บทที่ 1897: การตบหน้ามันมาเร็วแบบนี้แหละ! (5) “พูดจบ ฟางอินเยว่ก็ลุกขึ้นจากโซฟา “พี่สะใภ้ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ จะได้ไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณ”” มองตามร่างของฟางอินเยว่ที่เดินจากไป ลินดาก็งุนงงเล็กน้อย เธอไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น! ทำไมฟางอินเยว่ถึงกลับไป! ถ้าฟางอินเยว่กลับไป แล้วเรื่องของจอห์นกับหลี่เยว่เยว่ล่ะ? แต่เมื่อครู่ เธอไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ เป็นไปได้ไหมว่าฟางอินเยว่กับหลี่ซานจู่ไม่ต้องการให้หลี่เยว่เยว่แต่งเข้ามาจริงๆ? ไม่. นั่นมันเป็นไปไม่ได้! ลินดาจิกนิ้วตัวเอง รู้สึกสับสนในใจ เธอไม่รู้ว่าทำไมเรื่องราวถึงกลายเป็นแบบนี้ ผลลัพธ์นี้เกินความคาดหมายของเธอไปมาก ในตอนนี้ หลี่ซูอี๋ก็เดินมาจากด้านหลังและพูดอย่างตื่นเต้น “แม่คะ เรื่องของพี่จอห์นกับหลี่เยว่เยว่เรียบร้อยแล้วเหรอคะ” เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของลินดาก็ดูไม่ดีนัก เมื่อเห็นดังนั้น หลี่ซูอี๋จึงถามว่า “แม่คะ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ” ลินดาตอบ “เมื่อกี้เธอไม่ได้มาคุยเรื่องนี้” “แล้วเธอมาทำไมคะ” หลี่ซูอี๋ถาม หัวใจของลินดาสับสนวุ่นวาย “เธอมาเรื่องคุณย่าของลูกน่ะสิ ที่ท่านเอะอะโวยวายว่าจะกลับไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่ประเทศไง” “หา?” ใบหน้าของหลี่ซูอี๋เต็มไปด้วยความประหลาดใจเช่นกัน หลังจากนั้น หลี่ซูอี๋ก็พูดต่อว่า “แม่คะ แม่คิดว่าเธอตั้งใจทำหรือเปล่าคะ” หากเป็นเมื่อหลายชั่วโมงก่อน ลินดาคงคิดว่าฟางอินเยว่ตั้งใจทำแบบนั้น แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าฟางอินเยว่และคนอื่นๆ ไม่ได้ตั้งใจทำ พวกเขาดูไม่เห็นด้วยจริงๆ ที่จะให้หลี่เยว่เยว่แต่งเข้าตระกูลโจนส์ ตระกูลโจนส์เป็นหนึ่งในสิบตระกูลขุนนางเก่าแก่ชั้นนำของประเทศ C ทำไมพวกเขาถึงไม่เห็นด้วยล่ะ? ลินดาขมวดคิ้ว เธอต้องการใช้หลี่เยว่เยว่เพื่อเปลี่ยนชะตากรรมของตระกูลโจนส์ แต่ไม่คิดว่าตอนนี้จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น อีกด้านหนึ่ง พรุ่งนี้คือวันที่ 28 ธันวาคม หลี่เยว่เยว่มอบถุงให้เย่จ้าวใบหนึ่ง “ต้าเจ่าเจ่า ทายสิว่าข้างในคืออะไร” เย่จ้าวมองไปที่ถุงแล้วพูดว่า “ของอร่อยเหรอ” ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา หลี่เยว่เยว่มักจะชอบเอาของอร่อยต่างๆ มาให้เธอเสมอ “ไม่ใช่จ้ะ” หลี่เยว่เยว่ส่ายหน้า “ของหวาน?” เย่จ้าวถามต่อ หลี่เยว่เยว่ยิ้มและพูดว่า “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ของอร่อย” นอกจากอาหารและของหวานแล้ว เย่จ้าวก็นึกไม่ออกว่าจะเป็นอะไรได้อีก เธอยิ้มแล้วพูดว่า “งั้นเธอบอกฉันมาตรงๆ เลยดีกว่า” “เป็นเสื้อผ้าจ้ะ” หลี่เยว่เยว่เปิดห่อออกแล้วหยิบชุดสีแดงออกมา “ต้าจั๋วจั่ว ดูสิ นี่คือชุดที่เป็นเอกลักษณ์ของทุ่งหญ้าเราสำหรับปีใหม่” เย่จ้าวรับชุดมา “สวยจัง! พวกเธอทุกคนใส่ชุดนี้ในวันปีใหม่เหรอ” ผ้าไหมสีแดงสด ปลายแขนเสื้อและคอเสื้อปักด้วยลวดลายย้อนยุค มันสวยงามมาก “ใช่” หลี่เยว่เยว่พยักหน้า จากนั้นก็พูดต่อ “เด็กๆ บนทุ่งหญ้าของเราจะใส่ชุดนี้เข้าร่วมพิธีกรรมบวงสรวง อ้อใช่ ตอนกลางคืนเรามีก่อกองไฟด้วยนะ เราจะร้องเพลงและเต้นรำรอบกองไฟ เด็กหนุ่มที่ยังไม่แต่งงานก็จะร้องเพลงเพื่อดึงดูดความสนใจของสาวๆ ด้วย” “พวกเราเข้าร่วมพิธีบวงสรวงได้ด้วยเหรอ” เย่จ้าวถาม หลี่เยว่เยว่พูดว่า “แค่เธอใส่ชุดนี้ก็เข้าร่วมได้แล้วล่ะ แล้วก็มีอีกชุดหนึ่งเป็นของท่านห้า เธอเอาไปส่งให้เขานะ อ้อใช่ ต้องใส่กับรองเท้าบูทด้วย ที่บ้านเราตอนนี้ยังไม่มีรองเท้าบูท เดี๋ยวให้คนรับใช้เอาไปส่งให้เธอทีหลังนะ เย่จ้าว เท้าเธอเบอร์ 36 ใช่ไหม” เย่จ้าวพยักหน้าเล็กน้อย “ใช่ เบอร์ 36” ถึงแม้เย่จ้าวจะสูงถึง 173 เซนติเมตร แต่เท้าของเธอก็ไม่ได้ใหญ่เลย “โอเค” หลี่เยว่เยว่พูดต่อ “ฉันยังมีธุระต้องกลับไปทำก่อน เย่จ้าว รีบเอาเสื้อผ้าไปส่งให้ท่านห้านะ ในเมื่อยังมีเวลาอยู่ ก็รีบลองขนาดเสื้อผ้าดูหน่อยว่าพอดีไหม” “ได้เลย” เย่จ้าวเอาเสื้อผ้าไปส่งให้เซินเส้าชิง ในพริบตาเดียวก็ถึงวันรุ่งขึ้น วันที่ 28 ของเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ วันขึ้นปีใหม่บนทุ่งหญ้า เช้าตรู่ เย่จ้าวถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงประทัดที่ดังเปรี้ยงปร้าง ทันทีที่เย่จ้าวลืมตาขึ้น เธอก็เห็นข้อความวิดีโอที่หลี่เยว่เยว่ส่งมาให้ “สวัสดีปีใหม่นะจั๋วจั่ว! ฉันรอเธออยู่ข้างล่างนะ!” เย่จ้าวตอบข้อความของเธอแล้วไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยนชุด นี่คือชุดเดรสชิ้นเดียวสีแดงที่มีชื่อเสียงมาก เป็นสไตล์ที่เน้นช่วงเอว ยิ่งไปกว่านั้น เย่จ้าวยังเป็นคนสูงและหุ่นดี เอวบางของเธอเล็กเกือบเท่ากำปั้น ประกอบกับรองเท้าบูทสีดำ ยิ่งทำให้เธอดูสูงเพรียว โดดเด่นสะดุดตาสุดๆ เย่จ้าวผิวปากให้ตัวเองในกระจก เธอพอใจกับเสื้อผ้าบนตัวมาก มันดูดีกว่าที่เธอจินตนาการไว้เยอะเลย