บทที่ 1900: 383: ที่แท้ก็คือนายน้อยห้าเซิน! 3 เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนี้ หลี่ซูอี๋ก็ถามอย่างสงสัย “อ้ายหรู เป็นอะไรไป?” อ้ายหรูหรี่ตาลง ตั้งตัวไม่ทัน “ฉัน... นั่นมัน...” เธอตาฝาดไปแล้ว เธอต้องตาฝาดไปแน่ๆ ทำไมเซินเส้าชิงถึงมาอยู่ที่นี่ได้? อ้ายหรูขยี้ตา แต่ภาพตรงหน้าก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป ชายในชุดดำคนนั้นคือเซินเส้าชิงจริงๆ อ้ายหรูกระวนกระวายเล็กน้อย เธอกลืนน้ำลายแล้วชี้ไปที่เซินเส้าชิง “นั่นใครน่ะ?” “เธอหมายถึงคนนั้นเหรอ?” หลี่ซูอี๋มองตามสายตาของอ้ายหรู “คนที่ใส่ชุดดำน่ะเหรอ?” “ใช่” อ้ายหรูพยักหน้า หลี่ซูอี๋พูดอย่างไม่ใส่ใจ “ญาติจนๆ ของบ้านหลี่เยว่เยว่ไง” ญาติจนๆ? เซินเส้าชิง? นายน้อยห้าเซิน! “เธอแน่ใจนะว่าเป็นญาติจนๆ ของลุงเธอน่ะ?” อ้ายหรูถาม “ใช่” หลี่ซูอี๋พยักหน้า “ฉันเคยเห็นเขาที่บ้านนั้นมาก่อน” แต่ว่าเธอไม่ได้มองใกล้ๆ เลยไม่รู้ว่าเซินเส้าชิงกับเย่จัวจะหล่อและสวยขนาดนี้ สีหน้าของอ้ายหรูดูซับซ้อนเล็กน้อย “เธอรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร?” “ก็เป็นญาติของบ้านหลี่เยว่เยว่ไง” หลี่ซูอี๋พูดซ้ำ “ญาติจนๆ อะไรกัน!” อ้ายหรูพูดต่อ “เขาน่ะคือนายน้อยห้าเซิน” “นายน้อยห้าเซินไหน?” หลี่ซูอี๋ถาม อ้ายหรูพูดต่อ “เขาก็คือคนที่มาจากเมืองหลวง...” ก่อนที่อ้ายหรูจะพูดจบ หลี่ซูอี๋ก็นึกขึ้นได้และพูดต่อว่า “เธอหมายถึงนายน้อยห้าเซิน ตระกูลอันดับหนึ่งของประเทศจีนน่ะเหรอ?” ถ้าพูดถึงนายน้อยห้าเซินในประเทศจีน นอกจากคนนั้นแล้ว หลี่ซูอี๋ก็นึกถึงใครไม่ออกอีก “ใช่แล้ว” อ้ายหรูพยักหน้า เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่ซูอี๋ก็หัวเราะออกมาเสียงดัง “จะเป็นไปได้ยังไง!” นั่นมันญาติจนๆ ที่มาขอพึ่งใบบุญตระกูลหลี่ชัดๆ จะเป็นนายน้อยห้าเซินได้ยังไง! เป็นไปไม่ได้! ตระกูลหลี่จะไปรู้จักนายน้อยห้าเซินได้ยังไง นายน้อยห้าเซินเป็นใครกัน? เขาคือบุรุษผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิด แม้แต่หลี่ซูอี๋ที่เติบโตในต่างแดนก็ยังเคยได้ยินชื่อของนายน้อยห้าเซิน แม้แต่ตระกูลโจนส์ก็ยังเทียบไม่ได้กับนายน้อยห้าเซิน แค่ตระกูลหลี่เล็กๆ แค่หลี่เยว่เยว่คนเดียว จะคู่ควรกับนายน้อยห้าเซินได้ยังไง หลี่ซูอี๋พูดต่อ “อ้ายหรู เธอต้องจำคนผิดแน่ๆ! เขาไม่มีทางเป็นนายน้อยห้าเซินไปได้หรอก!” “ฉันมั่นใจว่าไม่ได้จำคนผิด” อ้ายหรูพูดต่อ “ตอนที่ฉันเรียนต่อต่างประเทศที่ซีจิง ฉันเคยเรียนที่เดียวกับเขา” ในตอนนั้น เซินเส้าชิงเป็นคนเย็นชาและเข้าถึงยาก