บทที่ 1902: 383: ที่แท้คือคุณชายห้าเซิน! 5 “เกิดอะไรขึ้น” หลี่เอ้อจูถามอย่างสงสัย “ทำไมจู่ๆ ถึงจะไปฉลองปีใหม่ที่บ้านของซานจูล่ะ” ต้องรู้ก่อนว่าตอนที่หลี่ซานจูชวนพวกเขาไปฉลองปีใหม่ ลินดาไม่ยอมตกลงเลย แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาถึงกับเป็นฝ่ายขอไปฉลองปีใหม่เอง แถมยังนำของขวัญไปด้วยอีก! ดูเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ เขายังรู้จักลินดาคนเดิมอยู่หรือเปล่า “บอกฉันมาสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น” หลี่เอ้อจูถาม “ไม่มีอะไร ก็แค่อยากไปทานอาหารฉลองปีใหม่ที่บ้านน้องชายคุณ ทำไมล่ะ คุณไม่เห็นด้วยเหรอ” “ผมไม่ได้ไม่เห็นด้วย แค่รู้สึกว่ามันแปลกๆ” หลี่เอ้อจูพูดต่อ “หรือว่าเป็นน้องสามที่มาเชิญเรา” “ฉันให้คุณไปเอาเหล้ามา ทำไมคุณถึงพูดจาไร้สาระเยอะแยะนัก!” ลินดากล่าว หลี่เอ้อจูลูบหัวตัวเองแล้วพูดต่อ “คุณไม่ต้องเอาเหมาไถขวดนั้นไปก็ได้นะ! ผมต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะได้มันมา!” เหมาไถที่หลี่เอ้อจูสะสมไว้เลิกผลิตไปแล้ว เขาซื้อมันเมื่อสิบปีก่อน และตอนนี้ราคาได้เพิ่มขึ้นหลายเท่า “คุณจะไปหรือไม่ไป” ลินดาหรี่ตาลง หลี่เอ้อจูรีบพูดทันที “ไปสิ ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” เขาไม่กลัวอะไรเลยนอกจากภรรยาของเขา เพราะท้ายที่สุดแล้ว ลินดาคือคนที่ทำให้เขามีวันนี้! ถ้าไม่ใช่เพราะลินดา เขาก็คงยังเป็นแค่คนเลี้ยงสัตว์เล็กๆ คนหนึ่ง ไม่นานนัก หลี่เอ้อจูก็เอาเหมาไถออกมาจากบ้าน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ เขาเก็บเหล้าขวดนี้ไว้เป็นอย่างดีมาสิบปี และตอนนี้เขากำลังจะยกมันให้คนอื่น เรื่องนี้ทำให้หลี่เอ้อจูรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย เมื่อสิบปีก่อน เขาสามารถซื้อชุดเหล้าได้ในราคาหลายหมื่นหยวน แต่ตอนนี้มันกลายเป็นของหายากไปแล้ว ลินดากล่าวว่า “ไปบ้านน้องสามกับฉัน” พูดจบนางก็มองไปที่หลี่ซู่อี “ลูกก็ไปด้วย! รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอะไร” “หนูรู้ค่ะ” หลี่ซู่อีพยักหน้า ไม่นานนัก ทั้งสามคนก็มาถึงหน้าประตูบ้านตระกูลหลี่ หลี่ซานจูและฟางอินเยว่เพิ่งกลับจากพิธีไหว้บรรพบุรุษ เมื่อพวกเขาเห็นลินดาถือของมาด้วย ก็ถามด้วยความสงสัย “พี่รอง พี่สะใภ้รอง ซู่อี พวกเธอมาทำอะไรกันที่นี่” ลินดายิ้มแล้วพูดว่า “เรามาทานอาหารค่ำวันสิ้นปีกับพวกเธอน่ะสิ ทำไมล่ะ ไม่ต้อนรับเราเหรอ” มาทานอาหารค่ำวันสิ้นปีด้วยกัน? แน่นอนว่าไม่ต้อนรับ! แต่ก่อนที่ฟางอินเยว่จะได้พูดอะไรออกไป หลี่ซานจูก็พูดขึ้นว่า “ต้อนรับสิ ต้อนรับแน่นอน! พี่รอง พี่สะใภ้รอง เข้ามาเร็ว” ลินดาส่งเหล้าให้หลี่ซานจู “น้องสาม นี่เป็นเหล้าที่พี่รองของเธอตั้งใจเอามาให้โดยเฉพาะเลยนะ” หลี่ซานจูรับเหล้ามาแล้วก็ถึงกับตะลึง มันคือเหมาไถรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นเมื่อสิบปีก่อน! ตอนนี้ ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้แล้ว พี่สะใภ้รองคนนี้ของเขาตระหนี่มาโดยตลอด ไม่นึกว่านางจะยอมให้เหล้าดีๆ แบบนี้กับเขา ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ มีบางอย่างผิดปกติ ผิดปกติอย่างมาก หลี่ซานจูยิ้มแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้รอง ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว! ผมรับเหล้านี่ไว้ไม่ได้หรอก! ท่านกับพี่รองเป็นคนกันเอง ไม่ใช่คนนอกซะหน่อย!” เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่ซานจูก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขากลัวจริงๆ ว่าหลี่ซานจูจะรับมันไปตรงๆ ลินดายิ้มแล้วพูดว่า “น้องสาม รับไปเถอะน่า พี่รองของเธอ เซี่ยนา เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยดื่มแล้ว เก็บเหล้านี้ไว้ที่บ้านก็เสียของเปล่าๆ” หลี่ซานจูยังคงปฏิเสธ ฟางเยว่อินซึ่งอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกเหลือเชื่อเช่นกัน พฤติกรรมของสามีภรรยาคู่นี้ผิดปกติเกินไป ก่อนที่ฟางเยว่อินจะทันได้มีปฏิกิริยา ลินดาก็เดินเข้ามาพูดว่า “น้องสะใภ้สาม เธอยังไม่ได้ทำอาหารใช่ไหม คืนนี้อยากกินอะไรบ้าง ฉันจะช่วยเธอทำ!” แม้ว่าครอบครัวหลี่จะมีคนรับใช้ แต่ฟางเยว่อินก็จะลงมือทำอาหารค่ำวันสิ้นปีด้วยตัวเองทุกปี “พี่สะใภ้รอง ไม่ต้องลำบากท่านหรอกค่ะ ฉันทำเองได้” ฟางเยว่อินกล่าว “อย่างนั้นจะได้อย่างไร! จะให้เราสามคนนั่งกินเฉยๆ แล้วปล่อยให้เธอทำอาหารคนเดียวได้ยังไง” ลินดายืนกรานที่จะช่วยฟางเยว่อินทำอาหาร ฟางเยว่อินจึงทำได้เพียงตกลงอย่างช่วยไม่ได้ ลินดาช่วยฟางเยว่อินทำอาหาร ไม่นานก็เลยเวลาห้าโมงเย็นไปแล้ว ใกล้ถึงเวลาอาหารค่ำวันสิ้นปีแล้ว หลี่เยว่เยว่ก็กลับมาในตอนนี้ เมื่อเธอเห็นลินดาทำอาหารอยู่ในครัว หลี่เยว่เยว่ก็ประหลาดใจมากเช่นกัน วันนี้ลมอะไรหอบมากันนะ เมื่อเห็นหลี่เยว่เยว่ ลินดาก็พูดอย่างอบอุ่นว่า “เยว่เยว่กลับมาแล้วเหรอ! คงจะหิวแล้วสินะ เรามากินข้าวกันเลยดีกว่า” หลี่เยว่เยว่พยักหน้าอย่างอึดอัด เธอเดินไปหาแม่ของเธอแล้วถามด้วยเสียงเบาๆ “แม่คะ เกิดอะไรขึ้นคะ” ฟางอินเยว่ส่ายหน้า “ยกอาหารไปจัดโต๊ะก่อนเถอะ” “ค่ะ” หลี่เยว่เยว่พยักหน้า วันนี้หลี่ซู่อีกลายเป็นคนขยันเป็นพิเศษและช่วยยกอาหาร อย่างไรก็ตาม หลังจากทำงานอยู่นาน เธอก็ยังไม่เห็นเซินเส้าชิง แม้กระทั่งตอนที่นั่งลงที่โต๊ะอาหารแล้ว เซินเส้าชิงก็ยังไม่ปรากฏตัว คราวนี้ลินดานั่งไม่ติดแล้ว จึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “น้องสาม น้องสะใภ้สาม ไม่เชิญแขกที่บ้านลงมาทานข้าวด้วยกันเหรอคะ” แขกที่บ้าน... ฟางอินเยว่พลันตระหนักได้ว่าลินดามาเพื่อเซินเส้าชิง ไม่น่าแปลกใจเลย ฟางอินเยว่พูดต่อ “พี่สะใภ้รอง ท่านกำลังพูดถึงคุณชายห้าเซินหรือคะ” “ใช่ ใช่ ใช่!” ลินดารีบพยักหน้า