บทที่ 1895: 383: การตบหน้ามันมาเร็วแบบนี้แหละ! 3 ฟังแล้วรื่นหูเป็นพิเศษ เย่จั๋วเงยหน้าขึ้นมองเขาและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบใสๆ ว่า “ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณหน่อย” เซินเส้าชิงลดสายตาลงเล็กน้อยและมุมปากของเขาก็โค้งขึ้น “ถ้ามีอะไร ผู้นำแจ้งมาได้โดยตรงเลยครับ” เย่จั๋วไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับเขา เธอยิ้มและพูดว่า “เมื่อกี้เยวี่ยเยว่มาหาฉัน เธอบอกว่าที่ทุ่งหญ้านี่ พอถึงวันที่ 28 ของเดือนสิบสองจันทรคติถึงจะถือว่าเป็นวันส่งท้ายปีเก่า เธอเลยเสนอว่าให้เราอยู่ต่อแล้วรอจนถึงวันที่ 29 ของปีใหม่ค่อยกลับ ทางคุณมีปัญหาอะไรไหม? ถ้าไม่มีปัญหา ฉันก็อยากจะอยู่ที่ทุ่งหญ้าต่อแล้วรอจนถึงปีใหม่” “ไม่มีปัญหา” เซินเส้าชิงกล่าว “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ผู้นำตัดสินใจได้เลย” “จริงเหรอ?” เย่จั๋วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “จริงครับ ไม่มีปัญหา” เซินเส้าชิงกล่าว “ปีใหม่ที่ทุ่งหญ้าน่าจะครึกครื้นมาก” เขาไม่ใช่คนที่ชอบความสนุกสนานเฮฮา คนที่นับถือศาสนาพุทธมักชอบความสงบเงียบ ตั้งแต่เขาอยู่กับเย่จั๋ว เขาก็ลืมไปแล้วว่าคำว่าสงบเงียบเขียนอย่างไร ประสบการณ์แบบนี้มันวิเศษมาก เขาได้สัมผัสกับทุกสิ่งที่เขาเคยคิดว่าจะไม่มีวันได้สัมผัสมาก่อน แม้จะรู้สึกเจ็บหน้านิดหน่อย แต่เขาก็พอใจจริงๆ เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย “อืม เยวี่ยเยว่ก็พูดแบบนั้น งั้นก็ตกลงตามนี้นะ?” “ครับ” เย่จั๋วพูดต่อ “เดี๋ยวฉันจะโทรหาแม่แล้วบอกพวกท่าน” เซินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อย “เดี๋ยวผมจะบอกคุณย่าทีหลัง” เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ในพริบตาเดียวก็ผ่านไปสองวัน ในช่วงสองวันนี้ หลี่ซานจูและฟางเยวี่ยอิ๋นไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรเลย นี่ทำให้หลี่ซูอี๋รู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย เธอเดินไปที่ห้องนอนของแม่แล้วพูดว่า “แม่คะ แม่ไม่ได้บอกเหรอว่าพวกเขาจะต้องมาหาแม่ภายในสามวันแน่นอน?” ลินดากำลังง่วนอยู่กับการมาสก์หน้า พอได้ยินเช่นนั้นเธอก็มองไปที่หลี่ซูอี๋แล้วพูดว่า “ฉันบอกว่าสามวัน ตอนนี้มันกี่วันแล้วล่ะ? จะรีบร้อนไปทำไม?” “แต่นี่ก็สองวันแล้วนะคะ” หลินดาขมวดคิ้ว “ถ้าพวกเขาไม่มาล่ะคะ?” “พวกเขาไม่มาไม่ได้หรอก” ลินดาหรี่ตาลง “พรุ่งนี้ พวกเขาจะต้องมาพรุ่งนี้แน่นอน” เธอเข้าใจสันดานของคนจีนดีเกินไป พวกเขาโลภมากอย่างที่สุด มีคนมากมายที่พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อให้ได้สัญชาติของประเทศ C