บทที่ 1916: 387: ยุคสมัยที่เป็นของคุณเย่! 4 ผู้แปล: 549690339 คุณชิวตี้? “อี้หลิงมองไปที่เย่หลาน “เธอก็ทรยศพวกเราด้วยใช่ไหม? ทำไมเธอถึงทำแบบนี้กับคุณเย่!” ทำไม! “ไม่มีใครทรยศพวกเราหรอก แค่คนเราไม่สามารถจมอยู่กับอดีตได้ตลอดไป” เย่หลานมองอี้หลิงแล้วพูดว่า “หลิงหลิงน้อย ยุคของคุณเย่จบสิ้นลงแล้ว” ประวัติศาสตร์ย่อมเปลี่ยนแปลง วีรบุรุษย่อมมีวันสิ้นสุด ยุคสมัยไม่อาจเป็นของคนเพียงคนเดียวได้ตลอดไป! ยุคปัจจุบันมีชื่อว่า ชิวตี้ “คนทรยศ พวกเธอทุกคนเป็นคนทรยศ!” อี้หลิงพูดด้วยความเจ็บปวดใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ “คุณเย่ดีกับพวกเธอมากขนาดนั้น พวกเธอยังมีจิตสำนึกอยู่บ้างไหม!” “เย่หลานกล่าวว่า “หลิงหลิงน้อย การจากไปของคุณเย่ทำให้ฉันเศร้าเสียใจยิ่งกว่าเธอเสียอีก แต่ความเศร้าโศกจะช่วยแก้ปัญหาได้หรือ? ความปรารถนาสูงสุดในชีวิตของคุณเย่คือการนำพาประเทศฉางเยว่ของเราไปสู่อนาคตที่รุ่งโรจน์ยิ่งขึ้น ตอนนี้คุณเย่ไม่อยู่แล้ว เราควรจะช่วยสานต่อความปรารถนานี้ของคุณเย่ให้สำเร็จ! ไม่ใช่มายืนสงสัยนั่นสงสัยนี่อยู่ตรงนี้!” 𝘧𝓇ℯℯ𝑤ℯ𝘣𝓃ℴ𝓋𝑒𝑙.𝑐𝘰𝑚 ประเทศฉางเยว่อยู่นอกกาแล็กซีทางช้างเผือก และอารยธรรมอวกาศก็ไปถึงระดับ 6 แล้ว แม้ว่าเทคโนโลยีจะก้าวหน้า แต่จักรวาลนอกกาแล็กซีทางช้างเผือกนั้นกว้างใหญ่ไพศาล และยังมีดาวเคราะห์อีกมากมายที่ทรงพลังกว่าประเทศฉางเยว่ หากไม่ระวัง ฉางเยว่ก็จะถูกดาวเคราะห์ดวงอื่นกลืนกิน อี้หลิงเอามือปิดหูและไม่ฟังคำอธิบายของเย่หลาน เธอตะโกนว่า “คนทรยศ พวกเธอทุกคนเป็นคนทรยศ!” “อี้หลิง! คุณชิวตี้เป็นคนดีจริงๆ ได้โปรดเชื่อใจคุณชิวตี้และเชื่อในการตัดสินใจของคุณเย่ด้วย” อี้หลิงปิดกั้นคำพูดของเย่หลาน เย่หลานส่ายหน้าอย่างจนปัญญาและกลับไปรายงานสถานการณ์ให้ชิวตี้ทราบ เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชิวตี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเสื้อคลุมวิญญาณจะรับมือยากกว่าที่เธอจินตนาการไว้ ตอนนี้เธอควรทำอย่างไรดี? เธอควรจะยอมแพ้เรื่องเสื้อคลุมวิญญาณหรือ? ไม่ เธอทำไม่ได้ เกราะของเย่จ้าว หรือเสื้อคลุมวิญญาณ คือประจักษ์พยานแห่งยุคสมัย การสวมใส่มันหมายความว่าเย่จ้าวให้การยอมรับเธอ ยิ่งไปกว่านั้น เสื้อคลุมวิญญาณทำจากวัสดุชั้นยอด วัสดุบางชนิดสูญพันธุ์ไปแล้ว ในโลกทั้งใบนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างชุดเกราะที่เหมือนกันทุกประการขึ้นมาได้อีก ดูเหมือนว่าคงต้องค่อยเป็นค่อยไป ก็แค่จิตวิญญาณแห่งอาภรณ์ชิ้นหนึ่งไม่ใช่หรือ? ขนาดแปดตระกูลใหญ่เธอยังดึงเข้ามาเป็นพวกได้ แล้วทำไมเธอจะดึงจิตวิญญาณแห่งอาภรณ์เล็กๆ ชิ้นหนึ่งมาไม่ได้? ชิวตี้หรี่ตาลง ... อีกด้านหนึ่ง บนทุ่งหญ้า