บทที่ 1915: 387: ยุคสมัยที่เป็นของแม่นางเย่! 3 มันปรารถนาให้ทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝัน “หลังจากตื่นจากฝัน เย่จัวยังคงอยู่ที่นั่น และเย่หานก็ยังเป็นเย่หานคนเดิม” “เย่หาน ท่านจำเรื่องในอดีตไม่ได้จริงๆ หรือ?” อี้หลิงร้องไห้พลางพูด “เป็นไปได้อย่างไรว่าท่านลืมแม่นางเย่ไปแล้ว? ท่านเคยบอกว่าจะต้องตอบแทนบุญคุณแม่นางเย่ จะต้องดูแลแม่นางเย่ให้ดีไปตลอดชีวิต...” เมื่อมองไปยังอี้หลิง เย่หานก็รู้สึกว่าศีรษะของเขาปวดรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันไม่สบายตัวอย่างมาก ความรู้สึกนั้นราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังจะทะลักออกมาจากใจของเขา เมื่อเห็นเย่หานเป็นเช่นนี้ ชิวตี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย อี้หลิงรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเย่หานและเย่จัว ไม่ได้ นางจะปล่อยให้มันพูดต่อไปไม่ได้ “หุบปากมันซะ!” ชิวตี้สั่งทันที “ขอรับ” เย่หานขยับเล็กน้อยแล้วโยนกระดาษแผ่นหนึ่งออกไป แปะ.. วินาทีต่อมา กระดาษแผ่นนั้นก็ถูกแปะเข้าไปที่ปากของอี้หลิงโดยตรง ทำให้มันไม่สามารถพูดอะไรได้แม้แต่คำเดียว อี้หลิงดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่มันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่หานเลย อาจกล่าวได้ว่านอกจากเย่จัวแล้ว ก็ไม่มีใครคิดที่จะเอาชนะเย่หานได้! เพราะท้ายที่สุดแล้ว เย่หานก็ถูกฝึกฝนโดยเย่จัว ชิวตี้เดินไปอยู่หน้าอี้หลิง ก้มลงและหนีบปีกของมันขึ้นมา “อี้หลิง เรื่องราวมันไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดจริงๆ นะ ข้า...” เมื่อพูดถึงตรงนี้ ชิวตี้ก็ถอนหายใจแล้วพูดต่อ “ช่างเถอะ อู่ฮั่น” “คุณหนูใหญ่” เย่หานก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ชิวตี้กล่าวว่า “เอามันลงไปแล้วขังไว้” “ขอรับ” เย่หานรับอี้หลิงมาจากมือของชิวตี้ สิบนาทีต่อมา ภูตเสื้อผ้าก็ถูกขังอยู่ในขวดแก้วใส จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของภูตเสื้อผ้าคือความกลัวต่อพื้นที่คับแคบและอับชื้น สิ่งที่เย่หานทำนั้นโหดร้ายยิ่งกว่าการฆ่ามันโดยตรงเสียอีก ภูตเสื้อผ้ายืนอย่างสิ้นหวังในขวดที่ปิดสนิท ตบไปที่ขวด “ปล่อยข้าออกไปนะ ปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้! เย่หาน เจ้าคนทรยศ เจ้าถูกหลอกแล้ว รู้ตัวบ้างไหม?!” น่าเสียดายที่ขวดถูกจัดการมาเป็นพิเศษ นอกจากเสียงของภูตเสื้อผ้าเองแล้ว ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงของมัน ไม่นานนัก เย่หานก็กลับมาที่ห้องทำงานของชิวตี้อีกครั้ง ชิวตี้ยกตาขึ้นเล็กน้อย “ขังไว้แล้วหรือ?” “ขอรับ” เย่หานตอบ ชิวตี้พูดต่อ “เจ้าไม่อยากรู้หรือว่าทำไมภูตเสื้อผ้าถึงพูดแบบนั้น?” “ไม่ขอรับ” เย่หานส่ายหน้า ทุกสิ่งที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับชิวตี้ล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง