บทที่ 1905: 385: เริ่มการทรมาน, ตัวตลก 3 หากไม่ใช่เพราะทั่วทั้งทุ่งหญ้าถูกปกคลุมไปด้วยหิมะหนาเตอะ ป่านนี้คงเกิดไฟไหม้ไปแล้ว เย่จั๋วและเซินเส้าชิงนั่งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของกองไฟ แสงไฟสะท้อนบนใบหน้าของเธอ ทำให้เค้าหน้าที่งดงามอยู่แล้วยิ่งดูมีเสน่ห์น่าหลงใหลมากขึ้นไปอีก เย่จั๋วเอนตัวพิงไหล่ของเขาแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า “ฉันเพิ่งจะรู้ว่าท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาวบนทุ่งหญ้ามันสวยงามขนาดนี้” แตกต่างจากเมืองที่อึกทึกจอแจ ท้องฟ้ายามค่ำคืนบนทุ่งหญ้าแห่งนี้แจ่มชัดและสว่างไสวยิ่งกว่า มันทำให้ผู้คนหวนนึกถึงค่ำคืนในยุค 70 และ 80 ในทันที เซินเส้าชิงเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย ดวงดาวบนท้องฟ้าสุกสว่าง และในคืนที่มืดมิด แสงอันลึกลับก็ส่องประกายระยิบระยับ มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับการดูดาวในระยะใกล้บนเรือบรรทุกเครื่องบิน ในขณะนี้ เมื่อมีคนที่รักอยู่เคียงข้าง แม้แต่ดวงดาวก็ดูเหมือนจะงดงามขึ้นมา! “รู้ไหมว่าดาวดวงไหนคือดาวชายเลี้ยงวัวกับดาวสาวทอผ้า?” เซินเส้าชิงถาม “รู้สิ” ริมฝีปากสีแดงของเย่จั๋วขยับเล็กน้อย “ดาวสามดวงนั้นคือดาวชายเลี้ยงวัวกับลูกๆ ของพวกเขา ส่วนดาวที่อยู่อีกฟากของทางช้างเผือกคือดาวสาวทอผ้า” ในขณะนั้น เสียงของหลี่เยว่เยว่ก็ดังขึ้น “จั๋วจั่ว, คุณชายห้าเซิน” เย่จั๋วหันไปเห็นหลี่เยว่เยว่ “เยว่เยว่, มาแล้วเหรอ” หลี่เยว่เยว่พยักหน้าแล้วพูดต่อ “จั๋วจั่ว, ฉันขอแนะนำให้รู้จักนะ นี่ลูกพี่ลูกน้องของฉัน หลี่ซูอี๋ พี่คะ นี่คือคุณเย่ค่ะ และนี่คือแฟนของคุณเย่ คุณชายห้าเซิน” เย่จั๋วทักทายอย่างสุภาพ “คุณหลี่” คุณหลี่? เย่จั๋วเรียกเธอว่าคุณหลี่อย่างนั้นหรือ! เย่จั๋วกับหลี่เยว่เยว่เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน และเธอคนนี้ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของหลี่เยว่เยว่ ตามลำดับอาวุโสแล้ว เย่จั๋วควรจะเรียกเธอว่าพี่สาวสิ ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย ขาดการอบรมสั่งสอนจริงๆ! เธอสงสัยว่าคุณชายห้าเซินไปชอบผู้หญิงแบบนี้ได้อย่างไร หลี่ซูอี๋ยิ้มและพูดอย่างอ่อนโยนว่า “สวัสดีค่ะ คุณเย่ สวัสดีค่ะ คุณชายห้าเซิน” พูดจบ เธอก็ยื่นมือไปหาคนทั้งสอง “ฉันชื่อหลี่ซูอี๋ค่ะ คุณแม่เป็นคนประเทศ C ส่วนคุณพ่อเป็นคนจีน ฉันโตที่ประเทศ C ทั้งสองท่านจะเรียกชื่อภาษาอังกฤษของฉันว่าแอชลีย์ก็ได้นะคะ ยินดีที่ได้รู้จักทั้งสองท่านค่ะ” เย่จั่วยื่นมือออกไปจับมือเธอ หลี่ซูอี๋ยื่นมือไปทางเซินเส้าชิง “คุณชายห้าเซิน” เซินเส้าชิงขมวดคิ้วเล็กน้อยและเหลือบมองหลี่ซูอี๋ สีหน้าของเขาราบเรียบไม่เปลี่ยนแปลง มือของหลี่ซูอี๋ค้างอยู่กลางอากาศ รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ครู่ต่อมา ริมฝีปากบางของเซินเส้าชิงก็ขยับเล็กน้อย “ผมเป็นโรครักความสะอาด” โรครักความสะอาด! สี่คำนี้แม้จะพูดออกมาเบาๆ แต่กลับทำให้หลี่ซูอี๋รู้สึกอึดอัดยิ่งกว่าการถูกปฏิเสธตรงๆ เสียอีก เธอไม่ใช่ขยะนะ! เซินเส้าชิงแค่รักความสะอาด แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการจับมือด้วย? ใบหน้าของหลี่ซูอี๋เปลี่ยนเป็นสีแดงสลับกับขาว เธอรู้สึกอึดอัดอย่างมาก หลี่เยว่เยว่เกือบจะหัวเราะออกมาดังๆ แต่เธอก็ยังพยายามอย่างหนักที่จะกลั้นเอาไว้ นับตั้งแต่ที่เธอได้พบกับหลี่ซูอี๋ หล่อนก็มักจะทำท่าทีหยิ่งยโสราวกับว่าไม่มีใครดีไปกว่าตัวเอง ครั้งนี้ ในที่สุดเธอก็พ่ายแพ้ หลี่เยว่เยว่อยากจะจุดประทัดฉลองเสียให้รู้แล้วรู้รอด หลี่ซูอี๋ดึงมือกลับอย่างเก้อเขิน “ขอโทษค่ะ” เธอเป็นสาวงามเลือดผสม มีผู้ชายมาจีบเธออย่างน้อยก็เป็นร้อยคน เคยถูกผู้ชายดูแคลนแบบนี้ที่ไหนกัน? ใช่ เธอยอมรับว่าเย่จั๋วที่อยู่ข้างๆ เซินเส้าชิงนั้นสวยมากจริงๆ แต่ถึงอย่างไรเธอก็เป็นสาวงามเลือดผสม เย่จั๋วมีเลือดผสมหรือเปล่า? เย่จั๋วมีตาสีฟ้าหรือเปล่า? ไม่! เย่จั๋วไม่มีอะไรพวกนี้เลย ครู่ต่อมา หลี่ซูอี๋ก็พูดต่อ “คุณเย่คะ คืนนี้เป็นวันปีใหม่ของทุ่งหญ้าเรา พวกคุณสองคนต้องเที่ยวให้สนุกสุดเหวี่ยงไปเลยนะคะ” “แน่นอนค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย หลี่ซูอี๋หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วพูดต่อ “คุณเย่คะ เรามาแอดวีแชทกันดีไหมคะ?” “โทรศัพท์ของเธอแบตหมดแล้ว” เซินเส้าชิงกล่าว โทรศัพท์แบตหมดเหรอ? เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่เยว่ก็รู้สึกอับอายแทนหลี่ซูอี๋ ถ้าเธอเป็นหลี่ซูอี๋ เธอคงจะหาหลุมมุดหนีไปแล้ว ตอนแรกที่ฟางอินเยว่บอกเธอเกี่ยวกับความตั้งใจของหลี่ซูอี๋ หลี่เยว่เยว่ยังไม่ค่อยเชื่อ นั่นก็เพราะถึงแม้ว่าหลี่ซูอี๋ที่เธอรู้จักจะหยิ่งยโสและทะนงตัวไปบ้าง แต่ก็ไม่ใช่คนประเภทที่ไม่มีขอบเขต แต่เมื่อมาดูตอนนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะเธอรู้จักหลี่ซูอี๋ไม่ดีพอต่างหาก เซินเส้าชิงปฏิเสธเธอไปแล้ว แต่เธอก็ยังตอแยเขาแบบนี้ มันน่าอาย น่าอายสิ้นดี! หลี่เยว่เยว่พูดต่อ “จริงสิคะพี่ ฉันจำได้ว่าคุณน้าสองบอกให้พี่กลับไปเอาของ งั้นเรากลับกันก่อนเถอะค่ะ” หลี่ซูอี๋ตะลึงไปชั่วขณะ หลี่เยว่เยว่มองไปที่เย่จั๋วแล้วพูดต่อ “จั๋วจั่ว ขอให้เธอและคุณชายห้าเที่ยวให้สนุกนะ ฉันกับพี่สาวขอกลับไปก่อน” “โอเค” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย หลี่เยว่เยว่ดึงหลี่ซูอี๋กลับไป ไม่กี่นาทีต่อมา หลี่ซูอี๋ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “เยว่เยว่ เธอจำผิดหรือเปล่า? แม่ไม่ได้ให้ฉันกลับไปนะ!”