หลังจากที่เซินเส้าชิงกินยาสองเม็ดที่เย่จ้าวมอบให้ ความร้อนในร่างกายของเขาก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด มันสงบลงแล้ว เย่จ้าวปิดคอมพิวเตอร์และหันไปหาเซินเส้าชิง เธอเลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า “ต้องการอีกเม็ดไหม?” “ไม่จำเป็น” เซินเส้าชิงพูดต่อ “ฉันจะไปอาบน้ำก่อน” “โอเค” เย่จ้าวพยักหน้าเล็กน้อย สิบห้านาทีต่อมา เซินเส้าชิงก็ออกมาจากห้องน้ำ “อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ?” เย่จ้าวถาม “อืม” เซินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อย เย่จ้าวอุ้มผ้าห่ม “คืนนี้คุณนอนบนเตียงนะ ฉันจะนอนโซฟาเอง” “ได้” “ได้เหรอ?” เย่จ้าวพูดไม่ออกเล็กน้อย “ทำไมคุณไม่ทำตามสูตรสำเร็จล่ะ?” “สูตรอะไร?” ริมฝีปากบางของเซินเส้าชิงขยับ เย่จ้าวพูดต่อ “ตามกฎของนิยายรัก เวลานี้คุณควรจะแย่งกันนอนโซฟาสิ จะปล่อยให้ผู้หญิงที่อ่อนแอนอนโซฟาได้ยังไง?” น้ำเสียงของเซินเส้าชิงทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อย “ตามกฎของนิยายรัก คืนนี้คุณควรจะมอบตัวของคุณให้ผม” “มอบตัวให้คุณ?” เย่จ้าวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและสบตากับดวงตาหงส์ที่ลึกล้ำของเซินเส้าชิง “แน่ใจเหรอ?” เซินเส้าชิงไม่กล้ามองตาของเย่จ้าวอีกต่อไป หลังจากที่ความร้อนเพิ่งจะลดลงไป จู่ๆ มันก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง “ฉันจะนอนแล้ว” พูดจบ เขาก็เดินไปที่โซฟาอย่างรวดเร็ว เย่จ้าวยิ้ม “คุณเซิน ดูเหมือนคุณจะไปผิดที่นะ” “ตามพล็อตของนิยายรัก ผมไม่ได้ไปผิดที่” เซินเส้าชิงกล่าว “ฉันแค่ล้อคุณเล่นน่า” เย่จ้าวเดินไปข้างหน้าและวางผ้าห่มลงบนโซฟา “ไปนอนบนเตียงเถอะ ฉันจะนอนโซฟาเอง” “ผมหนังหนาเนื้อเหนียว นอนโซฟาก็เหมาะแล้ว คุณไปนอนบนเตียงเถอะ” เซินเส้าชิงพูดอย่างรวบรัด ขณะที่พูด เขาก็วางลูกประคำพุทธลงบนโซฟา ถอดรองเท้าและเสื้อผ้า แล้วนอนลงบนโซฟา เขาห่มผ้าคลุมตัวเอง เย่จ้าวพูดต่อ “เตียงนั่นก็ใหญ่ดีนะ ทำไมเราไม่นอนบนเตียงด้วยกันล่ะ? ไม่ต้องห่วง ฉันไม่แตะต้องคุณหรอก” เตียงกว้างสองเมตร คนละหนึ่งเมตร พื้นที่เหลือเฟือแน่นอน เซินเส้าชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย “ไปนอนเถอะ” “คุณไม่นอนบนเตียงจริงๆ เหรอ?” เย่จ้าวยังคงถามต่อ “ราตรีสวัสดิ์ หัวหน้า” เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ เย่จ้าวจึงไม่พูดอะไรอีก “ราตรีสวัสดิ์” หลังจากปิดโคมไฟคริสตัล ห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ เมื่อมีเขาอยู่ด้วย เย่จ้าวก็หลับไปอย่างรวดเร็ว หารู้ไม่ว่าในความมืด เซินเส้าชิงค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