ดังนั้น เขาจึงไม่สนใจคำพูดและการกระทำของภูตเสื้อผ้า ชิวตี้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ออกไปได้แล้ว” “ขอรับ” เย่หานเดินออกไป ชิวตี้กลับไปที่ชุดต่อสู้ที่แขวนอยู่บนราวแขวนเสื้อผ้า เมื่อไม่มีภูตเสื้อผ้า ชุดต่อสู้ทั้งชุดก็สูญเสียความแวววาวไป ชิวตี้หรี่ตาลงและส่งข้อความไปหาเย่หลาน เย่หลานเป็นหนึ่งในผู้ใต้บังคับบัญชาของเย่จัว ไม่นาน เย่หลานก็มาถึง “คุณหนูชิวตี้” ไม่เพียงแต่เย่หลานจะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเย่จัวเท่านั้น แต่ถ้ามองดูดีๆ ก็จะเห็นร่องรอยของเย่จัวในใบหน้าของเย่หลานด้วย แต่ถ้ามองอย่างละเอียด ก็ไม่เห็นอะไรเลย เมื่อเห็นเย่หลาน ชิวตี้ก็พยักหน้าและเล่าเรื่องภูตเสื้อผ้าให้เย่หลานฟัง เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่หลานก็พูดต่อว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าจะลองไปดู” “อืม” เย่หลานมาถึงสถานที่ที่อี้หลิงถูกคุมขัง “หลิงหลิงน้อย” เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย อี้หลิงก็ลืมตาขึ้นทันที ทันทีที่ลืมตาขึ้น มันก็เห็นเย่หลาน ในภวังค์นั้น อี้หลิงคิดว่าตัวเองเห็นเย่จัว จึงร้องออกมาอย่างตื่นเต้นว่า “ท่านจัวจัว!” พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าตอนนี้อี้หลิงตื่นเต้นเพียงใด ความคับข้องใจทั้งหมดหายไปอย่างสิ้นเชิงในขณะนี้ ยอดเยี่ยมไปเลย! ในที่สุดเย่จัวก็กลับมา อี้หลิงมองเย่หลานด้วยน้ำตาคลอเบ้า มันเกาะขวดแล้วพูดว่า “ท่านจัวจัว ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านจะต้องไม่เป็นอะไร ฮือๆๆ... ดีจริงๆ ที่ท่านกลับมา...” หากนี่เป็นความฝัน ก็ขออย่าให้มันตื่นขึ้นมาเลย “ท่านจัวจัว ช่วงสองสามวันที่ท่านไม่อยู่ พวกเขาทุกคนรังแกข้า...” อี้หลิงอยากจะพูดความคับข้องใจทั้งหมดที่ได้รับมาในคราวเดียว น่าเสียดายที่ความสามารถทางภาษาของมันมีจำกัด จึงไม่สามารถพูดความคับข้องใจทั้งหมดออกมาได้ในคราวเดียว “เป็นข้าเอง หลิงหลิงน้อย” เย่หลานพูดต่อ “เจ้าสบายดีไหม?” เสียงนี้... ดูเหมือนจะผิดเพี้ยนไปเล็กน้อย อี้หลิงหยุดชะงักและเงยหน้าขึ้นมองเย่หลาน ตอนนั้นเองที่มันตระหนักว่าจำคนผิด ที่แท้ก็คือเย่หลาน อี้หลิงผิดหวังอย่างยิ่งในทันที อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมา มันก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เพราะอย่างไรเสีย เย่หลานก็เป็นลูกน้องของเย่จัวเช่นกัน “เย่หลาน ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่? เจ้ารู้ไหม? เย่หานทรยศพวกเราแล้ว!” เย่หลานกล่าวว่า “เย่หานไม่ได้ทรยศพวกเรา” “อะไรนะ?” อี้หลิงจ้องมองนางด้วยดวงตาเบิกกว้าง “ฟังข้าอธิบายช้าๆ” เย่หลานพูดอย่างไม่รีบร้อน “อันที่จริง ตอนที่คุณหนูเย่เข้าไปในห้องทดลอง นางคาดการณ์ถึงอันตรายไว้แล้ว ดังนั้นนางจึงมอบหมายเรื่องทั้งหมดของนางให้กับคุณหนูชิวตี้ รวมถึงเย่หานด้วย”