บทที่ 1490: 316: ยิงปืนใส่เท้าตัวเอง ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะน่ากลัวขนาดนี้! 4 “เพียงแค่นั้น เซี่ยเวยยังคงรู้สึกว่าซ่งสือยวี่มีเธออยู่ในใจ” เธอควรจะรู้ตัวให้ดีกว่านี้ “ซ่งสือยวี่มีเงาในใจเกี่ยวกับผู้หญิงเนื่องจากบาดแผลสะเทือนใจในวัยเด็ก เขาไม่มีทางที่จะมีความประทับใจที่ดีต่อเพศตรงข้ามคนไหนเลย แล้วเขาจะทำเรื่องอย่างการแอบรอคอยเธอเงียบๆ ได้อย่างไร” “สุดท้ายแล้ว เธอก็ยังคงเพ้อฝันไปเอง” “หลังจากจัดห้องเสร็จแล้ว เฉินซือเหยียนก็เดินไปที่ระเบียงและเอ่ยเบาๆ ว่า ‘สือยวี่ ฉันกลับก่อนนะ’” ซ่งสือยวี่ไม่ได้ตอบอะไร ความสนใจของเขาจดจ่ออยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ เฉินซือเหยียนมองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เธอคิดว่าซ่งสือยวี่กำลังจัดการธุระการงาน แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่าบนหน้าจอนั้นจะปรากฏเป็นเกมมือถือ” เกมมือถือ! เฉินซือเหยียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ซ่งสือยวี่เริ่มชอบเล่นเกมมือถือ? เธอแอบจดจำชื่อเกมนั้นไว้เงียบๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป “แม้กระทั่งตอนที่เธอเดินออกมาจากห้องของซ่งสือยวี่ เธอก็ไม่ได้รับเสียงตอบรับใดๆ จากเขาเลย” “เมื่อกลับมาถึงห้องของตัวเอง เฉินซือเหยียนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปเพื่อค้นหาเกมมือถือที่ซ่งสือยวี่เพิ่งเล่นไป” “ประจวบเหมาะกับที่เซี่ยเวยส่งข้อมูลมาให้พอดี เมื่อเห็นว่าเฉินซือเหยียนกำลังดูเกมนี้อยู่ เธอจึงยิ้มแล้วถามว่า ‘คุณหนูเฉิน คุณชอบเล่นยาฆ่าแมลงด้วยหรือคะ?’” “เฉินซือเหยียนส่ายหน้า ‘ฉันเห็นคนอื่นเล่นน่ะ เลยอยากลองดูบ้าง คุณก็เล่นเกมนี้เหมือนกันเหรอ?’” “‘ใช่ค่ะ’ เซี่ยเวยกล่าวต่อ ‘เกมนี้กำลังจะดังมากในช่วงฤดูร้อนนี้เลย! ถ้าคุณอยากเล่น ฉันพาคุณเล่นได้นะคะ’” “‘ตกลง’ เฉินซือเหยียนพยักหน้า” อีกด้านหนึ่ง ณ สนามแข่งขัน “แม้ว่าพวกเขาจะเผชิญกับอุปสรรคระหว่างทางและเกือบจะถูกใครบางคนปาระเบิดใส่ แต่ภายใต้การพลิกสถานการณ์ที่แข็งแกร่งของเย่จ้าว รถเบนท์ลีย์สีดำก็เข้าจอดในลานจอดรถของพื้นที่จัดการแข่งขันได้ทันเวลาตอนเที่ยงคืนสามสิบนาที” “หลังจากก้าวลงจากรถ ขาของไป๋เสี่ยวซูก็ยังคงสั่นเทาเล็กน้อย หากเย่จ้าวไม่ได้ยื่นมือมาประคองเธอไว้ เธอคงจะล้มลงไปแล้ว” “‘คุณไม่เป็นไรนะ?’ เย่จ้าวหันกลับมามองไป๋เสี่ยวซู” ไป๋เสี่ยวซูส่ายหัว “ฉันไม่เป็นไรค่ะ” เย่จ้าวหยิบยาลูกกลอนออกมาเม็ดหนึ่งแล้วยื่นให้ไป๋เสี่ยวซู “นี่คือยาชำระจิต” ไป๋เสี่ยวซูรับยามาและลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ก่อนการแข่งขันยิงปืน จะมีการตรวจร่างกายเสมอ หากพบว่ามีการใช้ยาจะถูกตัดสิทธิ์จากการแข่งขันทันที ชั่วขณะนั้นไป๋เสี่ยวซูจึงไม่กล้ากินมัน” “เย่จ้าวยิ้มแล้วกล่าวว่า ‘ไม่ต้องกังวล นี่เป็นยาที่ช่วยให้จิตใจสงบ ไม่มีส่วนผสมของสารต้องห้ามใดๆ’” “‘ตกลงค่ะ’ เมื่อได้ยินคำยืนยันของเย่จ้าว ไป๋เสี่ยวซูถึงกล้ากลืนยาลงไป” “ไม่ใช่แค่ผลทางจิตวิทยาเท่านั้น แต่เป็นเพราะฤทธิ์ของยาด้วย ทันทีที่กลืนยาลงไป ไป๋เสี่ยวซูก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก ร่างกายเต็มไปด้วยเรี่ยวแรงและขาของเธอก็ไม่สั่นอีกต่อไป” “ในชั่วพริบตา เธอรู้สึกเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง!” “‘ขอบคุณค่ะคุณเย่ ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลย’ ไป๋เสี่ยวซูมองไปที่เย่จ้าว” “‘ดีแล้ว’ เย่จ้าวกล่าวต่อ ‘ตอนที่คุณเข้าไปในลานประลองหลังจากนี้ จำไว้ว่าไม่ว่าคุณจะหิวหรือกระหายน้ำแค่ไหน ห้ามแตะต้องอาหารและน้ำที่อยู่ข้างในนั้นเด็ดขาด จินยวี่เยียนยังทำไม่สำเร็จเมื่อครู่ เธอจะต้องพยายามหาทางกับคุณอีกครั้งแน่นอน’” “‘เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะจำไว้’ ไป๋เสี่ยวซูพยักหน้า” “ไป๋เสี่ยวซูมองดูโทรศัพท์ของตัวเองแล้วพูดต่อว่า ‘คุณเย่ ได้เวลาแล้วล่ะค่ะ ฉันขอเข้าไปข้างในก่อนนะคะ’” “‘จำคำที่ฉันบอกไว้ให้ดี’” “‘รับทราบค่ะ!’” “หลังจากไป๋เสี่ยวซูจากไป เย่จ้าวก็เดินไปที่อัฒจันทร์ที่นั่งผู้ชม” “แม้ว่าการแข่งขันจะยังไม่เริ่มขึ้น แต่ด้วยการที่พิธีกรคอยสื่อสารกับผู้ชมบนเวที บรรยากาศจึงยังคงคึกคักมาก” “เย่จ้าวหาอัฒจันทร์ที่นั่งซึ่งเป็นโซนเฉพาะของประเทศจีน” “มีทั้งหมด 50 ประเทศ และแต่ละประเทศอนุญาตให้มีผู้เข้าร่วมได้ 50 คน เมื่อรวมกับผู้ชมที่อยู่ในที่แห่งนั้นแล้ว มีคนทั้งหมดมากกว่า 5,000 คน” เย่จ้าวหาที่นั่งตรงริมฝั่งหนึ่งแล้วนั่งลง “แม้ว่าเธอจะไม่ได้พูดอะไร แต่มันก็ยังก่อให้เกิดความฮือฮาเล็กๆ ขึ้นมา” “‘ให้ตายสิ ผู้หญิงคนนั้นสวยจังเลย แค่มองจากด้านข้างก็งดงามอย่างไร้ที่ติแล้ว!’” “‘สวยพิฆาตมุมข้าง! นี่มันสุดยอดไปเลย!’” “‘เธอดูเหมือนลีฟเลยนะ!’” “‘ใช่ๆๆ ฉันกำลังจะพูดอยู่พอดีว่าทำไมเธอถึงดูคุ้นหน้าขนาดนี้! อาจจะเป็นลีฟก็ได้!’” “‘ไม่นึกเลยว่าลีฟจะมาที่ประเทศ C ด้วย!’” บางคนต้องการจะหาภาพถ่ายของเย่จ้าวมาเพื่อเปรียบเทียบ “อย่างไรก็ตาม วิดีโอหรือรูปภาพใดๆ ที่เย่จ้าวเผยโฉมหน้าล้วนถูกลบหายไปหมดสิ้น” แม้แต่รายการวาไรตี้ที่เธอเคยเข้าร่วม ก็ถูกตัดต่อใหม่หลังจากออกอากาศ “ในปัจจุบัน จึงไม่มีรูปถ่ายของเย่จ้าวหลงเหลืออยู่ในอินเทอร์เน็ตเลย” “หลังจากเย่จ้าวสวมหูฟังไร้สาย เธอก็เริ่มเล่นเกม โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าตัวเธอนั้นได้กลายเป็นทัศนียภาพที่งดงามในสายตาของคนรอบข้างไปเสียแล้ว” อีกด้านหนึ่ง ไป๋เสี่ยวซูมาถึงหลังเวที ผู้เข้าแข่งขันจากทั้ง 50 ประเทศมาถึงกันเกือบครบทุกคนแล้ว ทุกคนต่างกำลังฝึกซ้อมการยิงปืน บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด “เดิมทีไป๋เสี่ยวซูไม่ได้ตั้งใจจะฝึกซ้อมแล้ว แต่เมื่อเห็นว่าทุกคนจริงจังกันขนาดนี้ เธอจึงหยิบปืนของตัวเองออกมาและเริ่มทำการฝึกซ้อมร่วมกับพวกเขาด้วย”