยักหน้า เซี่ยเวยถามด้วยความสงสัย “คุณหนูเฉินคะ คุณปวดท้องเหรอ? ฉันมีแผ่นแปะแก้ปวดประจำเดือนนะคะ แปะแล้วรู้สึกสบายมากเลย คุณอยากลองใช้ไหมคะ?” เฉินซือเหยียนพูดว่า “เธอเข้าใจผิดแล้ว ไม่ใช่ฉันที่ปวดท้องหรอก” “ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงเอาน้ำตาลทรายแดงกับขิงล่ะคะ?” เซี่ยเวยถามด้วยความอยากรู้