แล้วหลี่ซานจูกับฟางเยวี่ยอิ๋นจะยอมปล่อยโอกาสนี้ไปเปล่าๆ ได้อย่างไร? นี่เป็นเรื่องยิ่งใหญ่ที่สามารถก้าวไปถึงฟ้าได้ในก้าวเดียว “แม่คะ แม่แน่ใจเหรอว่าพรุ่งนี้พวกเขาจะมาจริงๆ?” หลี่ซูอี๋ถามอย่างไม่น่าเชื่อ “ใช่” ลินดาพยักหน้าอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม หลี่ซานจูกับฟางเยวี่ยอิ๋นเป็นคนบ้านนอกของแท้ พวกเขาเกิดในตระกูลที่ต้อยต่ำ ตอนนี้มีโอกาสที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตอยู่ตรงหน้าแล้ว สองคนนี้จะปล่อยมันไปได้อย่างไร? หลังจากพูดจบ ลินดาก็มองไปที่หลี่ซูอี๋และพูดอย่างไม่รีบร้อนว่า “ฉันบอกลูกกี่ครั้งแล้วว่าให้ใจเย็นๆ เวลาเจอเรื่องอะไร อย่าทำตัวเหมือนพ่อของลูก เหมือนคนบ้านนอกคอกนา! ไม่มีความรู้เอาซะเลย!” แม้ว่าลินดาจะชอบหลี่เอ้อร์จูมาก แต่ก็เป็นความจริงที่เธอไม่ได้ชอบหลี่เอ้อร์จูจากก้นบึ้งของหัวใจ แต่ใครใช้ให้เธอรักหลี่เอ้อร์จูล่ะ? รักแท้สามารถเอาชนะอุปสรรคทุกอย่างได้ ไม่ว่าจะเรื่องความสูงหรือสถานะ หลี่ซูอี๋พยักหน้า “เข้าใจแล้วค่ะ” แม่ของเธอพูดถูก บางทีนี่อาจจะเป็นกับดักที่หลี่เอ้อร์จูกับฟางเยวี่ยอิ๋นวางไว้ พวกเขาต้องไม่ตกหลุมพราง! ครู่ต่อมา ลินดาหันไปมองหลี่ซูอี๋แล้วพูดต่อ “จริงสิ ถ้าพรุ่งนี้พวกเขามาหาฉัน ลูกก็บอกไปว่าฉันไม่อยู่” “ทำไมคะ?” หลี่ซูอี๋ไม่เข้าใจเจตนาของลินดา ลินดายิ้มแล้วพูดต่อ “พวกเขาชอบเล่นตัวไม่ใช่เหรอ? ก็ปล่อยให้พวกเขาเล่นตัวต่อไป!” เธอต้องทำให้หลี่ซานจูกับฟางเยวี่ยอิ๋น สองสามีภรรยาน่ารังเกียจคู่นี้รู้จักที่ทางของตัวเอง! ไม่อย่างนั้น เธอก็คงไม่ได้มาจากตระกูลโจนส์! เมื่อคิดถึงตรงนี้ มุมปากของลินดาก็โค้งขึ้น หลี่ซูอี๋เข้าใจเจตนาของแม่ทันทีและพูดต่อ “ได้ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว” ลินดาพยักหน้า หลี่ซูอี๋พูดต่อ “แม่คะ งั้นหนูออกไปก่อนนะคะ” “ไปเถอะ” ลินดาโบกมือ หลี่ซูอี๋เดินออกไปข้างนอก อ้ายหรูเดินเข้ามาแล้วถามว่า “เป็นยังไงบ้าง?” “ไม่ต้องห่วง แม่ฉันรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่” หลี่ซูอี๋พูด “แม่บอกว่าพรุ่งนี้พวกเขาจะต้องมาหาฉันเป็นการส่วนตัวแน่นอน! แต่แม่ฉันไม่มีทางตกลงง่ายๆ แน่” อ้ายหรูกล่าวว่า “ก็ดีแล้ว” ในขณะนั้น คนรับใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วพูดว่า “คุณหนูคะ” “มีอะไรเหรอ?” หลี่ซูอี๋ถาม คนรับใช้พูดต่อ “นายหญิงสามมาค่ะ เธอบอกว่ามีเรื่องจะขอพบนายหญิงใหญ่” นายหญิงสาม? ฟางเยวี่ยอิ๋น! เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของหลี่ซูอี๋ก็สว่างวาบ เมื่อครู่เธอยังกังวลอยู่เลยว่าฟางเยวี่ยอิ๋นจะไม่มาอ้อนวอนพวกเขา เธอไม่คาดคิดเลยว่าฟางเยวี่ยอิ๋นจะมาเร็วขนาดนี้