เขายังกินมังสวิรัติและถือลูกประคำอยู่ตลอดทั้งวัน ในช่วงวัยรุ่นที่วุ่นวายของเขา เขาโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์และทำให้เด็กสาวมากมายใจสั่น แต่โชคไม่ดีที่เซินเส้าชิงผู้กินมังสวิรัติไม่เคยหวั่นไหวกับใครเลย “จริงเหรอ?” หลี่ซูอี๋ถาม “อืม” อ้ายหรูพยักหน้า หลี่ซูอี๋ยังคงไม่อยากจะเชื่อ พูดให้ดูดีหลี่ซานจูก็คือผู้ประกอบการ แต่พูดให้แย่หน่อย เขาก็เป็นแค่คนเลี้ยงแกะ เขาจะไปรู้จักคนอย่างนายน้อยห้าเซินได้ยังไง? เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! “อ้ายหรู เธอไปเรียนต่อต่างประเทศมากี่ปีแล้ว? แน่ใจเหรอว่าไม่ได้จำคนผิด?” อ้ายหรูมั่นใจว่าเธอจำไม่ผิด แม้ว่าเวลาจะผ่านไปแปดหรือเก้าปีแล้ว แต่รูปลักษณ์ของเซินเส้าชิงก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ยิ่งไปกว่านั้น อ้ายหรูยังสังเกตเห็นว่าในมือของเขามีลูกประคำอยู่ด้วย อ้ายหรูพูดต่อ “รอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปทักทายเขา” “ฉันไปด้วย” หลี่ซูอี๋เดินตามอ้ายหรูไป ทั้งสองคนเดินไปหาเซินเส้าชิงด้วยกัน “นายน้อยห้า?” อ้ายหรูถามอย่างระมัดระวัง เซินเส้าชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อเขามองกลับมา เขาก็เห็นอ้ายหรู เธอดูไม่คุ้นตาอย่างมาก อ้ายหรูพูดต่อ “นายน้อยห้า จำฉันไม่ได้เหรอคะ? เราเคยเรียนด้วยกันที่ซีจิง ฉันคืออ้ายหรูไงคะ คนที่นั่งแถวที่สองจากด้านซ้ายของคุณ” สมัยเรียนอ้ายหรูเรียนค่อนข้างดี แถมยังเคยได้รับตำแหน่งดาวโรงเรียนด้วย เป็นความทรงจำในวัยเยาว์ของเด็กผู้ชายรุ่นนั้น เป็นไปไม่ได้ที่เซินเส้าชิงจะจำเธอไม่ได้ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ อ้ายหรูก็ยืดตัวตรง เธอยิ้มหวานและมองไปที่เซินเส้าชิงด้วยท่าทางที่ดีที่สุด เธอไม่คาดคิดว่าจะได้เจอเซินเส้าชิงในสถานที่แบบนี้ ในเมื่อได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ก็หมายความว่าพวกเขามีวาสนาต่อกัน มีคำกล่าวในพระไตรปิฎก การเหลียวมองกลับไป 500 ครั้งในชาติที่แล้ว เพื่อที่จะได้พบกันอีกครั้งในชาตินี้ เธอเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเซินเส้าชิงมาครึ่งปี และตอนนี้ก็ได้กลับมาพบกันอีก ช่างเป็นวาสนาที่ยิ่งใหญ่อะไรเช่นนี้ บางทีในชาติที่แล้ว เซินเส้าชิงอาจจะแอบชอบเธอจนคุกเข่าต่อหน้าพระพุทธเจ้าไม่ยอมลุกขึ้นมาก็ได้ มิฉะนั้นแล้ว เธอจะได้พบกับเซินเส้าชิงอีกครั้งได้อย่างไร ในอดีตเธอไม่เคยกล้าคิดถึงเรื่องนี้ แต่ตอนนี้มันแตกต่างออกไป เซินเส้าชิงกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